Sık kulanılanlara ekle  Anasayfan yap            
 
   
   

 

ingilizceCi

0532 425 46 16

   
  Let's Read
   
   
   
  Stories moved to a new page:
   
  http://www.ingilizceci.net/indir.htm
   
   
   
   
   
   
  Siz Okumak İsteyin Yeter, Yüzlerce Dergi, Gazete,
Ansiklopedi,
Elektronik Kitap Sadece bir
Tık
uzaklıkta
   
   
   
  0532 425 46 16
   
   
  Kasabadaki En Güzel Kız   Cutest girl in town
  Thyra Samter Winslow

From the time she was thirteen Rilla Mabry had been ashamed of her appearance. It was then that she started growing taller than the other girls. She was also awkward as well as tall and she was too thin.
By the time she was twenty she was ¤¤¤¤y convinced that her appearance was really something terrible . All of the other girls seemed little and cute and attractive. No matter what Rilla wore it seemed wrong. She was much too tall to wear tailored clothes. And thin dresses hung around her loosely.
All of the girls and boys in the group liked Rilla. She was a fine girl – if you could forget the way she looked. Even her hair was wrong-rather stringy- but she had a pleasant and attractive face.
In spite of her looks Rilla had a boy friend. He was Patrick Redding and his father kept a grocery store. Pat wasn’t any great price –but then you couldn’t expect Rilla with her looks to do any better. People feel that Rilla ought to be satisfied. Pat was a nice looking boy and he shouldn’t be considered unimportant.
Rilla didn’t consider Pat unimportant. She was grateful to him for being nice to her. She was as pleasant and as friendly as she could be. As a matter of fact she liked Patrick a lot. He was fun to be with. She would have been perfectly satisfied except for the fact that she was in love with Shane Tennant. All of which did her little good – for Shane was the price of the town. Shane’s father was a banker – and rich.His mother was the social leader of the town. Shane was well much taller than Rilla- and handsome besides.
Pat went into the grocery business with her father. Shane went into the bank. That’s the way sons do in small towns unless they have definite ideals about law or one of the other professions. Rilla didn’t do anything. Her parents have just enough money so she didn’t have to work. She went to parties with Patrick- and admired for Shane from a distance. The towns people felt that she would marry with Pat that he’d take over his father’s grocery store and that they’d settle down.That might have happened if it hadn’t been for Leslie Durant. Leslie Durant was - and still is-a well known magazine illustrator. And he came to Morrisville to visit an aunt. And he was taken an anywhere to all of the parties of course. He was the social lion of the season. He stayed in town only for few days – but that was long enough for a lot to happen.He saw Rilla Mabry. Rilla was standing near the door and she was looking at Shane Tennant. She never knew her face how much showed what she was thinking about. No one else noticed- but Durant being knew understood the situation. He saw Rilla standing not quite straight because she didn’t feel quite as tall that way in a badly fitted dress and her hair not quite smooth- and he saw Shane perfectly dressed self confident good looking. And then Pat came to ask Rilla for the dance.On the second day of his visit Durant made his remarkable statement. He told anyone who would listen
to him that Rilla Mabry was by far the best looking girl in town. One of the best looking girl he’d ever seen.
Rilla never had a compliment about her looks before. She had always been shy self conscious and often unhappy about her appearance. And now the first authority in beauty who had ever been in town claimed that she was the price.
When Durant himself told her what he thought of her she was filled with confusion. She managed finally to thank him. And later very shyly she went up to him.
“I do wish that you would tell me how can look better “ she said.
“That’s not really my particular kind of work “ he told her “ but may be if we get together …..”
They got together the next morning. Durant came to Rilla’s house. And with Rilla’s mother acting as helper they did things to Rilla and to Rilla’s clothes. Durant made her stand up straight . and he rearranged her hair. And he told her what was wrong with the clothes she wore.
That night there was a dance for Durant- his last evening in town. And as he had thought when he started things Rilla was for the first time in her life the center of attention. Toward the end of the evening Durant had the satisfaction of seeing Shane Tennant dancing very attentively with Rilla Shane Tenant whom Rilla had looked at with longing eyes – and who had paid any attention to her.Durant went back to his home and his work in New York and forgot about the whole thing. Years passed. And then just the other day this happened:
Durant was lunching alone at a restaurant when an attractive tall woman past her first youth came up to him.
“ You don’t remember me ?” she said.
Durant didn’t remember her.
“ I am Rilla tenant – I was Rilla Mabry when you knew me. You came to my home town and – and rather made my life over. Remember now ?”
“Of course I do “ said Durant. “ I remember very well. It was my one attempt at changing the destiny of another person. “
“You did a wonderful job.“ said Rilla. There was a strange note in her voice which he didn’t understand.
“You married the boy you were in love with. I see. His name was Tannent wasn’t it ?”
“Why yes” said Rilla. “ But how did you remember the name ? And how did you know I was in love with him?”
“I am good at remembering names. And I saw you looking at him. Simplicity itself! And to think that I was the cause!
“Yes you were” said Rilla.“ It was very funny when you look back on it. There I was going with Patrick Redding and in love with Shane and terribly unhappy and awkward. And you came down and said I was a beauty- so automatically I became a beauty. And the boys all wanted to go out with me. And I married Shane.”
“Wonderful “ said Durant. And he smiled happily. “ How are you getting along now ? “
“That is the difficult part. “ said Rilla. “ You shouldn’t have asked. “
“Shane and I got married. And it didn’t get along very well though I was aw¤¤¤¤y happy in the beginning. The Tennant lost all of their money in a bank failure- and my family had its money in the Tennant bank by that time so our money went too. Then Shane fell in love with a chorus girl. I got a divorce of course. I’ve been teaching in a girls’ school for the past three years. “
“ That’s too bad!” said Durant. “ But maybe that was better than marrying that other boy whom you didn’t love.”
“ May be ” said Rilla. “You can never tell. Love goes … Patrick Redding took his father’s grocery store and married the cutest girl in town. They have three children and are very happy. And oh yes he became quite ambitious and started a chain of grocery store. Now he is the richest and most important man in town”

ing
Thyra Samter Winslow

On üç yaşından beri Rilla Mabry görünüşünden utanıyordu. Bu yaştan sonra diğer kızlardan daha uzun olmaya başladı. Aynı zamanda beceriksiz çok ince ve oldukça uzundu.

Yirmi yaşına geldiğinde görünüşünün korkunç olduğuna tamamen ikna olmuştu. Diğer kızların hepsi kısa sevimli ve çekiciydi. Rilla ne giyse kötü görünüyordu. Çok uzun olduğundan hazır elbiseler tam anlamıyla üzerinde asılı şekilde duruyordu.

Gruptaki bütün kızlar ve erkekler Rilla’yı seviyordu. İyi bir kızdı eğer görünüşüne kulak asmazsanız. Çok ince olduğu için saçı bile kötü görünüyordu fakat çok hoş ve çekici bir yüzü vardı.

Görünüşüne rağmen Rilla’nın bir erkek arkadaşı vardı. O Patrick Redding’ti ve babasının bir bakkalı vardı. Pat fazla etmezdi fakat bakışlarıyla Rilla’dan da fazla birşey bekleyemezdiniz. İnsanlar Rilla’nın tatmin olması gerektiğini düşünürlerdi. Pat iyi görünüşlü bir çocuktu ve önemsiz olduğu düşünülmemeliydi.
Rilla Pat’in önemsiz olduğunu düşünmüyordu. Kendisine iyi davrandığı için o da ona karşı saygılıydı. Elinden geldiğince ona hoş ve arkadaşça davranıyordu. Aslında Pat’i çok seviyordu. Onunla birlikte olmak eğlenceliydi. Shane Tannent’a aşık olmasaydı çok memnun olabilirdi. Bunun faydası yoktu zira Shane kasabanın gözdesiydi. Shane’in babası bankacıydı ve zengindi.

Annesi kasabanın sosyal lideriydi. Buna ilaveten Shane Rilla’dan daha uzun ve üstelik yakışıklıydı da.
Pat babasıyla beraber bakkal işine girdi. Shane bankaya girdi. Eğer Hukuk veya diğer meslekler hakkında idealleri yoksa erkek çocukların kasabada baş vurduğu yol buydu. Rilla birşey yapmadı. Onun anne ve babasının yeterince parası vardı ve o çalışmak zorunda değildi. Patrick’le beraber partilere gitti ve Shane’e uzaktan hayranlık duydu. Kasaba halkı onun Pat ile evleneceğini babasının bakkalını devralacağını ve kasabaya yerleşeceklerini zannediyordu.
Eğer Leslie Durant olmasaydı bu beklentiler gerçekleşebilirdi. Leslie Durant geçmişte ve halen tanınmış birgazete ressamıydı. Halasını ziyaret için Morisville’ye geldi ve tabiki partilerin olduğu her yere sürüldü. Sezonun en sosyal insanıydı. Kasabada yalnızca bir kaç gün kalmasına rağmen bu süre birçok şeyin gerçekleşmesi için yeterliydi.

Rilla Mabry’i gördü. Rilla kapının yanında duruyor ve Shane Tennant’a bakıyordu. Ne düşündüğünü yüzünün ne kadar gösterdiğini hiçbir zaman bilmiyordu. Daha önce hiçkimse bunu farketmemişti ama yeni olduğu için Durant durumu anlamıştı. Üzerinde kötü duran bir elbise ve düzgün olmayan saçlarıyla uzun görünmemek için eğik duran Rilla’yı gördü. Sonra Shane’igördü mükemmel giyinmiş kendine güvenir ve yakışıklı. Ve sonra Pat Rilla’ya dans teklif etmek için yanına geldi.

Ziyaretinin ikinci gününde Durant dikkat çekici sözlerini söyledi. Onu dinleyen herkese Rilla’nın kasabada
gördüğü en güzel kız olduğunu söyledi. Hayatında gördüğü en güzel kızlardan biri diye söyledi.
Rilla daha önce bakışları hakkında hiç iltifat almamıştı. Her zaman utangaç kendi halinde ve genellikle görünüşünden mutsuzdu. Ve şimdi güzellik konusunda ilk otorite olan ve kasabaya ilk defa gelen birisi onun kasabanın gözdesi olduğunu söylüyordu.
Durant onun hakkında ne düşündüğünü anlattığında kafası karıştı. Sonunda teşekkür etmeyi başarabildi. Ve daha sonra utangaç bir şekilde ona gitti.
“Bana nasıl daha güzel görünebileceğimi anlatabileceğinizi umuyorum” dedi.

“Bu gerçekten benim uzmanlık alanım değil” dedi ona “ Fakat belki beraber olabilirsek…”
Ertesi sabah buluştular.
Durant Rilla’ın evine geldi. Rilla’nın annesinin yardımı ile Rilla ve elbiseleri üzerinde düzeltmeler yaptılar. Durant ona dik durmasını gösterdi. Ve saçlarını tekrar düzenledi. Ve giydiği elbiselerde neyin hatalı olduğunu anlattı.

O gece Durrant için dans vardı.Kasabadaki son gecesiydi. Ve Durant düşündüklerini yapmaya başlarken Rilla hayatında ilk defa ilgi odağıydı. Gecenin sonlarına doğru Durant Rilla’nın özlemle baktığı ve ona dikkat bile etmeyen Shane Tannent’ın Rilla ile nazikçe dans edişini görmenin mutluluğunu yaşıyordu.
Durant Newyork’a evine ve işine geri döndü ve herşeyi unuttu. Yıllar geçti. Ve evvelsigün bu gerçekleşti:

Durant bir restoranda tek başına öğle yemeği yerken uzun boylu çekici ve orta yaşlı bir hanım ona doğru gelip durdu. “Beni hatırlamıyorsun değil mi?”dedi. Durant onu hatırlamamıştı.

