From the time she was thirteen Rilla Mabry had been ashamed of her appearance. It was then that she started growing taller than the other girls. She was also awkward as well as tall and she was too thin.
By the time she was twenty she was ¤¤¤¤y convinced that her appearance was really something terrible . All of the other girls seemed little and cute and attractive. No matter what Rilla wore it seemed wrong. She was much too tall to wear tailored clothes. And thin dresses hung around her loosely.
All of the girls and boys in the group liked Rilla. She was a fine girl – if you could forget the way she looked. Even her hair was wrong-rather stringy- but she had a pleasant and attractive face.
In spite of her looks Rilla had a boy friend. He was Patrick Redding and his father kept a grocery store. Pat wasn’t any great price –but then you couldn’t expect Rilla with her looks to do any better. People feel that Rilla ought to be satisfied. Pat was a nice looking boy and he shouldn’t be considered unimportant.
Rilla didn’t consider Pat unimportant. She was grateful to him for being nice to her. She was as pleasant and as friendly as she could be. As a matter of fact she liked Patrick a lot. He was fun to be with. She would have been perfectly satisfied except for the fact that she was in love with Shane Tennant. All of which did her little good – for Shane was the price of the town. Shane’s father was a banker – and rich.His mother was the social leader of the town. Shane was well much taller than Rilla- and handsome besides.
Pat went into the grocery business with her father. Shane went into the bank. That’s the way sons do in small towns unless they have definite ideals about law or one of the other professions. Rilla didn’t do anything. Her parents have just enough money so she didn’t have to work. She went to parties with Patrick- and admired for Shane from a distance. The towns people felt that she would marry with Pat that he’d take over his father’s grocery store and that they’d settle down.That might have happened if it hadn’t been for Leslie Durant. Leslie Durant was - and still is-a well known magazine illustrator. And he came to Morrisville to visit an aunt. And he was taken an anywhere to all of the parties of course. He was the social lion of the season. He stayed in town only for few days – but that was long enough for a lot to happen.He saw Rilla Mabry. Rilla was standing near the door and she was looking at Shane Tennant. She never knew her face how much showed what she was thinking about. No one else noticed- but Durant being knew understood the situation. He saw Rilla standing not quite straight because she didn’t feel quite as tall that way in a badly fitted dress and her hair not quite smooth- and he saw Shane perfectly dressed self confident good looking. And then Pat came to ask Rilla for the dance.On the second day of his visit Durant made his remarkable statement. He told anyone who would listen
to him that Rilla Mabry was by far the best looking girl in town. One of the best looking girl he’d ever seen.
Rilla never had a compliment about her looks before. She had always been shy self conscious and often unhappy about her appearance. And now the first authority in beauty who had ever been in town claimed that she was the price.
When Durant himself told her what he thought of her she was filled with confusion. She managed finally to thank him. And later very shyly she went up to him.
“I do wish that you would tell me how can look better “ she said.
“That’s not really my particular kind of work “ he told her “ but may be if we get together …..”
They got together the next morning. Durant came to Rilla’s house. And with Rilla’s mother acting as helper they did things to Rilla and to Rilla’s clothes. Durant made her stand up straight . and he rearranged her hair. And he told her what was wrong with the clothes she wore.
That night there was a dance for Durant- his last evening in town. And as he had thought when he started things Rilla was for the first time in her life the center of attention. Toward the end of the evening Durant had the satisfaction of seeing Shane Tennant dancing very attentively with Rilla Shane Tenant whom Rilla had looked at with longing eyes – and who had paid any attention to her.Durant went back to his home and his work in New York and forgot about the whole thing. Years passed. And then just the other day this happened:
Durant was lunching alone at a restaurant when an attractive tall woman past her first youth came up to him.
“ You don’t remember me ?” she said.
Durant didn’t remember her.
“ I am Rilla tenant – I was Rilla Mabry when you knew me. You came to my home town and – and rather made my life over. Remember now ?”
“Of course I do “ said Durant. “ I remember very well. It was my one attempt at changing the destiny of another person. “
“You did a wonderful job.“ said Rilla. There was a strange note in her voice which he didn’t understand.
“You married the boy you were in love with. I see. His name was Tannent wasn’t it ?”
“Why yes” said Rilla. “ But how did you remember the name ? And how did you know I was in love with him?”
“I am good at remembering names. And I saw you looking at him. Simplicity itself! And to think that I was the cause!
“Yes you were” said Rilla.“ It was very funny when you look back on it. There I was going with Patrick Redding and in love with Shane and terribly unhappy and awkward. And you came down and said I was a beauty- so automatically I became a beauty. And the boys all wanted to go out with me. And I married Shane.”
“Wonderful “ said Durant. And he smiled happily. “ How are you getting along now ? “
“That is the difficult part. “ said Rilla. “ You shouldn’t have asked. “
“Shane and I got married. And it didn’t get along very well though I was aw¤¤¤¤y happy in the beginning. The Tennant lost all of their money in a bank failure- and my family had its money in the Tennant bank by that time so our money went too. Then Shane fell in love with a chorus girl. I got a divorce of course. I’ve been teaching in a girls’ school for the past three years. “
“ That’s too bad!” said Durant. “ But maybe that was better than marrying that other boy whom you didn’t love.”
“ May be ” said Rilla. “You can never tell. Love goes … Patrick Redding took his father’s grocery store and married the cutest girl in town. They have three children and are very happy. And oh yes he became quite ambitious and started a chain of grocery store. Now he is the richest and most important man in town”

On üç yaşından beri Rilla Mabry görünüşünden utanıyordu. Bu yaştan sonra diğer kızlardan daha uzun olmaya başladı. Aynı zamanda beceriksiz çok ince ve oldukça uzundu.

Yirmi yaşına geldiğinde görünüşünün korkunç olduğuna tamamen ikna olmuştu. Diğer kızların hepsi kısa sevimli ve çekiciydi. Rilla ne giyse kötü görünüyordu. Çok uzun olduğundan hazır elbiseler tam anlamıyla üzerinde asılı şekilde duruyordu.

Gruptaki bütün kızlar ve erkekler Rilla’yı seviyordu. İyi bir kızdı eğer görünüşüne kulak asmazsanız. Çok ince olduğu için saçı bile kötü görünüyordu fakat çok hoş ve çekici bir yüzü vardı.

Görünüşüne rağmen Rilla’nın bir erkek arkadaşı vardı. O Patrick Redding’ti ve babasının bir bakkalı vardı. Pat fazla etmezdi fakat bakışlarıyla Rilla’dan da fazla birşey bekleyemezdiniz. İnsanlar Rilla’nın tatmin olması gerektiğini düşünürlerdi. Pat iyi görünüşlü bir çocuktu ve önemsiz olduğu düşünülmemeliydi.
Rilla Pat’in önemsiz olduğunu düşünmüyordu. Kendisine iyi davrandığı için o da ona karşı saygılıydı. Elinden geldiğince ona hoş ve arkadaşça davranıyordu. Aslında Pat’i çok seviyordu. Onunla birlikte olmak eğlenceliydi. Shane Tannent’a aşık olmasaydı çok memnun olabilirdi. Bunun faydası yoktu zira Shane kasabanın gözdesiydi. Shane’in babası bankacıydı ve zengindi.

Annesi kasabanın sosyal lideriydi. Buna ilaveten Shane Rilla’dan daha uzun ve üstelik yakışıklıydı da.
Pat babasıyla beraber bakkal işine girdi. Shane bankaya girdi. Eğer Hukuk veya diğer meslekler hakkında idealleri yoksa erkek çocukların kasabada baş vurduğu yol buydu. Rilla birşey yapmadı. Onun anne ve babasının yeterince parası vardı ve o çalışmak zorunda değildi. Patrick’le beraber partilere gitti ve Shane’e uzaktan hayranlık duydu. Kasaba halkı onun Pat ile evleneceğini babasının bakkalını devralacağını ve kasabaya yerleşeceklerini zannediyordu.
Eğer Leslie Durant olmasaydı bu beklentiler gerçekleşebilirdi. Leslie Durant geçmişte ve halen tanınmış birgazete ressamıydı. Halasını ziyaret için Morisville’ye geldi ve tabiki partilerin olduğu her yere sürüldü. Sezonun en sosyal insanıydı. Kasabada yalnızca bir kaç gün kalmasına rağmen bu süre birçok şeyin gerçekleşmesi için yeterliydi.

Rilla Mabry’i gördü. Rilla kapının yanında duruyor ve Shane Tennant’a bakıyordu. Ne düşündüğünü yüzünün ne kadar gösterdiğini hiçbir zaman bilmiyordu. Daha önce hiçkimse bunu farketmemişti ama yeni olduğu için Durant durumu anlamıştı. Üzerinde kötü duran bir elbise ve düzgün olmayan saçlarıyla uzun görünmemek için eğik duran Rilla’yı gördü. Sonra Shane’igördü mükemmel giyinmiş kendine güvenir ve yakışıklı. Ve sonra Pat Rilla’ya dans teklif etmek için yanına geldi.

Ziyaretinin ikinci gününde Durant dikkat çekici sözlerini söyledi. Onu dinleyen herkese Rilla’nın kasabada
gördüğü en güzel kız olduğunu söyledi. Hayatında gördüğü en güzel kızlardan biri diye söyledi.
Rilla daha önce bakışları hakkında hiç iltifat almamıştı. Her zaman utangaç kendi halinde ve genellikle görünüşünden mutsuzdu. Ve şimdi güzellik konusunda ilk otorite olan ve kasabaya ilk defa gelen birisi onun kasabanın gözdesi olduğunu söylüyordu.
Durant onun hakkında ne düşündüğünü anlattığında kafası karıştı. Sonunda teşekkür etmeyi başarabildi. Ve daha sonra utangaç bir şekilde ona gitti.
“Bana nasıl daha güzel görünebileceğimi anlatabileceğinizi umuyorum” dedi.

“Bu gerçekten benim uzmanlık alanım değil” dedi ona “ Fakat belki beraber olabilirsek…”
Ertesi sabah buluştular.
Durant Rilla’ın evine geldi. Rilla’nın annesinin yardımı ile Rilla ve elbiseleri üzerinde düzeltmeler yaptılar. Durant ona dik durmasını gösterdi. Ve saçlarını tekrar düzenledi. Ve giydiği elbiselerde neyin hatalı olduğunu anlattı.

O gece Durrant için dans vardı.Kasabadaki son gecesiydi. Ve Durant düşündüklerini yapmaya başlarken Rilla hayatında ilk defa ilgi odağıydı. Gecenin sonlarına doğru Durant Rilla’nın özlemle baktığı ve ona dikkat bile etmeyen Shane Tannent’ın Rilla ile nazikçe dans edişini görmenin mutluluğunu yaşıyordu.
Durant Newyork’a evine ve işine geri döndü ve herşeyi unuttu. Yıllar geçti. Ve evvelsigün bu gerçekleşti:

Durant bir restoranda tek başına öğle yemeği yerken uzun boylu çekici ve orta yaşlı bir hanım ona doğru gelip durdu. “Beni hatırlamıyorsun değil mi?”dedi. Durant onu hatırlamamıştı.

“Ben rilla Tannent. Siz beni tanıdığınız zaman ben Rilla Mabry idim. Sen benim kasabama geldin ve hayatımı değiştirdin. Şimdi hatırladın mı? “

“Elbette hatırladım.” dedi Durant. “Çok iyi hatırlıyorum .Bu başka birinin hayatını değiştirmek için gösterdiğim bir çabaydı.”