“Ben rilla Tannent. Siz beni tanıdığınız zaman ben Rilla Mabry idim. Sen benim kasabama geldin ve hayatımı değiştirdin. Şimdi hatırladın mı? “

“Elbette hatırladım.” dedi Durant. “Çok iyi hatırlıyorum .Bu başka birinin hayatını değiştirmek için gösterdiğim bir çabaydı.”

“Çok iyi bir iş yaptın”dedi Rilla. Sesinde onun hiç anlamadığı bir ton vardı.
“Anladım aşık olduğun çocukla evlendin. Adı Tennant’tı değil mi? “
“ Evet “ dedi Rilla “Fakat onun adını nasıl hatırlıyorsunuz? Ve benim ona aşık olduğumu nasıl anladınız?
“İsimleri hatırlamakta çok iyiyimdir. Ve seni ona bakarken gördüm. Çok kolaydı. Benim sebep olduğumu niye düşündün?

“Evet sendin “ dedi Rilla. “ Tekrar ana dönüp baktığında çok komikti. Ben orada Pat Redding ile çıkıyordum ama Shane Tennant’a aşıktım ve çok mutsuzdum. Sonra sen geldin ve bana güzelsin dedin ve ben güzel oldum. Ve bütün erkekler benimle çıkmak istedi. Ve ben Shane ile evlendim.

“Çok güzel “dedi Durant ve mutlu şekilde gülümsedi. “Ya şimdi ne yapıyorsun?”
“Bu zor tarafı “ dedi Rilla. “Sormamalıydın.
“Shane ve ben evlendik fakat fazla uzun sürmedi ilk zamanlar çok mutluydum. Bir bankanın batması ile Tennantlar bütün paralarını kaybettiler. Ve benim ailemde o zamanlar parasını Tennant Bankası’nda saklıyordu ve bizim paramızda uçtu. Sonra Shane bir koro kızına aşık oldu. Boşandım elbette. Son üç yıldır kızlar okulunda öğretmenlik yapıyorum.

“Bu çok kötü” dedi Durant. “Fakat belkide bu sevmediğin diğer çocukla evlenmekten daha iyidir.”
“ Belki” dedi Rilla. “Hiç bir zaman anlatamassın. Aşk geçici… Patrick Redding babasının bakkalını aldı ve kasabanın en şirin kızıyla evlendi. Üç çocukları var ve çok mutlular. Çok hırslandı ve bir bakkallar zincirine sahip oldu. Şimdi kasabanın en zengin ve saygın adamı. ”

       
       
  Clockwork    
  Howard Breslin

It was a small window with narrow pieces of paper pasted across it to prevent its breaking during the heavy air raids. In the small space at the center that remained a little man with eyeglasses was care¤¤¤¤y setting out his display of clocks and watches. He paid no attention to many Londoners hurrying by to begin another day.
When he finished placing his merchandise the little man came out of the shop and stared in the window. He had placed the clocks and watches with great care – the clocks in a row at the back and in front of them lying flat a semicircle of watches. All the clocks had their faces neatly divided in the middle by hands that pointed to six o’clock; all the watches thin or fat had their hands pointing straight at three o’clock.
“Yes ” said the jeweler with a satisfied look. “Very nice.”
About an hour later a passenger got out of the bus at the corner. He was a tall man with a blonde mustache and he wore a heavy overcoat and black hat. He was slightly lame and carried a cane. He smiled when the policeman at the corner said “Good morning” to him. The lame man’s name was Gebhardt and the policeman’s superior officers would have been very glad to know that.
Gebhardt walked slowly leaning heavily on his cane. The meeting with the policeman never failed to amuse him. and he smiled to himself at the stupidity of the English. Gebhardt looked into the jewelry shop window.
There was no expression on his face as he looked from the clocks that said six to the watches that said three. He had passed the shop faith¤¤¤¤y every day for two weeks but had never gone in. Gebhardt set his wristwatch and pushed open the door.
A salesman was talking to the jeweler at the far end of the counter but they turned as the door shut. The jeweler walked toward Gebhardt and stared at him. “Yes?” asked the little man.
“My watch ” said Gebhardt. “It seems to have stopped. An hour or so ago.” He took off his watch and laid it on the counter.
The watch’s hands indicated nine o’clock. “I see ” said the jeweler “Stopped.”
Gebhardt looked toward the salesman but salesman was busy examining a catalogue. The jeweler picked up the watch.
Gebhardt said: “And you might change the strap. That one is about worn up.
He leaned against the counter and waited. Once he looked into the back room where the jeweler had taken his watch. He could see the old man bent over a desk examining his watch. Gebhardt lit a cigarette and waited.
It was less then five minutes when the little man came back. He held out the watch with its new strap and Gebhardt put it on. “You should be careful ” said the jeweler. “That is a fine watch.”
“Yes I know ” said Gebhardt casually. “And I’m sure it will work perfectly now.” He paid the jeweler and left the shop.
All the way back to his room Gebhardt was conscious of the strap on his wrist but he did not look at the watch even once. After all in his business you couldn’t be too careful.
Once inside the small room where he had lived since he first came to London Gebhardt put aside all appearance of lameness and moved about the room with quick sureness locking the door pulling down the curtains. Finally he lit the light over his desk and took of his wristwatch.
Working rapidly he removed the straps from both ends of the watch. Then with a knife he opened the end of the straps and finally from one hand took out of a small piece of very thin paper. He spread the paper out on his desk and with a glass began to study the message which was written in code.
The message was short and to the point. It read: “Trucks from King Charles Square will transport Regiment 55 tomorrow A.M. Act at once.”
“So ” said Gebhardt softly. He burned the paper in the ashtray. For a moment he sat thinking. He previously knew that a large number of trucks in King Charles Square would be used to carry soldiers from London to the coast. And somewhere along the route trucks and soldiers would be blown to pieces with explosives.
Gebhardt drew his suitcase from under the bed and opened it on the desk. From its nest of cotton he picked up one of the bombs. It was wide and flat quite different in form from the usual old-fashioned type of bomb. Attached with wire to the bottom of an automobile engine the bomb was deadly when the motor heated.
He decided to take with him in a small package about fourteen of the bombs. That was about all he could take care of in two hours. He had detailed information on King Charles Square. By midnight all the soldiers and mechanics were gone; at two o’clock a policeman looked in to check up. Gebhardt was very much pleased with himself. Thanks to British’s inefficiency he would have the place to himself between twelve o’clock and two o’clock.
Thinking of the importance of time suddenly reminded him and he put a new strap on his watch and then put the watch on his wrist then he sat very still looking into space mentally checking every detail of the plan.
Gebhardt smiled. Of course! Outside the jeweler shop he had set his watch back sixty-four minutes for the signal to the jeweler. He smiled again as he now moved the minute hand of his watch exactly sixty-for minutes ahead. Never forgetting these small details made him a good secret agent and he knew it.
When the time came Gebhardt moved care¤¤¤¤y through the darkness of the blacked-out streets.
In the alley behind King Charles Square he stopped and looked at his watch. Twelve o’clock exactly. Gebhardt smiled. The whole thing was going like clockwork. He waited another ten minutes just to be on the safe side.
Gebhardt climbed a fence moved carey along a narrow space between two buildings and came out in King Charles Square. He stood a moment counting the black forms of the trucks.
Gebhardt moved over to the nearest truck. He set down his package took some wire and a wire cutter from a pocket. He slid under the truck and felt along the bottom of the engine. Lying flat on his back working in the dark he began to wire the bomb to the exact place he wanted it.
Somebody stepped on his ankle.
Pain shot up Gebhardt’s leg and he bit his lip not breathing. No he thought there can’t be anyone here. There is never anyone at this hour. I have checked it many times. But that weight kept pressing into his ankle.
“All right mister ” said a voice. “Come out of there.”
The wire cutter fell down from his fingers. Hands grabbed at Gebhardt’s legs pulled. In a panic he kicked himself loose got up and run wildly.
A man shouted. Someone blew a whistle. A form jumped from nowhere and knocked him to the ground. Gebhardt drove his fist into a face twice pulled away free ran on. He ran into a wall turned the wrong way. A flashlight focused on him. He turned back but too late.
“There! Get him!”
Gebhardt drew his revolver. As he ran he heard them shout as they came closer to him.
There was the noise of rapid gunfire behind him and something struck him in the back. No thought Gebhardt the plan was perfect. There was a sharp pain. He said weakly: “No.” He was dead when the soldiers reached him. He lay with his one arm stretched out in front of him his wristwatch showing the hour

“Imagine the nerve of the guy!” said a young soldier. “He walked in here as though we didn’t even exist. That’s a nice watch he has on. But it broke when he fell.”
“It’s an hour fast ” said a second soldier. “How did that happen?”
the little jeweler was even more surprised when he read the newspaper report the next day about Gebhardt. “I can’t understand it ” he thought. “The man must have been careless. Nothing went wrong on my part. Why I even set his watch correctly before I gave it back to him.”

 
Howard Breslin

Ağır hava bombardımanında kırılmasını engellemek maksadıyla dar kağıt parçaları yapıştırılmış küçükçe bir vitrindi. Vitrinin ortasında kalan küçük yerde duvar ve kol saatlerini dikkatlice yerleştiren ufak tefek gözlüklü bir adam görünüyordu. Yeni bir güne başlama telaşı içindeki pek çok Londralı’ya fazla dikkat ettiği söylenemezdi.

Ufak boylu adam saatleri yerleştirmeyi bitirdikten sonra dükkanın dışına çıktı ve pencereden içeriye doğru baktı. Kol ve duvar saatlerini gerçekten büyük bir özen göstererek sıralamıştı; arkada bir sıra duvar saati ve onların hemen önünde bir sıra boyunca yarım daire halinde dümdüz uzanan kol saatleri… Bütün duvar saatlerinin akrep ve yelkovanları düzgün bir şekilde saat altıyı; bütün ince ve daha kalın kol saatlerinin akrep ve yelkovanları saat üçü gösterecek şekilde ayarlanmıştı.

“Evet” dedi saatçi hoşuna gittiğini belli edecek bir bakışla “Çok güzel!”
Yaklaşık bir saat sonra köşede otobüsten bir yolcu indi. Sarı bıyıklı kalın bir palto ve siyah bir şapka giyen uzunca bir adamdı. Az da olsa topallıyordu ve bir bastonu vardı. Köşedeki polis kendisine “Günaydın” deyince hafifçe gülümsedi. Topal adamın adı Gebhardt idi ve polisin amirleri bunu öğrenmekten çok mutlu olacaklardı.

Gebhardt bastonuna yaslanarak yavaşça ilerledi. Polis ile karşılaşmak hiç bir zaman onu neşelendirmezdi. İngiliz’in aptallığına gülümsedi. Saatçi dükkanının vitrininden içeriye doğru baktı.

Bakışlarını saat altıyı gösteren duvar saatlerinden saat üçü gösteren kol saatlerine doğru kaydırırken yüzünde hiç bir ifade yoktu. İki haftadır her gün saat dükkanının önünden düzenli bir şekilde geçiyordu ama asla içeri girmemişti. Gebhardt saatini kurdu ve kapıdan içeri girdi.

Tezgahın en sonunda saatçi ile bir satış elemanı konuşmaktaydı. Kapının kapanma sesi ile birlikte o tarafa doğru döndüler. Saatçi Gebhardt’a doğru yürüdü ve yüzüne baktı. Ufak adam “Buyrun!” dedi.
Gebhardt “Saatim” dedi. “Bir saat ya da daha öncesinde durmuş gibi görünüyor.” Saatini çıkararak tezgahın üstüne koydu.