“Çok iyi bir iş yaptın”dedi Rilla. Sesinde onun hiç anlamadığı bir ton vardı.
“Anladım aşık olduğun çocukla evlendin. Adı Tennant’tı değil mi? “
“ Evet “ dedi Rilla “Fakat onun adını nasıl hatırlıyorsunuz? Ve benim ona aşık olduğumu nasıl anladınız?
“İsimleri hatırlamakta çok iyiyimdir. Ve seni ona bakarken gördüm. Çok kolaydı. Benim sebep olduğumu niye düşündün?

“Evet sendin “ dedi Rilla. “ Tekrar ana dönüp baktığında çok komikti. Ben orada Pat Redding ile çıkıyordum ama Shane Tennant’a aşıktım ve çok mutsuzdum. Sonra sen geldin ve bana güzelsin dedin ve ben güzel oldum. Ve bütün erkekler benimle çıkmak istedi. Ve ben Shane ile evlendim.

“Çok güzel “dedi Durant ve mutlu şekilde gülümsedi. “Ya şimdi ne yapıyorsun?”
“Bu zor tarafı “ dedi Rilla. “Sormamalıydın.
“Shane ve ben evlendik fakat fazla uzun sürmedi ilk zamanlar çok mutluydum. Bir bankanın batması ile Tennantlar bütün paralarını kaybettiler. Ve benim ailemde o zamanlar parasını Tennant Bankası’nda saklıyordu ve bizim paramızda uçtu. Sonra Shane bir koro kızına aşık oldu. Boşandım elbette. Son üç yıldır kızlar okulunda öğretmenlik yapıyorum.

“Bu çok kötü” dedi Durant. “Fakat belkide bu sevmediğin diğer çocukla evlenmekten daha iyidir.”
“ Belki” dedi Rilla. “Hiç bir zaman anlatamassın. Aşk geçici… Patrick Redding babasının bakkalını aldı ve kasabanın en şirin kızıyla evlendi. Üç çocukları var ve çok mutlular. Çok hırslandı ve bir bakkallar zincirine sahip oldu. Şimdi kasabanın en zengin ve saygın adamı. ”

He smiled. “I shall even admire your Revolutionary patriots.”
So we could not help loving him you see and hoping he really wanted to stay with us forever even after the war had ended.

He did brilliantly and an early problem – the way the other boys at school kidded him about his English accent and manners – had disappeared. Everyone in town knew how bravely his father had died and this gave Chad a certain romantic interest.

In fact everything had gone beauti¤¤¤¤y – till that letter came from a member of the 6th Artillery Captain Burroughs. The 6th Artillery had been Major Jollison’s military unit.
Pat held the letter out to me one evening the moment I came in the door. But she was too upset emotionally to wait until I read it.

“He was terribly fond of Chad’s father Bill ” she said. “And he’d like to offer Chad a place to live – with his mother in her home just outside London.”
I looked up from letter. “He says he recognizes the danger.”
“But he’s like all Englishmen I suppose ” Pat said. “Rain or shine bombs or no bombs they think that England is the only place in the world to live. And of course he thinks Chad will be company for his mother. She’s old and alone…. Oh Bill do you think he’ll go?”
I shook my head. “I don’t know. But I’ve been afraid he would some day.”
“But he has no relatives there. Surely he’d rather be with us….”

“It’s like you said – rain or shine. And he’s not really our boy Pat; we just hope he would be and he’s tried to pretend.”
She sighed. “I know I was only hoping not talking sense. Well…” she took my arm “ – let’s go up to his room and tell him.”

Chad was lying on his small stomach reading when we entered his room. He got quickly to his feet and shook my hand – he always did that when I got home evenings. “How’d the stock market go today Uncle Bill?” He was picking up our ways fast.
I handed him the letter.

I watched his blue eyes move quickly back and forth across the page and when they reached the bottom they stayed there. He was thinking rapidly. Suddenly I knew he’d made his decision because his face lost all expression: a habit of his.

“Are you going dear?” Pat asked softly.
He nodded. “I must Aunt Pat.”
“They’re raining bombs on London son ” I said.
“I know ” he said. “That’s why I’m going.”
“I don’t understand ” I said.
“I mean…” for a moment he paused ” – well when your country’s having its most difficult times that’s when it needs you most.”
That sounded a bit too grown-up too like something he had read somewhere. I looked suspiciously at him but his eyes met mine bravely. “All right son ” I said. “I’m sorry but if you….”
“I’m sorry too ” he said quickly. “Really Uncle Bill. But I must go.”
“I’d better finish getting dinner ” Pat said in a queer voice and left us.

“And I have to wash ” Chad said steadily.
I was left staring down at the letter from Captain Burroughs already missing these strange youngster as if he’d been all our own from the very start.
We didn’t talk much about his going. But we might as well have discussed it constantly; it certainly was with us every moment. From that first night on through the week following there were few signs of cheerfulness in our house.

But the evening I came home with final details about his trip to New York where a friend of mine would take charge and get him safely onto the boat…well that about finished it. Chad’s quiet unrevealing face didn’t change a bit but Pat looked at me as if I would struck her. I knew how she felt.
Late that night I woke up frightened sure I had heard Chad crying in the next room. But it was Pat.
“You are crying darling?”
“Of course ” she said shakily. “Oh Bill it hurts to lose him.”
I held her close. “I know so well ” I said. “He’s like our own boy.”
And then so quickly it was the day for Chad to leave us. I had stayed home to drive him to the station but Pat wasn’t going alone. She said she simply couldn’t take it.

The three of us were standing in the doorway just standing there with little to say. Chad was wearing the same clothes he had come to America in – he had wanted to wear them – the short coat the small cap the wool stockings that left his knees bear. But when we had first seen him on a dock in New York he had been looking about him defiantly with his chin out trying to hide his fears; now his face was serious his lower lip pulled slightly in.

“I’ve been happy here ” he said.
He was interrupted by the mailman who handed a letter to Pat. She passed it on to me.
“Goodbye Chad ” she said weakly. ”Always remember that we….”

“Wait ” I broke in. ”This letter’s from Captain Burroughs.” But my enthusiasm was short – lived. “It’s just a little consolation ” I said. “He says we won’t have to worry about Chad. Mrs. Burroughs is being removed to Australia and Chad is supposed to join her there. There won’t be any bombs anywhere.”
“That’s something ” Pat said.
But Chad was suddenly all animation. “Then I don’t have to go!”

Pat dropped to her knees and stared at him. “You don’t have to go? Didn’t you want to go?”
“Why no ” Chad said. “But she was a very old lady and all alone in the bombings. I thought I would be able to protect her. But now that she’s been sent to Australia….”
“Why on earth didn’t you tell us how you felt? I demanded.
He seemed a little embarrassed. “I was afraid “ he said “that it might seem forward of me to think I could protect Mrs. Burroughs. And I knew you wouldn’t want a son who was forward.”
Pat was half-laughing half-crying and hugging wildly. To cover my own feelings I said with an imitation English accent “then you’re quite happy now old boy?”
“Quite happy?”. He smiled up at me. “Uncle Bill I feel like a million bucks!”
Chad Jollison – American schoolboy our boy.

Bende eğer Union İstasyonu gibi büyük bir tren istasyonunda yeterince uzun beklersem seyahat eden herkesi görebileceğim teorisine ulaştım.

Teorimi birçok kişiye anlattım fakat Harry’den başka hiçkimse bu konuda birşey yapmadı. Üç yıldan az fazla bir süre önce geldi ve 9:05 treninden gelen yolcuları o merdivenlerin başında bekledi.

Harry’i o akşam ilk kez görüşümü hatırlıyorum. O zamanlar zayıf endişeli bir çocuktan başka birşey değildi. İyi giyinmişti ve kızını beklediğini ve kız geldikten yaklaşık yirmi dakika sonra evleneceklerini biliyordum. Bütün bunları nasıl bildiğimi anlatmanın bir anlamı yok fakat benim gibi onsekiz yıldır merdiven başında bekleyenleri seyredince bu çok kolay.

Yolcular geldi ve ben çok meşguldüm. Merdivenlere doğru saat 9:18’e kadar bakmadım ve o genç arkadaşın hala orada olduğunu görünce çok şaşırdım.
Kız 9:18 treniyle de gelmedi 9:40’ta da gelmedi. 10:02 yolcularının hepsi gelip ayrıldıklarında Harry gerçekten umutsuz görünüyordu. Biraz sonra penceremin yanına yaklaştı ve ona kızın neye benzediğini sordum.

Gelişi ve sürünmesinden onu emanet odasında gelen bagajlardan kontrol ettiğimi düşünebilirdiniz “ Küçük ve esmer” dedi. “Ondokuz yaşında ve etkileyici bir yürüyüşü var . Yüzü “ dedi bir dakika düşündü “ oldukça anlamlı.” Demek istediğim kızar fakat uzun süre kızgın kalamaz ve kaşları ortada küçük bir nokta oluşturur. Kahverengi bir kürkü var fakat belkide onu giymemiştir. ”

Öyle birini gördüğümü hatırlayamadım.
Bana aldığı telgrafı gösterdi . PERŞEMBE GÜNÜ GELİYORUM. BENİ İSTASYONDA KARŞILA. SEVGİLER SEVGİLER SEVGİLER. -MAY. Telgraf Omaha Nebraska’dan geliyordu.

Sonunda “Evini neden aramıyorsun “ dedim. “Eğer senden önce gelmişse mutlaka orayı aramıştır.”
Bana aptalmışım gibi baktı “Kasabaya geleli daha iki gün oldu. Buluşup bana teklif edilen iş için güneye arabayla gidecektik. Bana hiçbir adres vermedi.” Telgrafa dokundu. “ Bunu genel postadan aldım. “
Bunu dedikten sonra merdivenlerin ucuna 11:22 trenindeki yolculara bakmaya gitti.

Bir sonraki gün mesaiye geldiğimde o hala oradaydı ve beni görür görmez yanıma geldi.
“Kız bir yerde çalıştı mı?” diye sordum.
Başını öne salladı. “Daktilocuydu. Önceki patronuna tegraf yolladım. Bütün bildikleri evlenmek için işten ayrıldığıydı. “

İşte olay olay böyle başlamıştı. Harry sonraki üç veya dört gün bütün trenleri karşıladı. Elbette demiryolları rutin kontroller yaptı ve polis olayı araştırdı. Fakat hiçkimse gerçek bir yardımda bulunamadı. Herkesin davranışının açıkça May’in ona oyun yaptığı şeklinde olduğunu görebiliyordum. Fakat nasılsa buna hiçbir zaman inanmadım.

İki hafta geciktikten sonra bir gün Harry ile konuşuyorduk ve ben ona teorimden bahsettim.“ Eğer yeteri kadar beklersen“ dedim “birgün onun o merdivenlerden yukarı çıktığını göreceksin. “Ben Tony’nin olasılık konuları hakkında açıklama yaparken o arkasına döndü ve merdivenlere daha önce onları hiç görmemiş gibi baktı .

Ertesi gün işe geldiğimde Harry Tonny’nin dergi büfesinin tezgahının arkasındaydı. Bana sıkılgan bir şekilde baktı ve “ Bir yerde iş bulmak zorundaydım değil mi? “ dedi.
Sonuçta tezgahtar olarak Tony için çalışmaya başladı. May hakkında daha fazla hiç konuşmadık teorimizden hiç bahsetmedik. Fakat Harry’in gelen her kişiyi daima gözlediğini farkettim.