Gebhardt’ın saati dokuzu gösteriyordu. “Anlıyorum durmuş” dedi saatçi.
Gebhardt satış elemanına doğru baktı ama adam bir kataloğu incelemekle meşguldü. Saatçi saati aldı.
Gebhardt: “Kayışı da değiştirebilirsiniz. Bu artık iyice yıprandı” dedi.
Tezgaha yaslandı ve beklemeye başladı. Saatçinin saatini ***ürdüğü arka odaya doğru baktı. Yaşlı adam bir masanın üstüne doğru eğilmiş saatini incelerken görebiliyordu. Bir sigara yaktı ve beklemeye devam etti.

Ufak adam beş dakikadan daha kısa bir sürede geri döndü. Yeni kayışıyla birlikte onarılan saati geri verdi. Gebhardt saati koluna taktı. Saatçi:
“Dikkatli olmalısın. Bu gerçekten güzel bir saat” dedi.
Gebhardt rahatça: “Evet biliyorum. Eminim artık tıkır tıkır çalışacak” dedi. Saatçiye ücretini ödedi ve dükkandan ayrıldı.

Odasına gidinceye kadar kolundaki yeni kayışın farkında olmasına rağmen bir kere bile saatine bakmadı. Sonuçta onun mesleğinde gereğinden fazla dikkatli olamazdınız.
Londra’ya ilk geldiğinden bu yana kaldığı küçük odasına girer girmez topallamayı bıraktı. Kapıyı kilitleyerek emin ve çabuk adımlarla pencereye doğru yürüdü ve perdeleri kapattı. Çalışma masasındaki lambayı yaktı ve kol saatini çıkardı.

Süratli çalışarak saatin kayışını iki taraftan birden çıkardı. Sonra bir bıçakla kayışların dibini kesti. Kestiği yerlerin birinden küçük ve oldukça ince bir kağıt parçası çıktı. Kodlu bir dille yazılmış olan küçük kağıdı masanın üstüne yaydı ve mercekle mesajı okumaya başladı.

Mesaj kısa ve özlüydü: “Kamyonlar 55 nci Alayı Kral Charles Meydanı’ndan yarın öğleden önce nakledecektir. Hemen harekete geçin.”
Gebhardt “Öyleyse…” dedi hafiçe. Kağıdı kül tablasında yaktı. Bir süre öylece oturarak düşündü. Daha önceden bir çok kamyonun Londra’da Kral Charles Meydanı’ndan sahile asker taşıyacağını biliyordu. Yolları üzerinde bir yerde kamyonlar ve askerler patlayıcılarla havaya uçurulacaklardı.

Yatağın altından çantasını çıkardı ve masanın üstüne açtı. Çantanın pamuk yuvalarından birinden bir bomba aldı. Geniş ve pürüzsüz şekil olarak eski tiplerden tamamen farklıydı. Tel ile bir arabanın motorunun altına bağlanıyor ve motorun ısınması ile patlıyordu.

Bombalardan on dört tanesini küçük bir pakette yanına almaya karar verdi. Bu miktar iki saat içinde baş edebileceği en fazla bomba sayısıydı. Gece yarısına doğru bütün askerler ve tamirciler gitmiş saat ikide de bir polis kontrole gelmişti. İngilizlerin verdiği bu boşluğa şükrediyordu. Gece on iki ile iki arasındaki süre ona kalıyordu.

Zamanın önemini düşünürken birden saati aklına geldi. Saate yeni bir kayış takarak saati koluna taktı. Sonra sakince oturdu ve gökyüzünü seyrederken zihninde yaptığı planın son detaylarını kontrol ediyordu.

Elbette! Saat dükkanına girmeden önce saatçiye parola vermek için bir saat dört dakika geriye almıştı. Tekrar güldü ve saatin yelkovanını atmış dört dakika ileriye aldı. Bu tür küçük ayrıntıları asla unutmayışı onu iyi bir gizli ajan yapmıştı ve bunu gayet iyi biliyordu.

Gebhardt zamanı gelince dikkatli bir şekilde karartılmış sokakların loşluğunda ilerlemeye başladı.
Kral Charles Meydanı’nın arkasındaki dar sokakta durdu ve saatine baktı. Saat tam olarak gece on ikiyi gösteriyordu. Gülümsedi. Her şey saat gibi işliyordu. Tam olarak güvende olabilmek için on dakika daha bekledi.

Bir çitin üzerinden atladı. İki binanın arasındaki dar yoldan dikkatlice ilerleyerek Kral Charles Meydanı’na çıktı. Kamyonların siyah silüetlerini sayarak bir süre ayakta bekledi.

En yakın kamyona doğru ilerledi. Paketi yere koydu ve bir parça tel ve bir tel makası çıkardı. Kamyonun altına uzandı ve motorun alt tarafına dokundu. Sırt üstü düzgünce yatarak karanlıkta bombayı uygun şekilde tel ile irtibatlamak istediği yeri ayarlamaya çalıştı.
Birisi ayak bileğinin üzerine bastı.

Gebhardt ayağında büyük bir acı hissetti. Nefes bile almadan dudaklarını ısırarak bekledi. Hayır; hayır; burada hiç kimse olamaz diye düşündü. Bu saatlerde buralarda hiç kimsecikler olmazdı. Bir çok defa kontrol etmişti ama aynı ağırlık bileğinin üzerinde durmaya devam ediyordu.

“Pekala bayım” dedi bir ses; “Çık oradan dışarı.”
Tel makası elinden yere yuvarlandı. Ayaklarından tutan eller onu dışarı çekti. Panik halinde adamı tekmeleyip kurtuldu ayağa kalktı ve hızla koşmaya başladı.
Bir adam bağırdı. Başka birisi ıslık çaldı. Bir yerlerden bir şey atladı ve onu yere düşürecek şiddette vurdu. Gebhardt bir yüze bir iki yumruk salladı. Kurtulur kurtulmaz koşmaya devam etti. Karşısına bir duvar çıktı. Yanlış yolmuş. Bir fener üzerine odaklandı. Geriye döndü ama artık çok geçti.

“İşte orada. Yakalayın!”
Gebhardt tabancasını çıkardı. Koşarken bağıdıklarını ve çok yakınına geldiklerini farkediyordu.
Arkasında mermi sesleri vardı. Sırtından bir şey ona vurdu. “Olamaz” diye geçirdi içinden. Planı mükemmeldi. Keskin bir acı duyuyordu. Zayıf bir ses tonuyla “Hayır” dedi. Askerler geldiğinde çoktan ölmüştü. Bir kolu önde yerde uzanmış yatıyordu. Kolundaki saat zamanı gösteriyordu.

Genç bir asker: “Adamın cesaretini tahmin etsene. Bizim burada olmayacağımızı düşünerek içeri girdi herhalde. Kolundaki saat çok güzel ama düştüğü zaman kırılmış” dedi.
Başka bir asker:
“Bu saat bir saat kadar ileri. Bu nasıl olabilir ki?” dedi.
Küçük saatçi ertesi gün gazeteden Gebhardt ile ilgili haberleri okuduğu zaman çok şaşırdı:
“Anlayamıyorum” diye düşündü.
“Adam çok dikkatsiz davranmış olmalı. Ben hiç bir hata yapmadım. Evet evet; hatta geri vermeden önce saatini tam olarak ayarlamıştım bile…”

       
       
  Decision   Karar
 
Roy Hilligoss
Even after a year Chad still called us Aunt Pat and Uncle Bill. But we thought our job had become that of mother and father – until that letter arrived from the 6th Artillery headquarters in North Africa in our mailbox in East Orange New Jersey.

Chad had come to us as an English refugee. He was supposed to stay until they had put “Mr. Hitler in the bag ” as he expressed it and he could go back to his adored father Major Jollison of the Royal Artillery. In other words he had been sent to the United States like many other English children to live with an American family for the duration of the war after which time he planned to return home to London.
But Major Jollison had been killed while resisting a Nazi tank attack in the North African desert.
Chad had taken the news without the slightest show of emotion. Probably Pat and I alone realized the sharp pain that must have torn through his young heart when he learned that his father was dead. He was English and his people were fighting a desperate battle so he could not let his own individual tragedy show.

England meant much to him but when he had recovered a little from the shock he seemed resigned to living with us and becoming an American. He had had no one else but his father.

“I shall try very hard ” he told us seriously in that thin rather sharp voice of his “to be as you would want your own boy to be. I shall get onto your American ways as quickly as I can and try to make you quite proud of me.”

He smiled. “I shall even admire your Revolutionary patriots.”
So we could not help loving him you see and hoping he really wanted to stay with us forever even after the war had ended.

He did brilliantly and an early problem – the way the other boys at school kidded him about his English accent and manners – had disappeared. Everyone in town knew how bravely his father had died and this gave Chad a certain romantic interest.

In fact everything had gone beauti¤¤¤¤y – till that letter came from a member of the 6th Artillery Captain Burroughs. The 6th Artillery had been Major Jollison’s military unit.
Pat held the letter out to me one evening the moment I came in the door. But she was too upset emotionally to wait until I read it.

“He was terribly fond of Chad’s father Bill ” she said. “And he’d like to offer Chad a place to live – with his mother in her home just outside London.”
I looked up from letter. “He says he recognizes the danger.”
“But he’s like all Englishmen I suppose ” Pat said. “Rain or shine bombs or no bombs they think that England is the only place in the world to live. And of course he thinks Chad will be company for his mother. She’s old and alone…. Oh Bill do you think he’ll go?”
I shook my head. “I don’t know. But I’ve been afraid he would some day.”
“But he has no relatives there. Surely he’d rather be with us….”

“It’s like you said – rain or shine. And he’s not really our boy Pat; we just hope he would be and he’s tried to pretend.”
She sighed. “I know I was only hoping not talking sense. Well…” she took my arm “ – let’s go up to his room and tell him.”

Chad was lying on his small stomach reading when we entered his room. He got quickly to his feet and shook my hand – he always did that when I got home evenings. “How’d the stock market go today Uncle Bill?” He was picking up our ways fast.
I handed him the letter.

I watched his blue eyes move quickly back and forth across the page and when they reached the bottom they stayed there. He was thinking rapidly. Suddenly I knew he’d made his decision because his face lost all expression: a habit of his.

“Are you going dear?” Pat asked softly.
He nodded. “I must Aunt Pat.”
“They’re raining bombs on London son ” I said.
“I know ” he said. “That’s why I’m going.”
“I don’t understand ” I said.
“I mean…” for a moment he paused ” – well when your country’s having its most difficult times that’s when it needs you most.”
That sounded a bit too grown-up too like something he had read somewhere. I looked suspiciously at him but his eyes met mine bravely. “All right son ” I said. “I’m sorry but if you….”
“I’m sorry too ” he said quickly. “Really Uncle Bill. But I must go.”
“I’d better finish getting dinner ” Pat said in a queer voice and left us.

“And I have to wash ” Chad said steadily.
I was left staring down at the letter from Captain Burroughs already missing these strange youngster as if he’d been all our own from the very start.
We didn’t talk much about his going. But we might as well have discussed it constantly; it certainly was with us every moment. From that first night on through the week following there were few signs of cheerfulness in our house.

But the evening I came home with final details about his trip to New York where a friend of mine would take charge and get him safely onto the boat…well that about finished it. Chad’s quiet unrevealing face didn’t change a bit but Pat looked at me as if I would struck her. I knew how she felt.
Late that night I woke up frightened sure I had heard Chad crying in the next room. But it was Pat.
“You are crying darling?”
“Of course ” she said shakily. “Oh Bill it hurts to lose him.”
I held her close. “I know so well ” I said. “He’s like our own boy.”
And then so quickly it was the day for Chad to leave us. I had stayed home to drive him to the station but Pat wasn’t going alone. She said she simply couldn’t take it.

The three of us were standing in the doorway just standing there with little to say. Chad was wearing the same clothes he had come to America in – he had wanted to wear them – the short coat the small cap the wool stockings that left his knees bear. But when we had first seen him on a dock in New York he had been looking about him defiantly with his chin out trying to hide his fears; now his face was serious his lower lip pulled slightly in.

“I’ve been happy here ” he said.
He was interrupted by the mailman who handed a letter to Pat. She passed it on to me.
“Goodbye Chad ” she said weakly. ”Always remember that we….”

“Wait ” I broke in. ”This letter’s from Captain Burroughs.” But my enthusiasm was short – lived. “It’s just a little consolation ” I said. “He says we won’t have to worry about Chad. Mrs. Burroughs is being removed to Australia and Chad is supposed to join her there. There won’t be any bombs anywhere.”
“That’s something ” Pat said.
But Chad was suddenly all animation. “Then I don’t have to go!”

Pat dropped to her knees and stared at him. “You don’t have to go? Didn’t you want to go?”
“Why no ” Chad said. “But she was a very old lady and all alone in the bombings. I thought I would be able to protect her. But now that she’s been sent to Australia….”
“Why on earth didn’t you tell us how you felt? I demanded.
He seemed a little embarrassed. “I was afraid “ he said “that it might seem forward of me to think I could protect Mrs. Burroughs. And I knew you wouldn’t want a son who was forward.”
Pat was half-laughing half-crying and hugging wildly. To cover my own feelings I said with an imitation English accent “then you’re quite happy now old boy?”
“Quite happy?”. He smiled up at me. “Uncle Bill I feel like a million bucks!”
Chad Jollison – American schoolboy our boy.

  Roy Hilligoss

Aradan bir yıl geçmesine rağmen Chad bizi Pat teyze ve Bill amca diye çağırıyordu. Ama biz ona ana baba gibi davranma yönünde kendimizi sorumlu hissediyorduk. Taki Kuzey Afrika’daki 6ncı Topçu Alayı’ndan New Jersey’nin Doğu Orange kasabasında bulunan evimizin posta kutusuna gelen mektubu okuyana kadar.
Chad bizim yanımıza bir İngiliz mülteci olarak gelmişti. Onun sözüyle İngilizler’in Hitler’in işini bitireceği ve çok sevdiği babası Kraliyet Topçu Birliği’nden Binbaşı Jollison’un yanına geri döneceği zamana kadar kalmak üzere gelmişti. Başka bir deyişle diğer bir çok çocuk gibi o da Amerika’ya savaş sona erinceye kadar bir Amerikan ailesinin yanında kalması için gönderilmişti. Belli bir süre sonra da Londra’ya memleketine geri dönmeyi planlıyordu.
Ama Binbaşı Jollison Kuzey Afrika Çölü’nde bir Nazi Tank taarruzuna karşı koyarken ölmüştü.
Chad babasının ölümünü öğrendiği zaman yüzünde en küçük bir üzüntü emaresi belirmedi. Ancak Pat ve ben babasının ölüm haberini aldığı zaman gencecik kalbini yırtarcasına batan keskin bir acı saplandığını hissettik. Ama o bir İngiliz idi ve halkı ümitsiz bir savaşın göbeğinde mücadele veriyordu. Öyleyse kendi kişisel üzüntülerini göstermeye hakkı yoktu.
İngiltere ona çok şey ifade ediyordu ama şoktan kendini biraz kurtardıktan sonra kaderine boyun eğmiş görünerek bizimle yaşamaya ve bir Amerikan olmaya razı oldu. Babasından başka hiç kimsesi de yoktu zaten.
O ince ve nispeten keskin sesiyle gayet ciddi bir şekilde: “Bütün gücümle kendi oğlunuzun nasıl olmasını istiyorsanız öyle bir çocuk olmaya çalışacağım. Amerikan yaşayış tarzına gelenek ve göreneklerine yapabildiğim kadar çabuk ayak uydurarak benimle gurur duymanızı sağlayacağım” dedi ve
gülerek ekledi: “Hatta sizin bağımsızlık savaşı kahramanlarınıza da hayran olacağım.”
Böyle bir çocuğu sevmemek imkansızdı. Hatta onu o kadar çok seviyorduk ki savaş sona erdikten sonra da bizimle her zaman kalacağını umuyorduk.
Çok çabuk yaşam koşullarımıza ayak uydurdu ama kısa bir süre sonra karşılaştığımız bir problem – Okuldaki diğer çocukların onun İngiliz aksanıyla ve tarzıyla alay etmeleri – de ortadan kalktı. Şehirdeki herkes babasının ne kadar cesurca öldüğünü biliyordu. Bu da Chad’e bir sempati kazandırıyordu.
6ncı Topçu Alayı’ndan Yüzbaşı Burroughs tarafından gönderilen mektup bize ulaşana kadar her şey gayet güzel gidiyordu. 6 ncı Topçu Alayı Binbaşı Jollison’un askeri birliğiydi.
Pat bir akşam eve geldiğimde kapıdan girer girmez mektubu bana uzattı. O kadar üzgün ve duygu yüklüydü ki ben mektubu okuyuncaya kadar zor sabretti.
“Chad’in babasını çok severmiş Bill ve Chad’e Londra’nın biraz dışında kendi annesinin evinde yaşamayı öneriyor” dedi.
Mektuptan kafamı kaldırdım ve: “Tehlikenin farkında olduğunu söylüyor” dedim.
Pat heyecanla: “Ama o da bütün diğer İngilizler gibi. Yağmur veya güneş; bomba olsun veya olmasın; hepsi İngiltere’nin dünya üzerinde yaşanabilecek tek yer olduğunu düşünürler. Chad’in annesine can yoldaşlığı yapacağını söylüyor. O yaşlı ve yalnız bir kadın… Bill sence gerçekten de gider mi?”
Kafamı salladım: “Bilmiyorum. Ama uzun zamandır bir gün gitmesinden korkuyordum” dedim.
“Ama orada hiç akrabası yok. Şüphesiz bizimle kalmayı tercih eder” dedi Pat.
“Senin de dediğin gibi yağmur veya güneş. Zaten o bizim çocuğumuz da değil Pat. Biz sadece onun bizim oğlumuz olmasını istedik o da öyle yapmaya çalıştı hepsi bu” dedim.
Pat derin bir iç çekti: “Biliyorum sadece öyle olmasını umuyorum duygusal konuşmak amacında değilim. Yani…” elimi tuttu ve “Haydi odasına gidip ona söyleyelim” dedi.
Odaya girdiğimizde Chad uzanmış kitap okuyordu. Her akşam eve geldiğimde yaptığı gibi ayağa kalktı ve elimi sıktı. “Bugün borsa nasıl gitti?” dye sordu. Bizim yaşamımıza çabuk ayak uyduruyordu.
Mektubu ona uzattım. Mavi gözlerinin sayfanın sağına soluna süratle hareket edişini seyrettim. Sayfanın sonuna geldiğinde gözleri orada kaldı. Hızlı düşünüyordu. Birden kararını verdiğini anladım. Çünkü yüzündeki bütün o ifade silinmişti. Bu onun bir alışkanlığıydı.
“Gidiyor musun hayatım?” diye sordu Pat hafifçe.
Onaylarcasına kafa salladı: “Gitmeliyim Pat teyze” dedi.
“Londra’nın üstüne yağmur gibi bomba yağdırıyorlar evlat” dedim.
“Biliyorum zaten bu yüzden gidiyorum” dedi.
“Anlamıyorum” dedim.
“Söylemek istediğim…” bir süre durakladı ve “Yani ülkenizin en zor zamanlarını yaşadığı an size en fazla ihtiyaç duyduğu andır” dedi.
Bu sözler bir parça çok daha büyük insanların söylediği sözler gibi göründü. Sanki bir yerlerden okumuştu. Şüpheli bir şekilde ona baktım ama gözlerini cesurca benimkilere dikti. “Pekala evlat” dedim. “Üzgünüm ama eğer…”
“ Ben de üzgünüm” dedi hemen. “Gerçekten Bill Amca. Ama gitmek zorundayım.”
“Ben akşam yemeğini hazırlasam iyi olacak” dedi Pat garip bir ses tonuyla ve odadan ayrıldı.
“Ben de duş almalıyım” dedi Chad.
Ben Yüzbaşı Burroughs’dan gelen mektuba bakar halde kaldım. Şimdiden bu yabancı çocuğu sanki doğduğundan beri bizimleymiş gibi özlediğimi hissettim.
Gidişi hakkında fazla konuşmadık. Yine de sürekli bu konu hakkında tartıştık. Çünkü bu konu her an bizimle birlikteydi. Bu ilk geceden itibaren geçen bir hafta boyunca evimizde çok az bir mutluluk havası vardı.
O akşam eve onun New York’a gidişiyle ilgili son detaylarla geldim. New York’ta da bir arkadaşım ona göz kulak olup güvenle gemiye binmesini sağlayacaktı. İşte o anda evde kalan son mutluluk ışıkları da söndü.
Chad sakindi. Anlamsız yüz ifadesinde hiç değişiklik olmadı. Ama pat sanki onu fena halde hırpalamışım gibi bakıyordu bana. Neler hissettiğini biliyordum.
Gece geç saatte Chad’in olduğuna emin olduğum bir ağlama sesiyle irkildim. Ama ağlayan Pat idi.
“Ağlıyor musun hayatım?” diye sordum.
“Elbette” dedi titreyen sesiyle. “Onu kaybetmek çok acı veriyor.”
Onu kucakladım ve: “Çok iyi biliyorum” dedim. “ Sanki bizim öz oğlumuz gibi.”
Sonra kısa sürede Chad’in bizden ayrılacağı gün geldi çattı. Ben onu istasyona ***ürmek için evde kalmıştım ama Pat buna kolayca katlanamayacağı için gelmeyeceğini söyledi.
Üçümüz de kapının girişinde birbirimizle fazla konuşmadan ayakta duruyorduk. Chad Amerika’ya ilk geldiği zaman giydiği kıyafetlerini giymişti. Kendisi onları giymek istemişti; kısa bir palto küçük bir şapka dizlerine kadar gelen yün çoraplar… Onu New York’ta limanda ilk gördüğümüzde buraya geldiğine hiç memnun olmamış gibi bakıyordu. Çenesi dışardaydı ve korkularını gizlemeye çalışıyordu. Şimdi ise yüzünde ciddi bir ifade vardı. Alt dudağı biraz daha diğerine yakındı.
“Burada çok mutluydum” dedi.
Postacı daha fazla konuşmasına engel oldu. Pat’a bir mektup uzattı. Pat mektubu bana verdi. Chad’e dönerek:
“Güle güle Chad. Her zaman hatırla ki biz…”
“Dur!” diye araya girdim. “Bu mektup Yüzbaşı Burroughs’dan.” Ama heyecanım uzun sürmedi: “Yalnızca teselli etmek için yazmış. Chad için endişelenmemizi istiyor. Bayan Burroughs’un Avusturalya’ya gönderildiğini ve Chad’in de ona orada katılacağını orada da hiç bomba olmayacağını yazıyor” dedim.
“Bu da bir şey” dedi Pat.
Ama Chad birden büyük bir coşkuyla:
“O halde gitmeme gerek yok!” dedi.
Pat dizlerinin üzerine düştü ve ona bakakaldı:
“Gitmek zorunda değil misin? Gitmek istemiyor muydun?” diye sordu.
“Neden? Tabi ki hayır” dedi Chad. “Ama o çok yaşlı bir kadındı ve bombaların altında yalnızdı. Ben onu koruyabileceğimi düşünmüştüm. Ama madem ki şimdi o Avustralya’ya gönderildi…”
“Neden daha önce neler hissettiğini bize söylemedin?” diye çıkıştım.
Biraz utanmış görünerek: “Korktum” dedi. “Bayan Burroughs’u korumaya çalışmam bir küstahlık olarak görülür ve siz de küstah bir oğul istemezsiniz diye korktum.”
Pat yarı ağlar yarı güler bir halde çılgınca ona sarılıyordu. Ben de duygularımı gizlemeye çalışarak taklit İngiliz aksanıyla: “O halde şimdi gerçekten mutlusun ihtiyar çocuk” dedim.
“Çok mutlu” gülerek yüzüme baktı ve “Bill Amca kendimi bulutların üstünde hissediyorum” dedi.
Chad Jollison: Amerikalı öğrenci bizim oğlumuz…