Senenin sonuna doğru Harry bir kumar oyunu yüzünden çıkan tartışmada öldürüldü ve Tonny’nin dul kalan eşi büfenin tüm sorumluluğunu Harry'’e bıraktı. Bir süre sonra tekrar evlendiğinde ise Harry büfeyi ondan satın aldı.

Borç alarak bir soda tezgahı kurdu ve kısa bir süre sonra küçük güzel bir işe sahip odu.
Sonra dün geceye geldik. Bir çığlık ve bir çok şeyin yere düştüğünü duydum. Çığlık Harry’den yükseliyordu ve düşen şeyler de tezgahın üzerinde zıplarken yere düşürdüğü bir çok oyuncak ve diğer şeylerdi. Karşıya doğru koştu ve penceremden üç metreden daha yakında bulunan bir kızı elleriyle yakaladı. Kız ufak tefekti ve kaşları ortada birleşerek nokta oluşturuyordu.

Bir süre orada birbirilerine sarılmış olarak kaldılar ağladılar güldüler ve birbirilerine anlamsız şeyler söylediler. “kasdettiğim otobüs durağıydı“ gibi kız birkaç kelime söyledi. Harry kızı birşey söyleden defalarca öptü ve onu bulmak için yaptığı birçok şeyi anlattı. Belliki üç yıl önce May trenle değil otobüsle gelmişti ve telgrafında bahsettiği “otobüs durağıydı demiryolu istasyonu değildi.“ otobüs durağında günlerce beklemiş ve bütün parasını Harry’i bulmak için harcamıştı. Sonuçta daktilocu olarak bir iş bulmuştu.

“Ne ? “ dedi Harry. “Bütün bu süre boyunca bu kasabada mı çalışıyordun ?
Evet anlamında başını salladı.
Aman Allahım “ Hiç aşağıya bu istasyona gelmedin mi?“ diyerek kaşıdaki dergi büfesini işaret etti. “ Bütün bu zaman boyunca ben oradayım. Orası benim. Merdivenlerden çıkan herkesi seyrettim. “

Kız hafifçe solgunlaşmaya başladı. Kısa bir süre sonra merdivenlere baktı ve “ O merdivenlerden daha önce hiç çıkmadım. Gördüğün gibi dün kısa bir iş gezisi için kasaba dışına çıkmıştım. Oh Harry ! “ Sonra kollarını Harry’nin boynuna doladı ve gerçekten ağlamaya başladı.

Bir dakika sonra biraz geriye çekildi ve kaskatı bir şekilde istasyonun kuzey ucunu göstererek; “Harry üç yıldır üç uzun yıldır ben tam oradaydım işte bu istasyonda çalışıyordum. İstasyon müdürünün ofisinde daktilocuydum.“

Benim için mükemmel olan Olasılık Kanununun böylesine bir çaba göstermesive çok uzun bir süre sonra May’i bize kavuşturmasıydı.

Doğruca ona doğru yaklaştım ve “Bir dakika konuşabilir miyiz?” dedim. Gözden uzak bir köşeye gittiğimizde; “Buraya gelmekle ne ima etmeye çalışıyorsunuz?” dedim.
Bütün bunların ne anlama geldiğini öğrenmek istediğimi söyledim. “Karınız dün sabah beni görmeye geldi ve sorunlarınızdan ve çarşamba günü kaybettiğiniz otuz bin dolardan bahsetti. Ben de bir şartla parayı geri vereceğimi şartımın da sizin bir daha buraya adımınızı atmamanız olduğunu söyledim.” “Şimdi buraya gelmekle ne demek istiyorsunuz?” dedim.
Rossiter bir müddet sessizce yüzüme baktı ve sonunda:
“Neden Bay Whitney? Sanırım bir hata olmuş. Ben evli değilim ki!” dedi…

Elmer Davis

Lundy kendi kendine gücünün üstünde zorlandığını düşünüyordu. Aslında daha önce eline böyle bir fırsat geçmediği için gerçek anlamda hiç bu kadar çalışmamıştı. Kalan son çekinden bir kupon kesmek için yeni taşındığı fakir ve döküntü bir muhitte bulunan banka şubesine gitti. Kalan bu son çekten önce sahip olduğu bütün gayri menkulünü ve parasını bu işi bırakıp Florida’da yaşamak maksadıyla daha çok kazanmak için yatırdığı borsada kaybetmişti.

Şahsi güvenlik kasasını alarak insanların kasalarını rahatça açabilmeleri kupon kesebilmeleri para ve değerli eşya koyabilmeleri veya alabilmeleri ve bu işi yaparken yalnız kalabilmelerini sağlayan kabinlerden birine girdi. Kabinden az önce bir çok mücevheri olan şişmanca bir kadın içeride yırtık kağıt parçaları bırakarak çıkmıştı.

Durumdan oldukça rahatsız olan Lundy kabine girdi ve yırtık kağıt parçalarını kenara itti ve o sırada şişman kadın tarafından düşürüldüğü açıkça belli olan parayla dolu zarfı gördü. Son zamanlarda şehirde bir bankanın batması çok korkutmuştu. Şişman kadın da bu korkudan dolayı banka hesabını nakide çevirip şahsi güvenlik kasasına saklama eğiliminde olan birine benziyordu. Lundy bayanı geri çağırmak için kapıyı yarı araladı ve onu bankadan çıkarken gördü. Süratle kabinin kapısını kapattı ve Parayı saydı. Neredeyse otuz bin dolar vardı. Bu para bir insanın kalan bütün hayatını Florida’da geçirmesine yetecek bir miktardı.
Zarfı çaktırmadan ceketinin iç cebine koydu.

Bankadan çıktı ve caddenin karşısında yüksek demir çitlerle çevrili küçük parka gitti. Park Lundy’nin bildiği kadarıyla özel bir parktı ve daha önce bu arazide yaşamış eski ailelerin mülküydü. Geceleri kapıları kilitlenirdi ve bir bekçi onu korurdu. Gündüzleri herkese açıktı. Kış rüzgarında titreyerek bir banka oturdu ama cebindeki zarf ona sıcacık bir parça maden gibi geliyordu.
Yürürken ne kadar aptalca davrandığını düşündü. Zarfı aldığı zaman kadın tekrar kupon kesmek için bankaya gelinceye kadar yani hemen hemen bir ay boyunca paranın kaybolduğunun farkına varılamayacağını düşünmüştü. Ama kadın bütün parasını kasasında saklıyorsa yarın hatta bugün öğleden sonra bankaya gelip paranın kaybolduğunu farkedebilirdi. Banka görevlileri de Lundy’nin kasası ile birlikte şişman kadından sonra onun çıktığı kabine girdiğini hatırlayabilirlerdi. Eğer hemen işini bırakıp Florida’ya giderse hata ederdi. Ama bu akşam veya yarın sorgulanabilir ve evi aranabilirdi. Parayı nereye saklayabilirdi?
Boğazının kuruduğunu hissetti ve parkın ortasında gördüğü çeşmeye doğru ilerlemeye başladı. Ne yapacağına karar veremez bir halde çeşmeye ve onun uzun taban taşına bakıyordu. Birden gözleri kısıldı. Tabandaki taşın bir tarafında bir elin rahatlıkla girebileceği genişlikte ve yeterince derin bir yarık olduğunu farketti. Yarığın içi karanlıktı ve hiç kimsenin aklına burada bir şey aramak gelmezdi ve hiç kimse burada bir şey olduğunu göremezdi. Buraya herhangi bir şey saklasanız daha sonra istediğiniz zaman gelip alabilirdiniz.
Lundy çeşmenin hemen önüne diz çöktü. Oradan geçip onu gören birisi sadece çökmüş ve ayakkabılarını bağlayan düğmeleri iliklenmemiş bir parka giyen bir adam görecekti. Gittiğinde zarf cebinde bir sıcak metal gibi değildi. Yavaşça para dolu zarfı cebinden çıkarıp çeşmenin altında bulduğu boşluğa sakladı.
O gece Polis merkezinden iki dedektif Lundy’yi görmeye ve sorgulamaya geldi. Lundy onları güler yüzle karşıladı.
“Evet evet” dedi. “Benden önce kabinde şişman bir bayan vardı. Kabinden yırtık kağıt parçaları bırakarak çıktı. Ben de o kağıt parçalarını çöp sepetine attım. Çöp sepetine bakın. Muhtemelen parayı orada bulursunuz.
Hayır; eğer sizi rahatlatacaksa evin her yerini arayabilirsiniz..”
Sonra sanki biraz fazla abarttığını düşündü. Dedektifler inanmış şekilde evden ayrıldılar ama Lundy hala kendisini güvende hissetmiyordu. Parayı bir süre sakladığı yerde bırakması iyi olurdu. Nasıl olsa parayı onun sakladığı yerde kimse bulamazdı. Gece parayı bıraktığı yerden alma şansı yoktu. Çünkü park kilitliydi ve bir de güvenlik görevlisi vardı. Bir gün gündüz vakti etrafta kimsecikler yokken çeşmenin öününde ayakkabısını bağlıyormuş gibi eğilecek ve…
Ertesi sabah parka girdiğinde çeşmenin üzerinde kırmızı bir bulut gördü. Kırmızı bir tehlike uyarısı… Lundy önce çok sinirlendi. Ancak bu kırmızılığın sebebinin yaşlı bir adamın elindeki bir grup balon olduğunu gördü. Lundy o çevrede geçirdiği üç hafta boyunca bu parkta hiç kimsenin balon sattığını görmemişti. Bu parkta balon satmak o kadar karlı bir iş olamazdı ve yaşlı adam nasıl olsa yakında giderdi. Akşam üstü tekrar parka geldiğinde yaşlı adamın hala çeşmenin dibinde olduğunu gördü.
Lundy adama bakarak yanından geçti. Oldukça yaşlı birisiydi ama kuvvetli görünüyordu. Yaşlı bir balon satıcısı kılığında genç bir adam olabilirdi. Lundy’yi takip etmek için görevlendirilmiş bir dedektif olabilirdi. Lundy eve döndüğünde titriyordu. Kimse parayı koyarken onu görmüş olamazdı. Ancak para kazara da olsa bulunmuş olabilirdi. Polis de hırsızın parayı koyduğu yerden almak için tekrar geleceğini düşünerek birisini gözetlemesi için bırakmış olabilirdi. Peki onu tuzağa düşürmek için parayı yerinde bırakmış olabilirler miydi?
Ertesi sabah balon satıcısı hala oradaydı. Lundy bankaya giderek kendisini riske atacak bir soru sordu. Banka müdürünün soruya cevabı olumsuzdu. Para bulunamamıştı ama bulacaklarını umuyordu. Lundy banka müdürünün kendisinden şüphelendiğini hissetti.
Lundy o akşam geçerken balon satıcısı ile konuştu:
“Geç saatlere kadar çalışıyorsunuz işler iyi olsa gerek” dedi.
“Hayır çok iyi değil ama her gece kapılar kapanıncaya ve bekçi gelinceye kadar buralarda duruyorum” diye karşılık verdi balon satıcısı.
Çeşmenin hiç kimse tarafından görülmediği bir an bile yoktu. Her an balon satıcısı tarafından görülüyordu. O gece Lundy’nin uyuyamadığı ilk geceydi. Ertesi sabah kırmızı bulut hala orada hazinesinin başında duruyordu.
Aslında eğer işler kötüyse balon satıcısı yakında buradan ayrılıp başka bir yere gitmek zorunda kalacaktı. Lundy günlerce bekledi ve her gün kırmızı tehlike işaretini orada gördü. Bu duruma dayanamadı. Daha önce bu civarda hiç görmediği bir balon satıcısının sürekli burada beklediğine göre gerçek bir balon satıcısı olamazdı. Eğer polis parayı orada bırakmışsa hala bir şansı vardı. Üniformalı polisler buraya pek gelmezlerdi. Etrafta hiç kimse yokken balon satıcısına saldırıp onu yere yıkar parayı alır ve birileri gelmeden kaçabilirdi.
Lundy uygun fırsatı kolladı. Yaşlı adamı tek kaldığı bir anda balon alıyormuş gibi yaparak ona doğru yürüdü. Adamın doğruca çenesine sert bir yumruk attı. Yaşlı adam yere düştü ve sersemledi. Lundy hemen diz üstü çökerek çeşmenin tabanındaki yarığa doğru elini uzattı.
Bu arada yere düşen yaşlı adamın elinden kurtulan balonlar gökyüzüne doğru yükseldi. Parktaki ve caddedeki insanlar tarafından rahatlıkla görülebilecek bir düzine tehlike işareti Lundy için büyük tehlike oluşturacaktı. Lundy parayı cebine koyup ayağa kalkarken dönüp bir polis ile göz göze geldi. Sakin yürümeye çalışırken karşısına başka bir polis çıktı.
“Bak hele!” diye bağırdı polis. “Yaşlı Joe’nun nesi var?”
“Bilmiyorum ben bir şey yapmadım” dedi Lundy. Fakat yaşlı balon satıcısı kendine gelmiş ve olup biteni anlatmaya başlamıştı bile. Polis sertçe Lundy’ye doğru dönerek kızgın bir tavırla sordu:
“Hastaneden daha yeni çıkmış bir yaşlı bir adama ne diye vuruyorsun?”
Lundy şaşırdı: “Hastaneden yeni çıkmış mı?” diye sordu
“Elbette. Joe bir aydır hastaydı. Bir ay boyunca mekanı olan bu çeşmenin yanının boş olduğunu farketmedin mi? Yirmi yıldır ilk defa yerinden ayrılmıştı…”
“Hey sen! Elini hemen cebinden çıkar! Silah değil değil mi? Sadece kağıt mı cabindeki? Neyse benimle merkeze kadar gelip onları komsere bir göster bakalım.”