       
  Detour to Romance   Dolambaçlı Bir Aşk Macareası
 
Located in the checkroom in Union Station as I am I see everybody that comes up the stairs.
Tony - who owned the magazine stand to my left- studied the laws of probability because he liked to bet on the horse races. He claimed that he could calculate according to his system that if I held my job one hundred and twelve years more I would know everybody in the world by sight.
And I came to the theory that if you wait long enough in a big railroad station like Union Station you’ll see everybody that travels.
I’ve told my theory to lots of people but nobody ever did anything about it except Harry. He came in a little over three years ago and waited at the head of the stairs for the passenger from the 9:05 train.
I remember seeing Harry that first evening. He wasn’t much more than a thin anxious kid then. He was all dressed up and I knew he was meeting his girl and that they would be married twenty minutes after she arrived. There is no use in my trying to explain how I knew all this but after you’ve watched people waiting at the head of the stairs for eighteen years as I have done then it is easy.
Well the passengers came up and I had to get busy. I didn’t look toward the stairs again until nearly time for the 9:18 and I was very surprised to see that the young fellow was still there.
She didn’t come on the 9:18 either nor on the 9:40 and when the passengers from 10:02 had all arrived and left Harry was looking pretty desperate. Pretty soon he came close to my window so I called out and asked him what she looked like.
You would have thought that I had checked her among the packages in my checkroom from the way he came over and half crawled through my window. “ She’s small and dark ” he says “and nineteen years old and very neat in the way she walks. She has a face “ he says thinking a minute “that has lots of spirit. I mean she can get mad but she never stays long. And her eyebrows come to a little point in the middle. She’s got a brown fur but may be she isn’t wearing it.”
I couldn’t remember seeing anybody like that.
He showed me the telegram he’d received: ARRIVE THURSDAY. MEET ME AT STATION. LOVE LOVE LOVE. -MAY. It was from Omaha Nebraska.
“ Well “ I finally say “ why don’t you phone to your home? She is probably called there if she got in ahead of you. “
He gave me a seek look “ I’ve only been town two days. We were going to meet and then drive down south where I’ve got a job promised me. She- she hasn’t any address for me. “ He touched the telegram.“ I got this general delivery.“
With that he walked off to the head of stairs to look over the people from the 11:22.
When I came on duty the next day he was still there and came over as soon as he saw me.
“ Did she work anywhere? “ I asked.
He nodded. “ She was a typist. I telegraphed her former boss. All they say is that she left her job to get married. “
Well that was how it began. Harry meet every train the next three or four days. Of course the railroad line made a routine checkup and the police look into the case. But nobody was any real help. I could see that they all figured that May had simply played a trick on him. But never believed that somehow.
One day after about two weeks Harry and I were talking and I told him about my theory. “ If you’ll just wait long enough ” I say “ you’ll see her coming up those stairs some day. “ He turned and looked at stairs as though he had never seen them before while I went on explaining about Tony’s figures on the Laws of Probability. Next day when I came to work Harry was behind the counter of Tony’s magazine stand. He looked at me rather sheepishly and says “ Well I had to get a job somewhere didn’t I? “
So he began to work as a clerk for Tony. We never spoke of May anymore and neither of us ever mentions my theory. But I noticed that Harry always saw every person who comes up to stairs.
Toward the end of the year Tony was killed in some argument over gambling and Tony’s widow left Harry incomplete charge of the magazine stand. And when she got married again some time later Harry bought the stand from her.
He borrowed money and installed a soda fountain and pretty soon he had a very nice little business.
Then came yesterday. I heard a cry and a lot of things falling. The cry was from Harry and the things falling were a lot f dolls and the other things which he had upset while he was jumping over the counter. He run across and grabbed a girl not ten feet from my window. She was small and dark and her eyebrows came to a little point in the middle.
For a while they just hung there to each other laughing and crying and saying things without meaning “ It was the bus station I meant- “ and he’d kiss her speechless and tell her the many things he had done to find her. What apparently happened three years before was that May had come by bus not by train and in her telegram she meant “ bus station “ “ not “ railroad station “. She had waited at the bus station for days and had spent all her money trying to find Harry. Finally she got a job typing.
“ What? “ says Harry. “ Have you been working in town? All the time? “
She nodded.
“ Well Heavens – didn’t you come down here to the station? “ He pointed across to his magazine stand. “ I’ve been there all the time. I owned it. I’ve watched everybody that came up the stairs –“
She began to look a little pale. Pretty soon she looked over at the stairs and said in a weak voice “ I-I never came up the stairs before. You see I went out of town yesterday on a short business trip – Oh Harry! “ Then she threw her arms around his neck and really began to cry.
After a minute she backed away and pointed very stiffly toward the north end of the station. “
Harry for three years three solid years I’ve been right over there – working right in this very station typing in the office of the stationmaster.
The wonderful thing to me is how the Laws of Probability worked so hard so long until they finally got May to walk up those stairs of ours.
 
Union İstasyonunda emanet odasında merdivenlerden yukarı çıkan herkesi görebiliyorum.

Soldaki dergi bayisine sahip olan Tony olasılık kanunlarına çalıştı çünkü at yarışı oynamayı çok seviyordu. Yüzoniki yıl daha bu işi sürdürürsem dünyadaki herkesi simaen tanıyabileceğimi kendi sistemine göre hesaplayabileceğini iddia ediyordu.

Bende eğer Union İstasyonu gibi büyük bir tren istasyonunda yeterince uzun beklersem seyahat eden herkesi görebileceğim teorisine ulaştım.

Teorimi birçok kişiye anlattım fakat Harry’den başka hiçkimse bu konuda birşey yapmadı. Üç yıldan az fazla bir süre önce geldi ve 9:05 treninden gelen yolcuları o merdivenlerin başında bekledi.

Harry’i o akşam ilk kez görüşümü hatırlıyorum. O zamanlar zayıf endişeli bir çocuktan başka birşey değildi. İyi giyinmişti ve kızını beklediğini ve kız geldikten yaklaşık yirmi dakika sonra evleneceklerini biliyordum. Bütün bunları nasıl bildiğimi anlatmanın bir anlamı yok fakat benim gibi onsekiz yıldır merdiven başında bekleyenleri seyredince bu çok kolay.

Yolcular geldi ve ben çok meşguldüm. Merdivenlere doğru saat 9:18’e kadar bakmadım ve o genç arkadaşın hala orada olduğunu görünce çok şaşırdım.
Kız 9:18 treniyle de gelmedi 9:40’ta da gelmedi. 10:02 yolcularının hepsi gelip ayrıldıklarında Harry gerçekten umutsuz görünüyordu. Biraz sonra penceremin yanına yaklaştı ve ona kızın neye benzediğini sordum.

Gelişi ve sürünmesinden onu emanet odasında gelen bagajlardan kontrol ettiğimi düşünebilirdiniz “ Küçük ve esmer” dedi. “Ondokuz yaşında ve etkileyici bir yürüyüşü var . Yüzü “ dedi bir dakika düşündü “ oldukça anlamlı.” Demek istediğim kızar fakat uzun süre kızgın kalamaz ve kaşları ortada küçük bir nokta oluşturur. Kahverengi bir kürkü var fakat belkide onu giymemiştir. ”

Öyle birini gördüğümü hatırlayamadım.
Bana aldığı telgrafı gösterdi . PERŞEMBE GÜNÜ GELİYORUM. BENİ İSTASYONDA KARŞILA. SEVGİLER SEVGİLER SEVGİLER. -MAY. Telgraf Omaha Nebraska’dan geliyordu.

Sonunda “Evini neden aramıyorsun “ dedim. “Eğer senden önce gelmişse mutlaka orayı aramıştır.”
Bana aptalmışım gibi baktı “Kasabaya geleli daha iki gün oldu. Buluşup bana teklif edilen iş için güneye arabayla gidecektik. Bana hiçbir adres vermedi.” Telgrafa dokundu. “ Bunu genel postadan aldım. “
Bunu dedikten sonra merdivenlerin ucuna 11:22 trenindeki yolculara bakmaya gitti.

Bir sonraki gün mesaiye geldiğimde o hala oradaydı ve beni görür görmez yanıma geldi.
“Kız bir yerde çalıştı mı?” diye sordum.
Başını öne salladı. “Daktilocuydu. Önceki patronuna tegraf yolladım. Bütün bildikleri evlenmek için işten ayrıldığıydı. “

İşte olay olay böyle başlamıştı. Harry sonraki üç veya dört gün bütün trenleri karşıladı. Elbette demiryolları rutin kontroller yaptı ve polis olayı araştırdı. Fakat hiçkimse gerçek bir yardımda bulunamadı. Herkesin davranışının açıkça May’in ona oyun yaptığı şeklinde olduğunu görebiliyordum. Fakat nasılsa buna hiçbir zaman inanmadım.

İki hafta geciktikten sonra bir gün Harry ile konuşuyorduk ve ben ona teorimden bahsettim.“ Eğer yeteri kadar beklersen“ dedim “birgün onun o merdivenlerden yukarı çıktığını göreceksin. “Ben Tony’nin olasılık konuları hakkında açıklama yaparken o arkasına döndü ve merdivenlere daha önce onları hiç görmemiş gibi baktı .

Ertesi gün işe geldiğimde Harry Tonny’nin dergi büfesinin tezgahının arkasındaydı. Bana sıkılgan bir şekilde baktı ve “ Bir yerde iş bulmak zorundaydım değil mi? “ dedi.
Sonuçta tezgahtar olarak Tony için çalışmaya başladı. May hakkında daha fazla hiç konuşmadık teorimizden hiç bahsetmedik. Fakat Harry’in gelen her kişiyi daima gözlediğini farkettim.

Senenin sonuna doğru Harry bir kumar oyunu yüzünden çıkan tartışmada öldürüldü ve Tonny’nin dul kalan eşi büfenin tüm sorumluluğunu Harry'’e bıraktı. Bir süre sonra tekrar evlendiğinde ise Harry büfeyi ondan satın aldı.

Borç alarak bir soda tezgahı kurdu ve kısa bir süre sonra küçük güzel bir işe sahip odu.
Sonra dün geceye geldik. Bir çığlık ve bir çok şeyin yere düştüğünü duydum. Çığlık Harry’den yükseliyordu ve düşen şeyler de tezgahın üzerinde zıplarken yere düşürdüğü bir çok oyuncak ve diğer şeylerdi. Karşıya doğru koştu ve penceremden üç metreden daha yakında bulunan bir kızı elleriyle yakaladı. Kız ufak tefekti ve kaşları ortada birleşerek nokta oluşturuyordu.

Bir süre orada birbirilerine sarılmış olarak kaldılar ağladılar güldüler ve birbirilerine anlamsız şeyler söylediler. “kasdettiğim otobüs durağıydı“ gibi kız birkaç kelime söyledi. Harry kızı birşey söyleden defalarca öptü ve onu bulmak için yaptığı birçok şeyi anlattı. Belliki üç yıl önce May trenle değil otobüsle gelmişti ve telgrafında bahsettiği “otobüs durağıydı demiryolu istasyonu değildi.“ otobüs durağında günlerce beklemiş ve bütün parasını Harry’i bulmak için harcamıştı. Sonuçta daktilocu olarak bir iş bulmuştu.