Robert Littell

I put on a clean collar. I was in our room on the second floor where I could see into the Hubbel’s yard and the ring on the stone post where they tie up their dog. The dog wasn’t there. The collar which I took off had two kinds of laundry mark on the inside one mark from the laundry where I used to take my shirts and a second mark from the present laundry. Then I washed my hands.
The soap was worn down so that there was almost none left. It was as soap that smelled like salad. I turned off the water but the water still went drip- drip from the faucet. I dried my hands. I hung the towel on the left end of the rod. The right end of the rod is for Mae. The rod is glass and some day it will come loose and fall down and break. I shut the bathroom door so that I would not hear the drip-drip of the water from the faucet.
I went into the room again which is for Mae and mine. On her bed in the day time she keeps a French doll with big eyes. Where the back of the bed hits the wall there is a mark. I moved out the bed and I saw the mark. It is black and a yard long. The doll fell of and I put it back on the bed so it could not look at me when I went out. Then I went out.
I was is the hall and I shut my eyes. I didn’t know what kind of wallpaper there was in the hall. I thought that it would be green but when I opened my eyes again it was more blue than green with a woman with a basket and a lamp. Around the door the wallpaper was cut off and there was only the lamp; eight times from ceiling to the flour no woman and no basket but only the lamp. I could touch to the ceiling when I stood on my toes.
Next to our room is the extra room which we do not use. I went into that. The back of the mirror was peeling off and both windows were closed.
On the window there was a large fly and I opened the window and drove him out and he flew away. And in the window frame there was a long nail ;and I took off my shoe and drove in the nail with the heel of my shoe. Then I put on my shoe again. I measured the room by walking across in each direction from one wall to other . It is ten by fourteen.
I came into the parlor from the door across from the desk. The desk has three drawers down one side. I took out an envelope from the bottom drawer and put some money in it and wrote “ For Mae “ on it and put it on the top of the desk. The curtains in the parlor were red. Where the sun hits them there is a part that is not red but pink. There was a magazine on the table called Movieland and I started to read it but I did not read it. I went over the fireplace and looked at the rest of the room from there and I saw the table and the carpet and how two chairs were facing right towards each other. I sat down on one of them and one of it’s legs was shorter than the others and I got up and went into the kitchen.
In the kitchen I saw Mae shelling peas. She forces the peas out of the shell with her thump and they fell into the bowl. There were three peas on the floor and I picked them up and put them in my pocket. The kitchen floor was laid in linoleum with blue and white squares two inches squares. Mae was sitting on a stool reading a paper placed in front of her. She did not turn around when I came in. She said ‘’When you come back bring some stove polish with you.’’
I said I was going now.
I went out through the back door into the yard. There I saw my kid playing with some sand and toy truck and then running the truck back and forth through sand. The sand was wet and I could see the print of his hand on it. It was his left hand. I said ’ ’so long son ‘’ to him but he didn’t say anything. He was too busy with his truck and the sand.
Then I went to the garage and unlock the door. I ran a cloth over the windshield of the car and it was scratched in a half circle where the windshield wiper wipes it. And I stood there a couple minutes and then I closed the doors and walked alongside of the house to the frond and looked at my watch. It was twenty minutes to ten.
Then I walked down the wooden steps to the sidewalk and I counted the steps. I counted ten steps I thought I counted the last step but perhaps I didn’t . I walked down the street and I looked back and saw the house and there was one window with a shade halfway down and I wanted to go back and count the steps again to make sure but I didn’t. I walked down to the corner and took the bus and got off at the police station and found Captain Rogers and told him that if they were looking for the man who killed Sam Mathews they should arrest me because I had done it.
Captain Rogers asked me if I want to write out a confession and I said that I would but before I tell them how I killed Mathews I want to write down the last things which I saw in my house and how I remember them because now I will want always to be able to remember about all those things that I won’t ever see again.

Robert Littell  

Temiz bir kazak giydim.Hubbel’in bahçesini ve köpeklerini bağladıkları kaya üzerine çakılı halkayı görebildiğim ikinci kattaki odamdaydım.Köpek orada değildi.Çıkardığım kazağın iç tarafında iki çeşit çamaşırhane etiketi vardı bir tanesi şimdiki diğeri ise daha önce gömleklerimi gö*ürdüğüm çamaşırhanenindi. Sonra ellerimi yıkadım.

Sabun eridi gitti ve neredeyse hiç kalmadı. Salata gibi kokan bir sabundu.Suyu kapattım fakat su hala musluktan damlıyordu.Ellerimi kuruladım.Havluyu çubuğun sol ucuna astım .Çubuğun sağ uç tarafı Mae içindi.Çubuk camdandı zamanla gevşedi ve düşerek kırıldı. Musluktan damlayan suyun sesini duymamak için banyo kapısını kapattım.

Tekrar Mae ve bana ait olan odaya girdim . Gün içinde yatağının üzerinde büyük gözlü Fransız yapımı oyuncak bir bebek bulundururdu. Yatağın arka tarafında duvara vurduğu yerde iz oluşmuştu. Yataktan çıktım ve ize baktım. Siyah ve 1 yard uzunluğundaydı. Oyuncak düştü. Onu tekrar yatağın üzerine geri koydum. Odadan çıkarken oyuncak bana bakamıyordu. Sonra dışarı çıktım.

Koridordaydım gözlerimi kapadım. Koridorda ne çeşit bir duvar kağıdı olduğunu bilmiyordum. Yeşil olabileceğini düşündüm fakat gözlerimi tekrar açtığımda yeşilden çok maviydi;kadınlı sepetli lambalı. Kapı civarında kağıt kesilmişti ;yerden tavana kadar sekiz tane lamba vardı sadece lamba kalmıştı kadın ve sepet yoktu. Parmak uçlarımda yükseldiğimde tavana dokunabiliyordum.

Odamızın bitişiğinde kullanmadığımız ekstra bir oda vardı. O odaya girdim. Aynanın arkası soyulmuştu ve iki pencerede kapalıydı.

Camın üzerinde büyük bir böcek vardı. Pencereyi açtım böceği defettim uçtu gitti. Pencerenin çerçevesinde uzun bir çivi vardı. Ayakkabımı çıkardım topuğu ile çiviyi çaktım; tekrar giydim. Odayı bütün yönlerden yürüyerek duvardan duvara ölçtüm. 10 x 14 ‘tü. Masadan başlayıp kapıdan geçerek salona girdim. Masanın bir tarafında üç çekmecesi vardı. En alttaki çekmeceden bir zarf aldım içine biraz para koydum üzerine “Mae için” yazdım ve masanın üzerine bıraktım. Salondaki perdeler kırmızıydı. Güneşin vurduğu perdelerde kırmızı olmayan pembe olan bir kısım vardı. Masanın üzerinde Movieland adında bir dergi vardı. Dergiyi okumaya başladın fakat okumadım. Şöminenin üzerine çıktım ve odanın geri kalanına oradan baktım. Masayı halıyı ve tama olarak biri birine bakan iki koltuğu gördüm. Bir tanesinin üzerine oturdum; bir bacağı diğerlerinden kısaydı. Kalktım ve mutfağa gittim.

Mea yı bezelyeleri soyarken gördüm. Baş parmağıyla bezelyeleri kabuklarından çıkmaya zorluyordu ve bezelyeler kasenin içine düşüyordu. Zeminde üç bezelye tanesi vardı. Onları topladım ve cebime koydum. Mutfağın tabanı mavi-beyaz renkli 2 inch lik kareli muşambayla döşenmişti. Mae taburenin üzerinde oturuyor ve önündeki gazeteyi okuyordu. İçeri girdiğimde bana dönmedi

“Geri döndüğünde biraz fırın cilası getir” dedi.
“şimdi gidiyorum” dedim.
Bahçedeki arka kapıdan çıktım. Orada kum ve oyuncaklarla oynayan çocuğumu gördüm. Kumu oyuncak kamyona koyuyor kamyonu itiyor boşaltıyordu. Kum nemliydi üzerinde çocuğun el izini görebiliyordum. sol elinin iziydi. “Hoşça kal evlat” dedim. O hiçbir şey demedi. Kum ve kamyonu ile çok meşguldü.
Sonra garaja gittim ve kapı kilidini açtım.Arabanın ön camındaki örtüyü kaldırdım cam sileceklerinin sildiği yerlerde yarım daireler oluşmuştu.Bir iki dakika orada kaldım kapıları kapattımevin yanından ön tarafa doğru yürüdüm ve saatime baktım. Saat ona yirmi vardı.
Ahşap basamaklardan kaldırıma doğru yürüdüm ve bu basamakları saydım. On basamak saydım son basamağı saydığımı düşündüm ama belki de saymadım.
Sokaktan aşağı doğru yürüdüm geriye baktım ve evi gördüm yarı açık gölge li bir pencere vardı.Geriye dönüp emin olmak için basamakları tekrar saymak istedim.Fakat gitmedim.Köşeye kadar yürüdüm otobüse bindim polis karakolunda indim ve yüzbaşı Ragers’ı buldum.Sam Matthews’ü öldüren adamı arayorsanız beni tutuklayabilirsiniz çünkü onu ben öldürdüm dedim.
Yüzbaşı Ragers itirafımı yazmak isteyip istemediğimi sordu yazabileceğimi söyledim fakat önce onlara Matthews’ü nasıl öldürdüğümü anlattım.Yazmak istediğim son şeyler evimde gördüklerim ve onları şimdi nasıl hatırladığımdı.Çünkü şimdi bir daha asla göremeeceğim bütün o şeyleri her zaman hatırlayabilmek istiyorum.