“Ne ? “ dedi Harry. “Bütün bu süre boyunca bu kasabada mı çalışıyordun ?
Evet anlamında başını salladı.
Aman Allahım “ Hiç aşağıya bu istasyona gelmedin mi?“ diyerek kaşıdaki dergi büfesini işaret etti. “ Bütün bu zaman boyunca ben oradayım. Orası benim. Merdivenlerden çıkan herkesi seyrettim. “

Kız hafifçe solgunlaşmaya başladı. Kısa bir süre sonra merdivenlere baktı ve “ O merdivenlerden daha önce hiç çıkmadım. Gördüğün gibi dün kısa bir iş gezisi için kasaba dışına çıkmıştım. Oh Harry ! “ Sonra kollarını Harry’nin boynuna doladı ve gerçekten ağlamaya başladı.

Bir dakika sonra biraz geriye çekildi ve kaskatı bir şekilde istasyonun kuzey ucunu göstererek; “Harry üç yıldır üç uzun yıldır ben tam oradaydım işte bu istasyonda çalışıyordum. İstasyon müdürünün ofisinde daktilocuydum.“

Benim için mükemmel olan Olasılık Kanununun böylesine bir çaba göstermesive çok uzun bir süre sonra May’i bize kavuşturmasıydı.

       
  John Rossiter's Wife   John Rossiter'in Karısı
  Charles G. Norris

The most fascinating place in the United States is Palm Beach and the most interesting spot in Palm Beach is “Whitney’s.” The name isn’t Whitney’s at all but anyone who has ever been to Palm Beach will know the establishment to which I refer.
Whitney’s is a restaurant and a gambling place and sooner or later everybody who comes to Palm Beach visits Whitney’s.
There is no restaurant or hotel in France Italy Germany or Spain whose food can compare with Whitney’s. At Whitney’s there are no menus; you order what you wish from an endless variety of special foods anything from duck soup to bird’s tongues – and the surprising fact is that you get what you order. But on your first visit to Whitney’s you often pay little attention to what you eat for very soon as the room commences to fill you can hardly believe your eyes. At every table you soon recognize someone who is either famous or notorious.
After lunch this brilliantly dressed group of persons goes down to the gambling room. By two o’clock this room is well filled by three it is crowded and it remains so until early hours of the morning. It’s far more interesting and better conducted than Monte Carlo. I was deeply impressed and soon I welcomed an opportunity to meet Mr. Whitney himself.
We found him in a small businesslike office hardly large enough to hold the big old-fashioned roll-top desk and a chair or two. Perhaps there was a safe; I can’t remember. The office was protected by some iron bars and there was a uniformed attendant at the door who admitted us after Mr. Whitney had given the word he would see us.
I found him a man square of jaw cold of eye his face rather unexpressive – much what I expected.
He runs his gambling place as a business – and it is a matter of pride with him that it is conducted in an efficient businesslike way. It is said that his profits are two million dollars a season and I doubt this just as one doubts the salaries of motion picture stars.
However the man had a strong personality. He interested me. I liked him. I wanted to talk to him but it was difficult. He was not a very communicative person. Soon I asked him how much he lost a season in the way of bad checks and bad debts. He said approximately two hundred thousand dollars which he didn’t seem to consider heavy. As he spoke of this a light came into his eyes and a faint smile appeared on his lips.
“I had a rather interesting experience the other day ” he said. “I was sitting in my office one morning when word was brought to me that a lady wanted to see me; ‘Mrs. John Rossiter ’ the man told me. I knew who John Rossiter was so I told him to show her in.
“Before she said a word she began to cry not bitterly; but tears came into her eyes and began to run down her cheeks and she kept wiping them away with her handkerchief trying all the time to control herself. I don’t like that sort of thing you know and I usually avoid it but this rather impressed me. I felt sorry for her before she opened her mouth.
“Her husband had been gambling she told me and on Wednesday – the day before – had lost thirty thousand dollars. I’ve been acquainted with John Rossiter off and on for five or six years. Every year he has been coming down here and I’ve known him well enough to say ‘Hello ’ but not much more intimately than that. At any rate I’ve always had a good feeling about Rossiter. He was a clean-cut man a good sport well liked belonged to a club and was rather popular everywhere. I had seen him year after year here but I hadn’t an idea of how he played or what he won or lost.
He had an account with me and always paid very promptly at the end of the month if there was any paying to be done.
“Mrs. Rossiter explained that the great problem of her life had been her husband’s gambling. She had begged him to keep away from the stock market and from cards and he’d promise her that he’d stop but then he’d slip and get caught again. The thirty thousand dollars he had lost on Wednesday about cleaned him and his wife out. It meant – oh I’ve forgotten what she told me exactly: selling the home – it was mortgaged already she said taking the two girls out of the school herself perhaps having to find a position. It was a long story I don’t remember the details but I confess that I felt very sorry for her. Taking those two girls out of school was what I believe impressed me I don’t know why exactly. Well at any rate I told her that I didn’t like the idea of anybody coming here and losing everything. Sentiment if you like but it’s good business at the same time. It doesn’t help an establishment like this to get a reputation that people can loose everything they have here. The result of it all was that I agreed to give her back the money which her husband had lost but on one condition and I made that point very clear: John Rossiter was never to enter my place again. I don’t like that kind of a loser around here. If he hasn’t got the money he shouldn’t play. She promised me with the tears running down her cheeks and I gave her the money and she made me feel like a damn fool by kissing both my hands and asking God to bless me – all that foolishness that a grateful woman feels she has to do when you do her a favor.
“I didn’t think anything more about the affair until the very next afternoon when it was clearly brought back to my mind. My floor manager came to me ant told me that John Rossiter has just come in and had gone to the gambling room and was playing at one of the tables. As a rule I never mix in with what happens outside but this made me pretty mad so I walked out there myself.”

“I went straight up to him and said: ‘May I speak to you a minute?’ And when we were off in a corner away from the crowd I asked him what he meant by coming into my place .”
“’I want to know what this means ’ I demanded. ‘Your wife came to see me yesterday morning and told me about your troubles and about your losing thirty thousand dollars here on Wednesday and I gave her back the money you’d lost on one condition and that was that you were never to enter my door again. Now what do you mean by coming here?’”
Rossiter looked at me for a moment. Then he said:
“Why Mr. Whitney there must be some mistake. I’m not married!”

 
Charles G. Norris

Amerika Birleşik Devletleri’nin en büyüleyici yeri Palm Sahili Palm Sahili’nin en iliginç köşesi de Whitney’in Yeri’dir. Gerçekteki ismi elbetteki bu değil ama Palm Sahili’ne gelen herkes kastettiğim bu yeri bilir.
Whitney’in Yeri bir restoran aynı zamanda da bir kumar merkezidir. Palm Sahili’ne gelen herkes er ya da geç burayı mutlaka ziyaret eder.
Fransa İtalya Almanya ve İspanya’daki hiç bir otel veya restoranın yaptığı yemekler Whitney’in Yeri’ndekilerle boy ölçüşemez. Whitney’in Yeri’nde menü yoktur siz sadece ördek çorbasından kuş diline kadar her ne istiyorsanız siparişini veriyorsunuz ve siparişiniz kısa sürede yerine getiriliyor. Ama Whitney’in Yeri’ni ilk ziyaretinizde ne ne yediğinize fazla önem vermezsiniz. Çünkü restoran dolmaya başlayınca gözlerinize inanamazsınız. Her masada ya bir ünlü ya da kötü şöhretli birini görebilirsiniz.
Öğle yemeğinden sonra bu şık giyimli insanlar aşağı kata kumar odasına inerler. Saat iki gibi oda epeyce dolu bir hal alır. Saat üçte iyice kalabalıklaşır ve sabaha kadar bu kalabalık hiç eksilmez. Monte Carlo’ya göre daha ilgi çekici ve daha iyi yönetilen bir yerdir. Ben de bu özelliklerinden çok etkilendim ve çok geçmeden restoran sahibi Bay Whitney ile bizzat tanışma fırsatı da buldum.
Bay Whitney’i içine büyük bir antika yazı masası ve bir veya iki sandalye alabilecek genişlikteki küçük bir ofiste bulduk. Odada tam olarak hatırlayamıyorum ama muhtemelen bir de çelik kasa vardı. Oda demir çubuklarla korunuyordu ve kapıda Bay Whitney’in görüşmeyi kabul etmesi üzerine bizi içeri davet eden üniformalı bir görevli vardı.
Bay Whitney umduğum gibi birisiydi. Oval çeneli soğuk bakışlı ve nispeten anlamsız bir yüzü olan bir adamdı.
Kumarhanesini bir işyeri edasıyla yönetiyordu ve bu etkili ve işyeri benzeri yönetim de onun için bir gurur kaynağıydı. Sezon başına karının iki milyon dolar olduğu söyleniyordu ama nasıl birisi Hollywood artistlerinin maaşına inanmazsa ben de buna inanmıyordum.
Yine de adam güçlü bir şahsiyete sahipti. Benim de ilgimi çekti ondan hoşlandım. Onunla konuşmak istedim ama iletişim kurmak konusunda pek istekli birisi değildi. Sonunda bir sezonda ödenmeyen çekler ve borçlardan dolayı ne kadar kaybettiğini sordum. Kendisi için çok olmadığını belli edecek bir tavırla hemen hemen iki yüz bin dolar kaybettiğini söyledi. Bunu söylerken gözleri parladı ve dudaklarında zayıf bir gülüş belirdi.
“Önceki gün oldukça ilginç bir deneyim yaşadım” dedi. Sa-bah ofisimde otururken hizmetkar bir bayanın benimle görüşmek istediğini isminin de Bayan John Rossiter olduğunu söyledi. John Rossiter’i tanıdığım için eşiyle görüşmeyi kabul ettim.
Bayan içeri girer girmez daha ağzını açmadan ağlamaya başladı ama şiddetli değil. Gözleri yaş doldu ve yanaklarından süzülmeye başladı. Kendini kontrol etmeye çalıştı. Gözlerinden yanaklarına süzülen yaşları mendiliyle silmeye çalışıyordu. Bu tür olaylardan aslında pek hoşlanmam hatta kaçınırım ama bu durum beni oldukça etkiledi. Daha ağzından bir tek söz çıkmamasına rağmen onun için üzüntü duydum.
Kocasının bir gün önce – Çarşamba günü – kumarda otuz bin dolar kaybettiğini söyledi. Bay Rossiter’i beş altı yıldır tanıyorum. Her yıl belli zamanlarda buraya gelir ve ben karşılaştığımızda bir merhaba diyecek kadar onu tanırdım ama daha fazla bir samimiyetimiz yoktu. Yine de onun hakkındaki görüşlerim hep olumlu yönde olmuştu. Bakımlı atletik iyi bir kulube mensup nispeten her yerde popüler bir adamdı. Onu yıllardır burada görmeme rağmen nasıl kumar oynadığı veya ne kazanıp ne kaybettiği hakkında hiç bir fikrim ve bilgim yoktu.
Benim yerimde bir hesabı vardı ve ay sonunda eğer ödenmesi gereken borcu varsa vakit geçirmeden öderdi.
Bayan Rossiter hayatındaki en büyük problemin kocasının kumar oynaması olduğundan bahsetti. Kocasına borsa ve oyun kağıtlarından uzak durması için yalvardığını onun da bu kötü alışkanlıklarına bir son vereceğine dair söz verdiğini ama sonra kaçıp bu illete yakalandığını söyledi. Çarşamba günü kaybettiği otuz bin doların kendilerini çok kötü durumda bırakmış. Yani tam olarak şöyle demişti: O anda ipotek altında olan evlerini satmışlar iki kızlarını okuldan almışlar ve kendi de bir iş bulacakmış. Oldukça uzun bir hikaye idi ve ayrıntıları tam olarak hatırlayamıyorum ama itiraf etmeliyim ki onun adına fazlasıyla üzüntü duydum. Beni asıl etkileyen konu sanırım iki kızını okuldan almak zorunda kalması oldu. Sebebini de tam olarak bilmiyorum ama yine de ona insanların buraya gelip her şeylerini kaybetmelerinin hoşuma gitmediğini duygusallığı bir kenara bırakırsak aynı zamanda bunun iyi de bir iş olduğunu söyledim. Ancak buraya gelen insanların her şeylerini kaybettiği şeklindeki bir şöhretin bu tipte bir iş yerine hiç de fayda sağlamayacağı açıktı. Sonuçta bir şartla ona kocasının kaybettiği otuz bin doları geri vermeye karar verdim ve bunu da açıkça ifade ettim. “John Rossiter bir daha benim yerime gelmeyecekti.” Buralarda bu şekilde sürekli kaybeden kişilerin bulunmasından hoşlanmadığımı söyledim. Parası yoksa oynamamalı. Gözü yaşlı kadın bana söz verdi. Parayı ona verince kendimi aptal gibi hissetmeme yol açacak şekilde iki elime birden sarıldı ve öpmeye benim için dualar etmeye başladı. Bütün bunlar minnettar bir kadının kendisine yapılan bir iyiliğe karşı olan duygularının ifadesiydi.
Ertesi gün öğleden sonra tekrar hatırıma gelinceye kadar bu olay hakkında hiç bir şey düşünmedim. Kat görevlisi bana geldi ve John Rossiter’in restorana geldiğini kumar bölümüne gittiğini ve bir masada kumar oynadığını söyledi. Genel kural olarak asla dışarıda olup bitenlerle ilgilenmem ama bu durum beni oldukça sinirlendirdi. Dolayısıyla oraya doğru yürümeye başladım.

Doğruca ona doğru yaklaştım ve “Bir dakika konuşabilir miyiz?” dedim. Gözden uzak bir köşeye gittiğimizde; “Buraya gelmekle ne ima etmeye çalışıyorsunuz?” dedim.
Bütün bunların ne anlama geldiğini öğrenmek istediğimi söyledim. “Karınız dün sabah beni görmeye geldi ve sorunlarınızdan ve çarşamba günü kaybettiğiniz otuz bin dolardan bahsetti. Ben de bir şartla parayı geri vereceğimi şartımın da sizin bir daha buraya adımınızı atmamanız olduğunu söyledim.” “Şimdi buraya gelmekle ne demek istiyorsunuz?” dedim.
Rossiter bir müddet sessizce yüzüme baktı ve sonunda:
“Neden Bay Whitney? Sanırım bir hata olmuş. Ben evli değilim ki!” dedi…

       
       
  RED BALLOONS   KIRMIZI BALONLAR 
 
Elmer Davis

Lundy told himself afterward that he had been tempted beyond his strength. In fact he had never been really tempted before for he had never had such an opportunity. He had gone to the bank – the branch bank in the poor rundown neighborhood to which he had recently moved – to cut a coupon from his last bond; all the rest of his bonds and his money he had lost in his crazy attempt to make on stock market so that he could give up his job and live in Florida. He took his safe deposit-box to one of the booths where people shut themselves in while they open their safe-deposit boxes in order to cut coupons or to put in or remove valuables. The booth had just been vacated by a fat woman wearing many jewels who had left it covered with torn papers.
A little annoyed Lundy brushed away the torn papers – and came upon an envelope filled with money which the fat woman had obviously overlooked. A bank failure in the town had recently frightened many people; the fat woman looked like the sort of person who would turn her bank balance into cash and lock it up in her safe-deposit box. Lundy half opened the door to call her back and saw her walking out of the bank. Quickly he shut the door counted the money. Nearly thirty thousand dollars; enough to keep a man comfortably live in some little Florida town for the rest of his life.
Quickly Lundy slipped the envelope into his inside pocket.
Then he left the bank crossing the street into a little park with a high iron fence around it. It was he knew a private park the possession of the old families that had once lived on the square; at night its gates were locked a watchman guarded it. But by day it was open to all. He sat down on a bench trembling
in the winter wind; the envelope in his pocket felt like a piece of hot metal.
What a fool he had been! He had thought when he took it that it wouldn’t be missed for a month – not until the woman came again to cut coupons. But if she kept all her money in her safe-deposit box she might come back and find it missing tomorrow – this afternoon. The bank employees would remember Lundy – he had recently rented his safe-deposit box; they might remember that he had followed her into the booth. If he gave up his job now and left for Florida that would be a confession. But tonight tomorrow he might be questioned his rooms examined. Where could he hide the money?
His throat was dry; he got up walked to the center of the park where he had seen a drinking fountain. Unable to decide what to do he stared at the drinking fountain at its tall concrete base. Then his eyes narrowed; the base was broken on one side – a hole big enough to put your hand through. Inside there was a dark space where no one would think of looking for anything; where a man who had hidden something could come back and get it almost anytime.
Beside the drinking fountain Lundy kneeled down; anyone who had passed would have seen only a man with an unbuttoned overcoat hanging loose about him kneeling down tying his shoe. But when he went on the envelope of money no longer lay like a piece of hot metal in his pocket. He had hidden it in the hole at the base of the drinking fountain.
That evening two detectives from police headquarters came to see him to question him very politely and he met them smiling.
“Yes yes ” he said. “There was a fat woman in the booth just before me; she left it covered with torn pieces of paper and I brushed them aside into the wastepaper basket. Find out where the wastepaper basket went and you’ll probably find the money
No I’ve no objection at all if you want to look around here just to satisfy yourselves.
Afterward he wondered whether he had not overdone it. They went away apparently convinced but he couldn’t feel safe. He had better live the money where it was for a while. There wasn’t a chance in a million that anyone would look into the broken drinking fountain. There was no hope of his recovering the money at night: the park gate was locked; the watchman was on duty. Someday when no one was near he would kneel down as if to tie his shoe –
As he entered the park next morning he saw something like a red cloud just above the drinking fountain. A red warning of danger. He became very nervous but then saw that it was only a group of toy balloons held by an old man. Lundy had never seen anyone selling balloons here in the three weeks in which he lived nearby; business couldn’t be good the old man would soon live. But when Lundy came back at evening he was still there in the same spot near the drinking fountain.
Lundy looked at him in passing; he was old but he looked strong. He might be a younger man in disguise – not a seller of balloons; he might be a detective placed there to watch him. Lundy went home trembling. No one could have seen him put the money away – but suppose that by some accident the money had been found. The police would know that the thief must come back for it; thus they had left a man on guard. But had they left the money there in order to trap him?
The next morning the balloon-seller was still there. That day Lundy went to the bank and risked a question. No said the manager of the bank they hadn’t found the money but they expected to find it. It seemed to Lundy that the manager looked at him in a rather suspicious manner.
That evening he spoke in passing to the balloon-seller.
“You work late eh? Business must be good.”
“Not so good. But I stay around until they lock the gates each night and the watchman arrives to guard the place.”
There was not a moment when the fountain was not being watched. That was the first night that Lundy couldn’t sleep. In the morning the red cloud was still there hanging above his treasure.
Well if business was bad the balloon-seller would soon leave and go somewhere else to sell his balloons. Lundy waited there more days in which he saw morning and evening that red sign of danger. He couldn’t stand this much longer: a balloon-seller staying in a place where Lundy had never seen before couldn’t be a balloon-seller. But there was one chance if the police had left the money. Policeman in uniform seldom came here; Lundy could wait for his chance until there was no one around attack the balloon-seller knock him out take the money and escape before anyone came.
And so he waited his chance found the old man alone walked up to him pretended to by a balloon then hit him straight and hard on the jaw. Down went the old man – down and out; down went Lundy on his knees his arm reaching into the hole at the base of the fountain.
Up into the air went a dozen red balloons release from the old man’s hand as he fell; a dozen sudden red danger signals which could be seen everywhere in the park and from the nearby streets as well. As Lundy rose pushing the money into his pocket he saw a policeman coming up; he turned only to face another tried to walk away coolly –
“Here!” said the policeman. “What’s the matter with old Joe?”
“I don’t know. I’ve done nothing.” But the balloon man was talking now explaining to the policeman what had happened. The policeman turned toward Lundy severe.
“What’s the idea of knocking down an old man that’s just out of the hospital?”
“Just out of the hospital?” Lundy asked.
“Sure. He’s been sick for a month. Haven’t you noticed that for the past month he hasn’t been here at his regular place near the fountain? First time he’s been away for twenty years….
Hey you – take your hand out of that pocket! Oh it isn’t a gun? Just papers? Well come along with me and show them to the captain at police headquarters.”
 

Elmer Davis

Lundy kendi kendine gücünün üstünde zorlandığını düşünüyordu. Aslında daha önce eline böyle bir fırsat geçmediği için gerçek anlamda hiç bu kadar çalışmamıştı. Kalan son çekinden bir kupon kesmek için yeni taşındığı fakir ve döküntü bir muhitte bulunan banka şubesine gitti. Kalan bu son çekten önce sahip olduğu bütün gayri menkulünü ve parasını bu işi bırakıp Florida’da yaşamak maksadıyla daha çok kazanmak için yatırdığı borsada kaybetmişti.

Şahsi güvenlik kasasını alarak insanların kasalarını rahatça açabilmeleri kupon kesebilmeleri para ve değerli eşya koyabilmeleri veya alabilmeleri ve bu işi yaparken yalnız kalabilmelerini sağlayan kabinlerden birine girdi. Kabinden az önce bir çok mücevheri olan şişmanca bir kadın içeride yırtık kağıt parçaları bırakarak çıkmıştı.

Durumdan oldukça rahatsız olan Lundy kabine girdi ve yırtık kağıt parçalarını kenara itti ve o sırada şişman kadın tarafından düşürüldüğü açıkça belli olan parayla dolu zarfı gördü. Son zamanlarda şehirde bir bankanın batması çok korkutmuştu. Şişman kadın da bu korkudan dolayı banka hesabını nakide çevirip şahsi güvenlik kasasına saklama eğiliminde olan birine benziyordu. Lundy bayanı geri çağırmak için kapıyı yarı araladı ve onu bankadan çıkarken gördü. Süratle kabinin kapısını kapattı ve Parayı saydı. Neredeyse otuz bin dolar vardı. Bu para bir insanın kalan bütün hayatını Florida’da geçirmesine yetecek bir miktardı.
Zarfı çaktırmadan ceketinin iç cebine koydu.