That moment had come just one hour before. It came when Blackie driving the car ran over a policeman. And Blackie thinking of the suitcase at Hasty’s feet had driven away. Swiftly.
There had been a chase of course. A wild crazy chase. And when a bullet had punctured the gasoline tank they had had to abandon the car. But luck or no luck here they were. Alone and without a car in a completely strange town. In the suitcase neat little package on neat little package lay nearly three hundred thousand dollars!
“Listen ” said Mr. Hogan. “We have to get a car. Quick too. And we can not steal one- and use it. It’s too dangerous. We have to buy one. That means that we have to wait until the stores open. That will be about eight o’clock in this town.”
“But what are we going to do with that?” And Mr. Burns pointed to the suitcase.
“Hide it right here. Sure! Why not? It’s much safer here than with us- until we get a car.”
And so they hid the suitcase. They carried it down to the cellar. Buried it deep in some coal which lay in a corner of the cellar. After this just before dawn they slipped out.
“Say Blackie ” Mr. Hogan remarked as they walked down the street “The name of the gentleman we are visiting is Mr. Samuel W. Rogers.”
“How do you know?”
“Saw with on some of them books. He’s surely got a wonderful library hasn’t he?”
The automobile salesrooms opened at 8 o’clock as Mr. Hogan had supposed.
Shortly before nine Mr. Hogan and Mr. Burns had a car. A very nice little car. Very quiet. Very inconspicuous. And very speedy. The dealer lent them his license plates and away they rode.
Three blocks from the house they stopped. Mr. Hogan got out. Walked toward the house. He had just to go around to the rear he thought and slip in..
Fifty yards from the house he stopped. Stared swore softly. The front door was open. The window shades were up. The family had returned!

Well what bad luck. And what could they do? Break into the cellar that night and pick up the suitcase? No-too dangerous. Mr. Hogan would have to think of something.
“Leave it to me kid “ He told Mr. Burns. “You drive the car. I’ll do the special brainwork. Let’s find a telephone. Quick.”
Directory. Yes there it was- Samuel W. Rogers Plain view 6329. A moment later he was talking to the surprised Mr. Rogers.
“Hello ” he began “ Is this Mr. Rogers – Mr. Samuel Rogers?”
“Yes this is Mr. Rogers.”
Mr. Hogan cleared his throat. “Mr. Rogers “ he said—and his tone was sharp official impressive—“this is Headquarters Police Headquarters talking. I am Simpson. Sergeant Simpson of the detective division—“
“Yes yes “ came over the wire.
“The Chief –the Chief of Police you know ”—here Mr. Hogan lowered his voice a little—“has ordered me to get in touch with you. He’s sending me out with one of our men to see you.”
“ Am I in trouble of some kind ?” asked Mr. Rogers.
“No no no. Nothing like that. But I have something of great importance to talk to you about.”
“Very well ” came the voice of Mr. Rogers. ”I’ll wait for you.”
“And Mr. Rogers” Mr. Hogan cautioned “ please keep quiet about this. Don’t say anything to anybody. You’ll understand why when I see you.”
On the way back to the house Mr. Hogan explained his idea to Mr. Burns. Within ten minutes “Sergeant Simpson” and “Detective Johnson” were conversing with the surprised Mr. Rogers. Mr. Rogers was a small man . Rather insignificant. He had pale blue eyes. Not much of a chin. A funny little face. He was nervous—a badly frightened man.
Mr. Hogan told the whole story. Somewhat changed. Very much changed. And Mr. Rogers was surprised but delighted. He accompanied Mr. Hogan to the cellar. And together they dug up to the suitcase. Took it to the living room opened it so that it had
not been touched-that it really did hold a small fortune. Bills bills bills!
Mr. Hogan closed the suitcase.
“And now Mr. Rogers ” he announced in this best official manner “Johnson and I must run along. The chief wants a report – quick. We have to catch the rest of the robbers. I’ll keep in touch with you.”
He picked up the suitcase and rose. Mr. Burns also rose. Mr. Rogers also rose. The trio walked to the door. Mr. Rogers opened in. “Come in boys ” he said pleasantly. And in walked three men. Large men. Strong men. Men in police uniform who without fear stared at Mr. Hasty Hogan and Mr. Blackie Burns.
“What does this mean Mr. Rogers?” asked Mr. Hogan.
“It’s quiet simple ” said Mr. Rogers. “It just happens that I am the Chief of Police!”

O an bir saat önce oldu. Blackie arabayı kullanırken bir polisi ezmişti. Ve Blackie arabayı kullanırken Hasty’nin ayağının yanındaki çantayı düşünürek hızla oradan uzaklaştı.

Elbette bir kovalamaca olmuştu. Vahşi ve çılgınca bir takip. Ve bir kurşun benzin deposunu delince arabayı terketmek zorunda kalmışlardı. Fakat şans veya şanssızlık işte buradaydılar. Yalnız arabasız ve tümüyle yabancı bir kasabada.

Çantanın içinde üst üste düzenli konmuş deste deste yaklaşık üç yüz bin dolar yatıyordu.
“Dinle” dedi Hogan “ bir araba bulmak zorundayız. Hem de çabuk. Ve bir araba çalıp onu kullanamayız. Bu çok tehlikeli olur. Bir tane satın almak zorundayız. Bu da demek ki sabah dükkanlar açılıncaya kadar beklemek zorundayız. Bu kasabada dükkanların açılması saat sekiz gibi olur.”
“Fakat bununla ne yapacağız” ve Burns çantayı gösterdi..
“Onu tam buraya sakla. Kesinlikle! Neden olmasın? Biz bir araba buluncaya kadar bizimle olmasındansa burada olması daha güvenli.”
Ve böylece çantayı sakladılar. Onu aşağı bodruma taşıdılar. Bodrumun bir köşesine istiflenmiş bir miktar kömürün içine iyice gömdüler. Bundan sonra şafaktan az evvel dışarı çıktılar.
Hogan caddeden aşağı doğru yürürlerken “Baksana Blackie” “ziyaret edeceğimiz beyefendinin ismi Samuel W. Rogers” diye dikkatini çekti.
“Nasıl bildin?”
“Kitaplarının bazılarının üzerinde gördüm. Cidden mükemmel bir kütüphanesi var; öyle değil mi?”
Hogan’ın tahmin ettiği gibi otomobil satış yeri saat sekiz de açıldı.
Saat dokuzdan az evvel Hogan ve Burns bir araba satın aldılar. Çok hoş küçük bir araba. Çok sessiz göze batmayan. Ve çok da hızlı. Satıcı onlara kendi arabasının plakasını ödünç verdi ve onlar sürüp uzaklaştılar.
Evden üç blok ötede durdular. Hogan dışarı çıktı ve eve doğru yürüdü. Sadece evin arkasına geçip içeri girmeyi düşündü.
Evden elli yard ötede durdu . Dikkatlice baktı sessizce küfretti. Ön kapı açıktı ve pencere kepenkleri açılmıştı. Aile geri dönmüştü.

Ne kötü şans ama. Peki şimdi ne yapabilirlerdi. Bodruma bu gece kapısını kırarak girmek ve çantayı almak mı? Hayır -çok tehlikeli. Hogan bir şeyler düşünmek zorundaydı.
Burns’e “Bana bırak opğlum” dedi “sen arabayı sür.Ben özel beyin işini yapayım. Bir telefon bulalım. Çabuk!”
Bir telefon rehberi. İşte burda. Samuel W. Rogers Plain View mahallesi no:6329. Bir süre sonra şaşkın Bay Rogers’la konuşuyordu..
“Merhaba” diye başladı “Bay Rogers’la mı? bay Samuel Rogers mı ?”
“Evet ben Samuel Rogers.”
Hogan bogazını temizledi ve kesin resmi etkileyici bir ses tonuyla “Sayın Rogers” dedi. “Burası karakol polis karakolu konuşuyor. Ben Simpson. Dedektif bölümünden Çavuş Simpson.”
Telefondan “Evet evet” diye ses geldi..
“Şef polis şefi bilirsiniz” dedi ve bu arada sesini biraz düşürerek “sizinle görüşmemi emretti. Beni bir adamımızla sizi görmeye gönderiyor.”
“Bir tür belanın içinde miyim?” diye sordu Sayın Rogers.
“Hayır hayır hayır. Öyle birşey değil. Fakat sizinle hakkında görüşmem gereken çok önemli bir konu var.”
“Çok iyi” diye geldi Sayın Rogers’ın sesi “sizi bekleyeceğim.”
“Ve Bay Rogers” diye Hogan devam etti “Lütfen bu aramızda kalsın. Kimseye birşey söylemeyin sizinle görüştüğümüzde nedenini anlayacaksınız.” dedi.
Eve giderken Hogan Burns’e kendi fikrini açıkladı. On dakika içinde Çavuş Simpson ve Dedektif Johnson şaşkın Bay Rogers’la konuşuyorlardı. Rogers ufak yapılı bir adamdı. oldukça önemsiz biri. Mat mavi gözleri büyük olmayan bir çene . Sevecen bir suratı vardı. Gergindi- Belli ki kötü bir şekilde korkmuştu.
Bay Hogan bütün hikayeyi anlattı. Biraz değişik hatta bayağı değişmiş olarak. Ve Rogers şaşırdı ama hoşuna da gitti. Hogan’a bodruma kadar eşlik etti. Ve beraberce çantayı çıkardılar. Çantayı oturma odasına taşıdılar çantayı açtılar ve içinde gerçekten küçük bir servet taşıyan çantaya hiç dokunulmamış oldugunu gördüler. Paralar paralar paralar!
Hogan çantayı kapattı.
En ciddi tavrıyla “Ve şimdi Rogers Johnson'la ben gitmeliyiz. Şef bizden hemen bir rapor istiyor. Hırsızların geriye kalanlarını da yakalamak zorundayız. Sizinle irtibatta olacağım.”dedi.
Hogan çantayı aldı ve ayağa kalktı. Burns de ayağa kalktı. Rogers da ayağa kalktı. Üçlü kapıya doğru yürüdü. Rogers kapıyı açtı. Memnuniyetle “Buyrun beyler !” dedi. Ve içeri üç adam girdi. İri yapılı güçlü adamlar. Polis üniformalı adamlar korkusuzca Hasty Hogan ve Blackie Burns’e dik dik baktılar.
Hogan “Bu ne demek oluyor Sayın Rogers?” diye sordu
“Oldukça basit” dedi Rogers. “Şöyleki ben buranın polis şefiyim !”

It was rather surprising to discover a deep vein of sentiment in little Geoege Potter. I had been his fried and his lawyer for many years and had watch the always fat and once alert little man settle in to a domestic routine. He had been moderately succes¤¤¤¤ in business sufficiently succes¤¤¤¤ to permit him to retire from business and to trawel about the world a little if he had wanted to do so. But instead he and Esther were content to sit night after night in their pleasant living room; she was busy with her sewing or reading he passing the time with his excellent collection of postage stamps .
Looking back over the years of my friendship with Potter I can see that the vein of romance had probably been there all the time . there was for instance his very romantic lowe-affair with Althea Deane – an affair which almost became a scandal. But just when peole began to gossip about them George married her.
That marriage appeared to estinguish George Potter’s last spark of romanticism. It never had a change to be succes¤¤¤¤ and when Althea left him suddenly George’s friend thougt that he was fortunate to lose her. Lare came the news of Althea’S death while living abroad and a couple years of later George began to call up on Esther seriously. The people of our group were only slightly interested- it is dificult to become gereatly excited over a possible mariage when both the man and the woman are equally rather dull and uninteresting.
The marriage was a very nice affair. There followed the usual series of the parties for the newly maried couple . then it seemed George and Esther retired from life. Even his business affairs ran so well that there was little need on George’s part for my sevices as his lawyer- and when I never ceased to like him we found less and less incommon as the years passed .
I couldn’t imagine that they were happy. There wasn’t eough sentiment - that’s the way I figured ut George . And nothing happened to change my oppinion until a few weeks before their twenty-fifth aniversery.
It was then that he came into my office his fat little face shining with enthusiasm and told me his unusual plans for the silver anniversary. His bright little eyes shone as he axplain the thing and I’ll confes that I was prwtty well confused; not alone because his plan was sentimental and profoundly impressive but mainly because it was quiet dull old George Potter who was planning this thing – the George Potter who had lived a quiet life since his second marriage and who had avoided social contacts.
According to waht George told me he was doing this things for Esther’s shake. “It’ll please her “ he explained.“ Woman like that sort of thing you know- and this seems to me a real idea. You have to be part of it because you were to be a best man when Iand Esther were maried. It’s just a gesture on my part- a sort of sacrifice to please the old lady. “
I’ll say this for George he didn’t do things halfway. Instead of the usual part he presented a perfect duplication of his mariage to Esther twenty- five years before. there was even the same minister – very old now- and the same violenist who had played “ Oh promise me at the other ceremony. A good many of the oreginal guest were there. Most of us rather gray haired now. But the thing was very impressive: Esther in the same bridal dress she had worn twenty – five year before- let out around the hips perhaps – and carrying a bouqued of bride roses the bridesmaids in pink with boughed of Killarney roses; even a person to carry the ring. It was great fun and very impressive where one might have expected it to be absurd.
As for Esther I never saw a woman look more beautiful. she took on a aura of genuine beauty. Of course she would have been lest then human and far from feminine to have failed to responed to this magneficent exhibition of husbandly devotion.
But finally the ceremony was finished and the guests went to the dining room for the rich supper which had benn prepared by special cooks employed for this occasion . George and I were left alone and he sang exhousted into a chair. I placed my hand on his shoulder and congratulated him on the success of his party .
“You really think it was a success?“
“Wonderful! And “ jockingly “ you certainly should feel completely married . “
“Yes I do.“ He became silent for a moment or two and when he spoke again it was in a deeply serious tone.“ There is something I have got to explain to you as my friend and my lawyer” He stopped for a second then asked suddenly:’’You remember my first wife?’’
‘’Althea?“ I was surprised by the question.“ Certainly.“
“ Did you know “ he went on in a strange voice “ that she died only last year ? “
“Good Lord! I thought she died twenty-seven years ago. “
“So did I “ he said quitely. “ And when I married Esther I thought I was a widower. But I wasn’t – and in case anything ever comes up – well I want you to understand that affair tonight was a real wedding for Esther and me.“

Küçük George Petter’ de derin bir duygu keşfetmek gerçekten şaşırtıcıydı. Yıllardır arkadaşı ve avukatıydım... işinde orta derecede başarılıydı. Emekliye ayrılmak ve o da isterse küçük bir dünya turuna çıkmak için yeterince başarılıydı. O ve Esther bunun yerine her gece güzel oturma odalarında oturmaktan memnundular; Esther dikiş veya okuma ile meşguldü George mükemmel posta pulu koleksiyonu ile zaman geçiriyordu.

Geriye; Potter ile arkadaşlık yıllarımıza baktığımda belki de her zaman var olan o romantik hissi görebiliyorum. Örneğin Althea Deane ile neredeyse bir skandal olan bir aşk macerası vardı. Fakat tam insanlar onlar hakkında dedikodu yapmaya başladıklarında George Alhea ile evlendi.

Bu evlilik George Potter’ in son romantizm kıvılcımlarını söndürecek göründü. Evliliğin başarılı olmak için hiç şansı olmadı ve Althea O’ nu aniden terk ettiğinde George’un arkadaşları onun Althea’yı kaybettiği için şanslı olduğunu düşündüler. Daha sonra Althea’nın yurt dışında yaşarken öldüğü haberi geldi. Bir iki yıl sonra George Esther’ı ciddi şekilde (özlemeye) başladı. O’ nun gurubundaki insanlar sadece yüzeysel olarak ilgilendiler kadın ve erkeğin her ikiside anlayışsızlıkta eşit olduklarında muhtemel bir evliliğe heyecanlanmak zordur.

Evlenme töreni çok güzel bir olaydı. Bunu yeni evli çift için alışılmış parti serileri izledi. Bundan sonra George ve Esther hayattan emekliye ayrılmış gibi göründü. Mesleki işleri dahi o kadar iyi gitti ki avukatı olarak servisimde George’ un katkısı gerekti ve onu sevmeyi hiç bırakmadığım halde yıllar geçtikçe ortak yönlerimizin azaldıkça azaldığını fark ettik.

Onların mutlu olduğunu hayal edemiyorum. Yeterine duygu yoktu- Benim düşünebildiğim yolu buydu. Ve yirmi beşinci evlilik yıldönümlerinden birkaç hafta öncesine kadar şey bu düşüncemi değiştirecek hiç bir şey olmadı.

İşte ozamanlar büroma geldi. Küçük yuvarlak yüzü hevesle parlıyordu ve bana gümüş yıldönümü için alışılmamış planını anlattı. Küçük parlak gözleri bir şey anlatıyormuş gibi parladı. Kafamın oldukça karıştığını itiraf edeceğim. Sadece bu değil çünkü planı çok duygusal ve çok etkileyiciydi fakat asıl sebep bu şeyi planlayanın ikinci evliliği boyunca sessiz bir hayat yaşayan ve sosyal ilişkilerden kaçan George Potter’dan çok sessiz sıkıcı yaşlı George Potter olmasıydı.

George’un bana dediğine göre bu şeyleri Esther’ın hatırı için yaptı. ”Onu memnun edecek” dedi. “Kadınlar bu tür şeylerden hoşlanır biliyorsun ve bu bana doğru bir fikir gibi göründü sen onun bir parçası olmak zorundasın. Çünkü Esther ve ben evlendiğimizde en iyi adam sendin.......yaşlı bayanı memnun etmek için bir tür fedakarlık.

Bunu George için söyleyeceğim; O işleri yetersiz yapmadı. Esther’a alışılmış parti yerine 25 yıl önceki evliğinin mükemmel bir kopyasının verdi. Aynı bakan şimdi çok yaşlı ve diğer törende “Oh promise me” parçasını çalan aynı kemancı bile vardı. O zamanki davetlilerin pek çoğu oradaydı çoğumuz şimdi ak saçlıyız. Esther’ın 25 yıl önce giydiği aynı gelinliğin içinde olması belki kalça etrafı genişlemişti bir buket gelin gülü taşıması yüzükleri taşıyan biri bile çok etkileyiciydi. Bazılarına saçma gelebilirdi ama çok eğlenceli ve çok etkileyiciydi.

Esher’e gelince daha önce ondan daha güzel görünen bir kadın görmedim. Gerçekten güzel bir hava takınmıştı. Elbete bu kocanın sergilediği büyük bağlılığıa cevap vermek için bir insandan daha az bir dişiden çok uzak olabilirdi. George’un kendisi o ilk evlilik törenindeki durum kadar korkmuştu.
Sonunda tören sona erdi ve davetliler bu olay için özel olarak işe alınan ahçılar tarafından hazırlanan zengin akşam yemeği için yemek odasına gittiler. George ve ben yalnız kaldık ve o yorgun olarak koltuğa gömüldü. Ellerimi omzuna yerleştirdim ve onu partisindeki başarı için kutladım.

“Gerçekten başarı olarak mı değerlendiriyorsun ?”
George himself was a frightened as he had been on the occasion of their first wedding . “Mükemmel!” ve alaylı bir şekilde “Kesinlikle tam olarak evli hissetmelisin”

“Evet hissediyorum.” Bir veya iki dakika sessiz kaldı ve tekrar konuştuğunda sesi çok ciddi bir tondaydı.” Arkadaşım ve avukatım olarak sana açıklamam gereken bir şey var.” Bir saniye durakladı sonra aniden sordu: “Benim ilk eşimi hatırlıyor musun ?”
“Althea mı?” Soru beni şaşırtmıştı “Gerçekten.”
“Biliyor musun ” diye garip bir sesle devam ederek “ o daha geçen yıl öldü”
“Aman tanrım Ben yirmiyedi yıl önce öldüğünü zannediyordum” “Ben de” dedi yavaşça. ”Esther’le evlendiğim zaman dul olduğumu sanıyordum fakat değilmişim. Ve eğer bir şey olursa senden anlamanı istediğim mesele bu geceki Esther ve benim için gerçek bir evlilikti.

Mrs. Hackett found her in her bedroom crying. She stood in doorway and said seriously “ I came in to borrow some sugar Sylvia. The door was open so I just walk in. Now what’s on earth ‘s wrong with you?
Sylvia sat up and dried her eyes. Her skirt was wrinkled and her black hair hung in disorder over her forehead. A pin had come out of her imitation lace collar and it had fallen down to catch in the little red buckle at her waist. She said shakily “Hello Mrs. Hackett. Nothing.”
Mrs. Hackett drew down the corners of her mouth. “Nothing indeed. It’s because of Chip wanting leave here and go to Canton. Isn’t it? Of course it is.”
Sylvia pushed her hair aside out of her eyes. “ I won’t do it ” she said angrily. “I won’t.”
“Mm ” Mrs. Hackett said sourly. “A boy’s will is the wind’s will. ’That’s a poem. It’s the truest thing in the world. It doesn’t do any good to fight against it. Remember that and you’ll have it easier’’
“I won’t do it. I won’t move around to one mill after another all my life and never have anything no home and no-nothing! I won’t!”
“Well it’s his job if he wants to give it up.”
“It isn’t! It’s just as much mine as it is his. I don’t believe in that old idea that a woman’s just a-a slave to follow a man around whatever he happens to want to do!”
“Oh you don’t ” Mrs. Hackett said. “And just what can you do about it?”
Sylvia bowed her head and dried her cheeks with her handkerchief. “I don’t know ” she said.
“Of course you don’t. You’re nothing but a child ” Mrs. Hackett said.” You’ll be twenty years finding out what to do and by that time it’ll be too late to do you any good. Unless there’s somebody around to tell you to begin with. Somebody who knows.”
Sylvia was not impressed. “What could you tell me Mrs. Hackett? What could anyone do? I’ve argued with him until I’m almost crazy but he – doesn’t even listen any more. He’s got his mind set on moving on to something different that won’t be any different at all and he’ll want to go again and—“
“A boy’s will is the wind’s will “ said Mrs. Hackett “That’s what the poem says. It’s just as true of a man or an old man for that matter. The older they get the truer it gets I guess. Only they give up trying to do anything about it after so long a time.” She pushed up her lower lip and looked down her nose at Sylvia. “Like Mr. Hackett.”
Sylvia looked up surprised. “You mean Mr. Hackett used to – want to—“
“He was the hardest man to hold down in this town. He got tired of everything that was his trouble. It’s sort of laziness that’s all it is. But he stuck here. He stuck all right.”
“Why?” Sylvia asked. “What did you do?”
“Well ” Mrs. Hackett said “you can take it for what it’s worth Sylvia. It worked with Mrs. Hackett I know that.”
“But what was it?”
“Whenever he got all excited about leaving here and going away some place to look for something he thought was better I simply gave him his way. I didn’t oppose him in the least.”
Sylvia looked disappointed and confused. “Oh.”
“But “ Mrs. Hackett said profoundly “he didn’t know it. "
"I always took him on a trip. Just a week or so. And I kept him on the jump every minute of it. I always liked little trips around anyway. Well bye the time that man would get home again he’d be so tired of jumping around that he wouldn’t have left for a thousand dollars. "That “ Mrs. Hackett said “is something you find about men Sylvia. They like to start but they like to get back home a whole lot more.”
Sylvia said doubt¤¤¤¤y. “It doesn’t seem that Chip would—“
“Maybe he wouldn’t. I’m the last person in the world to try to give other people advice Sylvia. Nobody wants it and I guess everyone has to live his own life anyway. But Mr. Hackett says that they’re shutting down the mill for a week and if Chip was to spend that week in a car traveling along fast from one place to another without even a chance to catch his breath….Well a boy’s will is the wind’s will’—the idea of that is that the wind can change in a minute.”
“But what if he wouldn’t want to go?”
“Mm. You tell him you want a little vacation before you move to Canton. If he thinks that you‘ve given in to him about moving to Canton he’ll take you. You try it and see.”
They went up into Michigan west to Wisconsin down through Minnesota and Iowa and St. Louis to Memphis east to Knoxville and up through Louisville to come to home. They were gone six days. Each day Sylvia arranged it so that they got up very early and were on the highway by daylight and she kept on the job planning the things to visit at the next stop until late at night. She called upon Chip to stop often at roadside stands and she filled him with hot dogs soft drinks and bad coffee. She was surprised and delighted at the dull look that appeared in his eyes on the third day.

Mrs. Hackett came over the day after they returned to bring back the cup of sugar she had borrowed.
She said “Well !” and paused expectantly holding the cup of sugar in both hands.
“He went back to work today ” Sylvia said. There was a tired note in her voice. “He hasn’t said a thing about going to Canton for several days.”
“Mm! And what did he say when he got home?” She asked. “That he never thought home would look so good to him?”
Sylvia nodded. She sat down on a kitchen chair and for a moment seemed lost in thought. “He said exactly that ” she said at last.
“ You won’t even be able to get him to move out of the house to go to a movie for a month. I told you. “Wind’s will ” that’s the poem. They’re all alike all men.” She put the cup of sugar on the kitchen cabinet and looked at Sylvia. “But I wouldn’t say that you look so happy about it Sylvia. You’re tired.”
Sylvia rested her chin on her hand. She sighed and said “I’m a little tired of this town I guess. I was just thinking when we came back yesterday and it looked so …so old and so dirty and dull and tiresome…and I thought that we’ll spend all our lives here with nothing to do except the same old … oh I was just thinking.”
Mrs. Hackett drew back and looked at Sylvia seriously and then said. “You’re just tired Sylvia. My goodness. That long trip—“
Sylvia looked up and her eyes were shining. “But I’m not tired ” she said. “I had a wonderful time.”

Professor Jack Stingo used to make some experiments was trying to invent things in his free time on the basement floor of his house which he converted into a laboratory. In the last few years he paid all his attention to make a robot eagle and concentrated his works on this way. He had already made two robot eagles and had flown them with a remote control in his house’s large garden which was in the ghetto but that was not his main aim.

Professor Jack Stingo knew that making a well – developed robot eagle was in turn. This robot eagle would have a lot more different qualifications than the other robot eagles: It would have all the information it should know through the mini computer in its brain and it would search the eagles’ lives by having close relationships with them by the light of this information. It would transfer its observations to the professor’s computer in the laboratory after interpreting them in the mini computer in its brain. By the way everything he saw through the camera in its eyes would be seen by the professor on the computer’s screen being in the laboratory.

The desire to learn new and different knowledge was an unforsakeable passion of human mentality and it wasn’t contended with that and the effort to learn even the unknown would be used as a springboard and each new knowledge could be presented for the good of mankind.
Professor Jack Stingo completed to make the robot eagle after a tiresome work which lasted three years; he took the robot eagle out to the garden turned back to the laboratory sat in front of his computer and he made the robot eagle fly by actuating the remote control. After touring a little the robot eagle headed for towards the mountains. It would join the eagles living at the steep and rugged reef and would search their lives. After flying a while the robot eagle saw an eagle flying by making large circles at a very high level. What was this eagle doing? What was its aim of flying by making large circles? It should be asked him. It rose. When it came near to the eagle it asked:
“Excuse me why are you turning all the time there?” The eagle showed a very harsh and brutal reaction:
“Shut up go away don’t you have any business? Push off…”

The robot eagle immediately went away from there. What kind of an eagle was that? He had apologized and asked why he had been turning. Why had the eagle dismissed him? The robot eagle passed that night in peace. The following day when he nearly had reached the steep and rugged reef he saw an eagle nest. There were two eagles and a nestling he headed towards them. The two eagles left the nest at he same time and they held up. After one of the eagles said:
“What do you think you are doing? What impertinence! I was chasing a game yesterday you made me talk just before I would chase and you made me miss my game and today you are trying to come to my nest. These are terrible mistakes and there is no mercy for them. An eagle has to know these wherever on earth he lives. I don’t know why but I think that you have made these mistakes without knowing. If you knew them you couldn’t stand so calm before me. Now go away from here without saying anything and never meet me again. I will pull you to pieces at your third mistake. Oh he is still standing” he wanted to throw himself into the robot eagle. The robot eagle immediately turned back and started to run away from there as quick as possible. The eagles turned back to their nests after chasing the robot eagle for a while. The robot eagle went down to a reef which was on the hillsides of a mountain after flying for nearly half an hour. The environment was quite silent. He started to interpret the events on his mini computer in his mind and transfer all the talks to the professor’s computer. After he finished the process he heard an eagle’s voice while he was trying to find to which way he should fly.

“Hey buddy!... What are you doing there? May I come near you?” The robot eagle turned his head to left and looked. An eagle had perched on the reef further and was shaking one of his wings. “If you want to talk I can come near you. Would you like me to come buddy?” This was a chance that the robot eagle sought but couldn’t find. The chance was there for him. It was called chance and he wouldn’t miss the chance.
“Come on buddy let’s come and talk!” The eagle flew and perched near the robot eagle.
“I have been watching you for a while buddy. You were quite dreamy a few minutes ago as if your body was here but your mind was in another place or let’s say you seemed me like that.”
“What you have said might be true in some way. Everything has a reason. If you move backwards from here you will reach the occurrence; if you move forwards you will reach the result.”
“It is possible to reach the result by eliminating the reasons of its occurrence isn’t it buddy?”
“Completely right. Let’s talk in short! I am a robot eagle made by a scientist called Professor Jack Stingo. I am on duty to search the eagles’ lives. The number of the eagles in the world is decreasing steadily. This situation is known by the mankind and studies are done so that the eagles breed won’t become extinct. The professor will present the knowledge which he has got through me for the mankind’s opinion and the things that people know will consolidate with the new knowledge about the eagles. The studies made by this knowledge’s light will make the eagles propagate. It must be your duty to attend to such a useful aim as an eagle.” After the eagle looked very puzzled at the robot eagle’s face he recovered himself.

“That means to say that you are a robot eagle. You were behaving strangely but if you hadn’t told me I wouldn’t have understood that you were a robot. Anyway we mostly hunt during the day. Each eagle has a different game reserve. An eagle can’t enter another eagle’s game reserve. It is forbidden. We don’t like being disturbed while chasing a game and relaxing in our nest. If somebody disturbs they will be reacted and put in their places. We don’t often push and shove one another. Its reason is that two eagles rarely come together and see each other except the family. As you know the eagles are the rulers of the skies. No other flying creature can break a lance with us. We build our nests on the summits of the mountains at the steepest and most unreachable places of the reefs. We live there away from the strangers’ eyes. Sometimes a snake comes from where I don’t know and pesters the eggs in the nest. If there are three eggs in the nest it certainly snatches one or two of them.

It is impossible to leave the nest when there are eggs. We hunt snakes every day but since they propagate very quickly those snakes’ numbers never decrease. It is a problem even they exist or not. By the way the people shoot and kill them with rifles. Why do people kill the eagles although they don’t eat their meat? No such a nonsense thing can’t happen. If there weren’t any eagles there would be snakes and centipedes everywhere. Common voles would be come across at every step. If these common voles propagate there would neither be fields and vineyards nor gardens. They would wipe away all the crops. As a result the ones would be the people who would go hungry this is my remark.”

The following talks were in the way of question – answer. The robot eagle asked the questions that he couldn’t answer and the eagle answered. After talking a little more for a while the robot eagle said:
“That’s enough thank you buddy.” The eagle said “Thank you actually buddy” and it flew away. The robot eagle immediately transferred the talks to the professor’s computer. The robot eagle who continued his observations for a few more days in the environment set off his journey to return. The information that has been got would be presented to the people’s remark through publication after being compiled.

Profesör Jack Stingo üniversitedeki görevinden arta kalan zamanlarda laboratuvar haline getirdiği evinin bodrum katında çeşitli deneyler yapıyor yeni buluşlar gerçekleştirmeye çalışıyordu. Son birkaç yıldır bütün dikkatini robot kartal yapımına vermiş ve çalışmalarını bu yönde yoğunlaştırmıştı. Gerçi şimdiye kadar iki robot kartal yapmış ve bunları şehrin varoşlarındaki evinin geniş bahçesinde uzaktan kumanda ederek uçurmuştu ama onun asıl amacı bu değildi.

Profesör Jack Stingo sıranın son derece geliştirilmiş bir robot kartal yapımına gelmiş olduğunu biliyordu. Bu robot kartal diğer robot kartallardan pek çok farklı özelliklere sahip bulunacaktı: Kafasının içine yerleştirilmiş mini bilgisayar aracılığıyla bilmesi gereken tüm bilgilere sahip olacak ve bu bilgilerin ışığında kartallarla yakın ilişkiler kurarak onların yaşantılarını araştıracaktı. Edindiği izlenimleri kafasındaki mini bilgisayarda değerlendirip anında profesörün laboratuvarındaki bilgisayara geçecekti. Ayrıca gözlerindeki kameralar ile gördüğü her şey laboratuvardaki bilgisayarın ekranında profesörün görüşüne açık olacaktı.
Yeni ve değişik bilgiler öğrenmek isteği insan zekasının vazgeçilmez tutkusuydu ve bilinen ile yeterli kalınmayıp bilinmeyeni de bilmek için harcanacak çaba insanoğlunun gelecekte edineceği yeni bilgilere atlama taşı olabilirdi her yeni bilgi insanlığın yararına sunulabilirdi.

Profesör Jack Stingo üç yıl süren yorucu bir çalışmadan sonra robot kartalın yapımını tamamladı; robot kartalı bahçeye çıkardı laboratuvara döndü bilgisayarın başına geçti ve uzaktan kumanda aletini çalıştırarak robot kartalın uçmasını sağladı. Robot kartal evin üzerinde birkaç tur attıktan sonra dağlara doğru yöneldi. Sarp ve yalçın kayalıklarda yaşayan kartalların arasına karışıp onların yaşantılarını araştıracaktı. Robot kartal bir süre uçtuktan sonra çok yükseklerde geniş daireler çizerek uçmakta olan bir kartal gördü. Bu kartal ne yapıyordu böyle? Onun geniş daireler çizerek uçmaktaki amacı neydi? Bunu ona sormak lazımdı. Yükseldi. Kartalın yanına yaklaşınca:

“ Özür dilerim niye dönüp duruyorsun orada? “ diye sordu. Bunun üzerine kartal sert ve çok şiddetli bir tepki gösterdi:

“ Sus kaç oradan işin yok mu senin? Defol git buradan…”

Robot kartal hemen oradan uzaklaştı. Bu ne biçim kartaldı böyle? Özür dileyip niye dönüp duruyorsun diye sormuştu. Peki kartal neden onu kovmuştu? Robot kartal o geceyi sakin geçirdi. Ertesi sabah sarp ve yalçın kayalıklara yaklaşmıştı ki bir kartal yuvası gördü. Yuvada iki kartal ve bir yavru vardı onlara doğru yöneldi. Aynı anda iki kartal yuvadan ayrılıp hızla uçarak robot kartalın önünü kestiler. Kartallardan biri:

“ Sen ne yaptığını sanıyorsun? Bu ne münasebetsizlik? Dün av takibindeydim tam dalışa geçecekken beni lafa tuttun avımı kaçırdın. Bugün ise yuvama gelmeye çalışıyorsun. Bunlar korkunç hatalar ve kesinlikle affı yoktur. Dünyanın neresinde yaşarsa yaşasın bir kartalın bunları bilmesi gerekir. Neden bilmem senin bu hataları bilmeden yaptığını düşünüyoru m. Eğer bilseydin karşımda böylesine soğukkanlı duramazdın. Şimdi hiçbir şey söylemeden çek git buradan ve bir daha karşıma çıkma. Üçüncü hatanda parçalarım seni.. Bak hala duruyor ” dedikten sonra robot kartalın üstüne atılmak istedi. Robot kartal aniden geriye dönerek son sürat oradan kaçmaya başladı. Kartallar robot kartalı bir süre kovaladıktan sonra yuvalarına döndüler. Robot kartal yarım saat kadar uçtuktan sonra bir dağın yamaçlarındaki kayalıklara indi. Çevre oldukça sessizdi. Kafasındaki mini bilgisayarda olayları değerlendirmeğe tüm konuşulanları profesörün bilgisayarına geçmeye başladı. İşlem tamamlandıktan sonra hangi yöne doğru uçması gerektiğini bulmaya çalışırken bir kartal sesi duydu.

“ Hey arkadaş!..Orada ne yapıyorsun? Yanına gelebilir miyim? “ Robot kartal başını sola çevirip baktı. İlerde bir kartal kayalıklara konmuş ve bir kanadını sallıyordu. “ Konuşmak istersen yanına gelebilirim. Gelmemi ister misin arkadaş? “ Bu robot kartalın arayıp da bulamadığı fırsattı.İşte fırsat ayağına kadar gelmişti.Buna şans denirdi ve bu şansı kaçırmazdı.

“ Gel arkadaş gel gel de konuşalım. ” Kartal uçtu robot kartalın yanına kondu.

“ Bir süredir seni izliyorum arkadaş. Az önce epey dalgındın sanki gövden buradaydı fakat aklın başka yerdeydi veya öyle gibi göründün bana diyelim. “

“ Söylediklerin bir şekilde doğru sayılabilir. Her şeyin bir nedeni vardır. Buradan hareketle geriye gidersen oluşa ileri gidersen sonuca varırsın. “

“ Sonuca varmak o oluşun nedenlerini ortadan kaldırmakla ortadan kaldırmakla mümkündür. Öyle değil mi arkadaş? “

“ Çok çok doğru..Sözü fazla uzatmayalım. Ben Profesör Jack Stingo adındaki bilim adamı tarafından yapılmış olan bir robot kartalım. Kartalların yaşantılarını araştırmakla görevliyim. Dünyadaki kartalların sayısı giderek azalmakta. Bu durum insanlar tarafından biliniyor ve kartal nesli yok olmasın diye çalışmalar yapılıyor. Profesör benim aracılığımla elde ettiği bilgileri insanlığın görüşüne sunacak ve insanların kartallar hakkında bildikleri yeni bilgilerle pekişecek. Bu bilgilerin ışığında yapılacak çalışmalar kartalların çoğalmasını sağlayacak. Bir kartal olarak böylesine faydalı bir amaca hizmet etmek görevin olmalı. ” Kartal bir süre şaşkın şaşkın robot kartalın yüzüne baktıktan sonra kendini toparladı.

“ Demek sen bir robot kartalsın. Oldukça değişik davranışlar içindeydin fakat sen söylemesen
bir robot olduğunu anlayamazdım. Her neyse biz kartallar çoğunlukla gündüzleri avlanırız. Her kartalın ayrı bir av sahası vardır. Bir kartal başka bir kartalın av sahasına giremez. Bu yasaktır. Av peşindeyken ve yuvamızda dinlenirken rahatsız edilmekten hoşlanmayız. Eğer rahatsız eden olursa tepki görür haddi bildirilir. Kendi aramızda pek itiş kakışımız olmaz. Bunun nedeni aile dışında çok nadir olarak iki kartalın bir araya gelip görüşmesidir. Bildiğin gibi kartallar göklerin hakimidir. Hiçbir uçan yaratık bizimle havada boy ölçüşemez. Yuvalarımızı dağların doruklarına kayalıkların en sarp ve ulaşılmaz yerlerine yaparız. Oralarda yabancı gözlerden uzakta yaşarız. Bazen nereden bilmem çıkar bir yılan yuvadaki yumurtalara musallat olur. Yuvada üç yumurta olsa birini ikisini garanti bu yılanlar kapar.
Bir an bile boş bulunmaya gelmez yuvada yumurta varken. Biz de her gün pek çok yılan avlarız fakat çabuk ürediklerinden sayıları hiç azalmaz bu yılanların. Hani olsa bir türlü olmasa bir türlü..Bir de insanlar tüfeklerle vururlar kartalları öldürürler..Kartal eti yemezmiş insanlar peki neden öldürürler o zaman kartalları? Hayır böyle anlamsız şey olmaz. Kartallar olmasa her taraf yılan çıyan dolar. Tarla faresine adım başında rastlanır. Bu tarla fareleri bir çoğalsalar ne tarla kalır ne bağ ne bahçe. Bütün mahsulü silip süpürürler. Bunun sonucu aç kalan yine insanlar olur benden söylemesi. ”

Daha sonraki konuşmalar soru-cevap şeklinde oldu. Robot kartal kafasına takılan konuları kartala sordu o da bu soruları cevapladı. Bir süre daha konuştuktan sonra robot kartal:
“ Bu kadarı yeterli teşekkür ederim arkadaş ” dedi. Kartal: “ Asıl ben teşekkür ederim arkadaş ” dedi ve uçup gitti. Robot kartal hemen konuşulanları profesörün bilgisayarına geçti. Birkaç gün daha çevrede gözlemlerini sürdüren robot kartal profesörden görev tamamlandı sinyalini alınca dönüş yolculuğuna başladı. Elde edilen bilgiler profesör tarafından derlenip toparlandıktan sonra yayım yoluyla insanların görüşüne sunulacaktı.

One of the jackals found a rifle while it was walking in the jungle. It recognised there were two cartridge in the rifle and it immediately started robberies. Animals in the jungle properties of which were
stolen and were under threat convened and they arrived before lion.
The lion was informed about the circumstance and this made it very angry and thereafter it followed the jackal around.The lion seeing the jackal to walk some ahead has roared. The jackal
pointed its gun at it when it saw that the lion was approaching and immediately before opening fire the lion frightened and started running away. Thereupon the jackal run after the lion too. Just then a river appeared in front of them. Both of them swam and crossed the river.
The lion run a while and then suddenly stopped running. The jackal stopped as well. The lion turned back and walked over the jackal.The jackal realized that wet rifle did not open fire and thrown the rifle
out and it crossed back the river. The lion followed the jackal.
The lion chased the jackal for a long time in the jungle and it hit a fist
on it as soon as caught it. The jackal escaped with great difficulty its life from the lion. From then no body has seen it in the surrounding.

Çakalın biri ormanda gezerken bir tüfek bulmuş. Bakmış tüfekte iki fişek var hemen soygunlara başlamış. Malı çalınan tehdit edilen orman hayvanları toplanıp aslanın huzuruna çıkmışlar. Durumu öğrenen aslan çok kızmış çakalın peşine düşmüş.

Çakalı ilerde giderken gören aslan kükremiş. Çakal aslanın geldiğini görünce tüfeğini doğrultmuş tam ateş edecekken aslan korkmuş kaçmaya başlamış. Çakal da aslanı kovalamış. Derken önlerine bir ırmak çıkmış. Ikisi de yüzerek karşıya geçmiş. Aslan biraz daha koşmuş sonra aniden duruvermiş. Çakal da durmuş. Aslan geri dönüp çakalın üstüne yürümüş.

Çakal ıslanan tüfeğin ateş etmediğini görünce tüfeği atıp ırmaktan karşıya geçmiş. Aslan da peşinden gelmiş. Aslan çakalı ormanda uzun süre kovalamış yetiştiği yerde vurmuş. Çakal güçbela canını kurtarmış. Bir daha onu oralarda gören olmamış.

Annesi babası fakirdi Ahmet’in. Tek göz odalı bir gecekonduda oturuyorlardı. Babasının ciğerleri hasta olduğundan zorunlu emekliye ayrılmıştı. Ahmet okul olmadığı zamanlar simit satarak zorlukla ilkokulu bitirdi. Daha sonra komşusunun yardımıyla bir lokantaya bulaşıkçı olarak girdi. Ahmet hayalini gerçekleştirmek için ilk adımını atmıştı. Eskiden lokantaların camları arkasında gördüğü o güzelim yemeklere kavuşmuştu. Artık günde üç öğün karnı doyuyordu. Lokantada yemek pişiren Veli dayıyı göz hapsine almıştı. Ondan yemek yapmayı öğrenecek ve kendi de bir aşçı olacaktı ama Ahmet başkasının lokantasında değil kendi lokantasında görevini yerine getirecekti.

Ahmet askerden geldikten sonra şehrin mevki yerinde lokanta açtı. Yaptığı yemekler çok lezzetli olduğu için lokanta müşterilerle dolup taşıyordu. Kazancı yerindeydi. Ara sıra muhtaç insanlar lokantaya gelirdi ve bedava yemek yerlerdi.

Lokantada çalışan garsonlar ve müşteriler Ahmet’in öğle vakitleri boş bir masaya giderek masanın üstüne iki tabak yemek bırakmasına bir anlam veremezlerdi. Onlar ne bileceklerdi yıllar önce sefaletin bitirdiği anne ve babasına Ahmet’in armağanını. Hem onlar duyamazlardı ki tabakları masanın üstüne bırakırken Ahmet’in “ Bundan sonra aç kalmayacaksınız anneciğim ve babacığım. Alın yemeklerinizi karnınızı bir güzel doyurun “ diye mırıldandığını.