Bankadan çıktı ve caddenin karşısında yüksek demir çitlerle çevrili küçük parka gitti. Park Lundy’nin bildiği kadarıyla özel bir parktı ve daha önce bu arazide yaşamış eski ailelerin mülküydü. Geceleri kapıları kilitlenirdi ve bir bekçi onu korurdu. Gündüzleri herkese açıktı. Kış rüzgarında titreyerek bir banka oturdu ama cebindeki zarf ona sıcacık bir parça maden gibi geliyordu.
Yürürken ne kadar aptalca davrandığını düşündü. Zarfı aldığı zaman kadın tekrar kupon kesmek için bankaya gelinceye kadar yani hemen hemen bir ay boyunca paranın kaybolduğunun farkına varılamayacağını düşünmüştü. Ama kadın bütün parasını kasasında saklıyorsa yarın hatta bugün öğleden sonra bankaya gelip paranın kaybolduğunu farkedebilirdi. Banka görevlileri de Lundy’nin kasası ile birlikte şişman kadından sonra onun çıktığı kabine girdiğini hatırlayabilirlerdi. Eğer hemen işini bırakıp Florida’ya giderse hata ederdi. Ama bu akşam veya yarın sorgulanabilir ve evi aranabilirdi. Parayı nereye saklayabilirdi?
Boğazının kuruduğunu hissetti ve parkın ortasında gördüğü çeşmeye doğru ilerlemeye başladı. Ne yapacağına karar veremez bir halde çeşmeye ve onun uzun taban taşına bakıyordu. Birden gözleri kısıldı. Tabandaki taşın bir tarafında bir elin rahatlıkla girebileceği genişlikte ve yeterince derin bir yarık olduğunu farketti. Yarığın içi karanlıktı ve hiç kimsenin aklına burada bir şey aramak gelmezdi ve hiç kimse burada bir şey olduğunu göremezdi. Buraya herhangi bir şey saklasanız daha sonra istediğiniz zaman gelip alabilirdiniz.
Lundy çeşmenin hemen önüne diz çöktü. Oradan geçip onu gören birisi sadece çökmüş ve ayakkabılarını bağlayan düğmeleri iliklenmemiş bir parka giyen bir adam görecekti. Gittiğinde zarf cebinde bir sıcak metal gibi değildi. Yavaşça para dolu zarfı cebinden çıkarıp çeşmenin altında bulduğu boşluğa sakladı.
O gece Polis merkezinden iki dedektif Lundy’yi görmeye ve sorgulamaya geldi. Lundy onları güler yüzle karşıladı.
“Evet evet” dedi. “Benden önce kabinde şişman bir bayan vardı. Kabinden yırtık kağıt parçaları bırakarak çıktı. Ben de o kağıt parçalarını çöp sepetine attım. Çöp sepetine bakın. Muhtemelen parayı orada bulursunuz.
Hayır; eğer sizi rahatlatacaksa evin her yerini arayabilirsiniz..”
Sonra sanki biraz fazla abarttığını düşündü. Dedektifler inanmış şekilde evden ayrıldılar ama Lundy hala kendisini güvende hissetmiyordu. Parayı bir süre sakladığı yerde bırakması iyi olurdu. Nasıl olsa parayı onun sakladığı yerde kimse bulamazdı. Gece parayı bıraktığı yerden alma şansı yoktu. Çünkü park kilitliydi ve bir de güvenlik görevlisi vardı. Bir gün gündüz vakti etrafta kimsecikler yokken çeşmenin öününde ayakkabısını bağlıyormuş gibi eğilecek ve…
Ertesi sabah parka girdiğinde çeşmenin üzerinde kırmızı bir bulut gördü. Kırmızı bir tehlike uyarısı… Lundy önce çok sinirlendi. Ancak bu kırmızılığın sebebinin yaşlı bir adamın elindeki bir grup balon olduğunu gördü. Lundy o çevrede geçirdiği üç hafta boyunca bu parkta hiç kimsenin balon sattığını görmemişti. Bu parkta balon satmak o kadar karlı bir iş olamazdı ve yaşlı adam nasıl olsa yakında giderdi. Akşam üstü tekrar parka geldiğinde yaşlı adamın hala çeşmenin dibinde olduğunu gördü.
Lundy adama bakarak yanından geçti. Oldukça yaşlı birisiydi ama kuvvetli görünüyordu. Yaşlı bir balon satıcısı kılığında genç bir adam olabilirdi. Lundy’yi takip etmek için görevlendirilmiş bir dedektif olabilirdi. Lundy eve döndüğünde titriyordu. Kimse parayı koyarken onu görmüş olamazdı. Ancak para kazara da olsa bulunmuş olabilirdi. Polis de hırsızın parayı koyduğu yerden almak için tekrar geleceğini düşünerek birisini gözetlemesi için bırakmış olabilirdi. Peki onu tuzağa düşürmek için parayı yerinde bırakmış olabilirler miydi?
Ertesi sabah balon satıcısı hala oradaydı. Lundy bankaya giderek kendisini riske atacak bir soru sordu. Banka müdürünün soruya cevabı olumsuzdu. Para bulunamamıştı ama bulacaklarını umuyordu. Lundy banka müdürünün kendisinden şüphelendiğini hissetti.
Lundy o akşam geçerken balon satıcısı ile konuştu:
“Geç saatlere kadar çalışıyorsunuz işler iyi olsa gerek” dedi.
“Hayır çok iyi değil ama her gece kapılar kapanıncaya ve bekçi gelinceye kadar buralarda duruyorum” diye karşılık verdi balon satıcısı.
Çeşmenin hiç kimse tarafından görülmediği bir an bile yoktu. Her an balon satıcısı tarafından görülüyordu. O gece Lundy’nin uyuyamadığı ilk geceydi. Ertesi sabah kırmızı bulut hala orada hazinesinin başında duruyordu.
Aslında eğer işler kötüyse balon satıcısı yakında buradan ayrılıp başka bir yere gitmek zorunda kalacaktı. Lundy günlerce bekledi ve her gün kırmızı tehlike işaretini orada gördü. Bu duruma dayanamadı. Daha önce bu civarda hiç görmediği bir balon satıcısının sürekli burada beklediğine göre gerçek bir balon satıcısı olamazdı. Eğer polis parayı orada bırakmışsa hala bir şansı vardı. Üniformalı polisler buraya pek gelmezlerdi. Etrafta hiç kimse yokken balon satıcısına saldırıp onu yere yıkar parayı alır ve birileri gelmeden kaçabilirdi.
Lundy uygun fırsatı kolladı. Yaşlı adamı tek kaldığı bir anda balon alıyormuş gibi yaparak ona doğru yürüdü. Adamın doğruca çenesine sert bir yumruk attı. Yaşlı adam yere düştü ve sersemledi. Lundy hemen diz üstü çökerek çeşmenin tabanındaki yarığa doğru elini uzattı.
Bu arada yere düşen yaşlı adamın elinden kurtulan balonlar gökyüzüne doğru yükseldi. Parktaki ve caddedeki insanlar tarafından rahatlıkla görülebilecek bir düzine tehlike işareti Lundy için büyük tehlike oluşturacaktı. Lundy parayı cebine koyup ayağa kalkarken dönüp bir polis ile göz göze geldi. Sakin yürümeye çalışırken karşısına başka bir polis çıktı.
“Bak hele!” diye bağırdı polis. “Yaşlı Joe’nun nesi var?”
“Bilmiyorum ben bir şey yapmadım” dedi Lundy. Fakat yaşlı balon satıcısı kendine gelmiş ve olup biteni anlatmaya başlamıştı bile. Polis sertçe Lundy’ye doğru dönerek kızgın bir tavırla sordu:
“Hastaneden daha yeni çıkmış bir yaşlı bir adama ne diye vuruyorsun?”
Lundy şaşırdı: “Hastaneden yeni çıkmış mı?” diye sordu
“Elbette. Joe bir aydır hastaydı. Bir ay boyunca mekanı olan bu çeşmenin yanının boş olduğunu farketmedin mi? Yirmi yıldır ilk defa yerinden ayrılmıştı…”
“Hey sen! Elini hemen cebinden çıkar! Silah değil değil mi? Sadece kağıt mı cabindeki? Neyse benimle merkeze kadar gelip onları komsere bir göster bakalım.”

       
  Final Break   Son Veda
 
Ian S. Thompson

They had been walking along Oxford Street. Now they stopped Greg’s hand on her arm.
“This is the place ” he said. “I thought you might get the sort of thing you liked here.”
Helen nodded but there were tears in her eyes as she looked through the shop-window. The new hat had been his idea not hers.
“What about the black one?” He pointed. “It would go with your suit!”
Her lips trembled. One of the little things she loved so much about him was the really genuine interest he had always taken in what she wore. It had made you feel young somehow loved though in your heart you knew you were young no longer.
“Yes. Yes it would wouldn’t it?” She care¤¤¤¤y avoided meeting his eyes because there was so much in her own eyes that he must never see.
They went into the shop. A clerk appeared to wait on them.
Helen described the hat. It was in the window.
She was wishing now that they had never come into the shop. But Greg had been insistent. He wanted to give her something. A parting gift he had called it.
He was smiling now out of blue untroubled eyes. Which surprised her. And yet why should it she asked herself as she took the hat from the clerk and placed it on her blue-gray hair?
She had always tried to be modern and part of modernity was to see these things through bravely when and if they came.
Her mind turned back. And she saw herself in the hat shop mirror not as someone in a black tailored suit but as a bride. Smiling radiant on Greg’s arm. At least they had said she had looked like that. She had never thought of it never cared. She had been so completely so blindly happy.
Five minutes later they were out again in the sunshine of the street and Greg after looking at his watch suggested tea.
“I know a place-“ There was an expression of excitement in his eyes which she could not understand. “You’ll like it there.”
It was a small very ordinary café in one of the side streets off Oxford Street. He ordered for them both and then leaned back.
He didn’t speak but his hand came out across the table and took hers.
“Please God don’t let me cry ” she prayed. “Not now. Not so long as he’s with me.”
The tea arrived. He drank one cup quickly lit himself a cigarette and then said:
“You’re quite certain that you want to stay on in that house alone? I mean- well I feel rather badly about the whole thing and if there’s anything I could do-“
There was one thing but it would have been hysterical weakness to have suggested it. She shook her head. She didn’t want him to have any feelings of regret any pains of conscience. It had been wonderful having him for all those years.
“No really ” she said. “It’ll be all right.”
But he still didn’t seem satisfied.
“There’s another thing I’d like to mention ” he said. “I didn’t say anything about it before because I know- well I know how sensitive you are about that sort of thing- “ He broke off and then went hurriedly on his eyes avoiding hers. “It’s money. I’ve arranged with the bank…”
The color came at once to her cheeks. Not because of any false pride. That was a luxury you couldn’t afford if you had no one to support you. But-
“Oh Greg you shouldn’t ” she said with embarrassment.
He brushed that aside. Angrily almost.
“Why not? It’s something I want to do. And Sandra- “ He mentioned the girl’s name- “She agrees. We were talking about it last night.”
Sandra…. We…. How easily familiarly he spoke of her. Helen thought with an ache. And yet two months ago they hadn’t even met. Two months…. Was it really only that time since he’d gone up to London on that business trip?
She had realized of course after he came back that there was something although he hadn’t actually said a word then. Some deep-rooted woman’s instinct had warned her that he wasn’t all hers any longer that she was sharing him with someone else.
A girl. Young fresh and lovely. The imagined picture had filled her with a sense of panic. He had changed his job for a better one and gone up to live in London. For a month she hadn’t seen him. And she had never met the girl.
Sandra… She worked in the advertising business he had told her. And very clever. But that didn’t matter to Helen. When you have loved somebody with every part of you you did not think of cleverness in considering that younger person to whom you were losing him.
Was she really nice? Would she work to keep him happy as you had tried to do?
But Sandra … The name had a sharp quality. You couldn’t imagine a girl with a name like that being- Helen’s eyes were drawn to a girl who had just walked into the café who was looking around hesitantly- well like that for instance.
Then the girl turned. She was beautiful with a shy sweet loveliness that caught at your heart. Helen stayed quite unconscious that she was staring. And then her eyes widened in surprise as she saw Greg rise to his feet. The girl was hurrying towards their table.
“So you were able to get here darling!” She heard Greg’s voice and then he had turned was smiling down at her. “A little surprise ” he said. “This is Sandra Mother. Tomorrow’s happy bride!”


   


Ian S. Thompson

Oxford Caddesi boyunca yürüyorlardı. Ve şimdi Greg’in eli onun kolunun üstünde durdular .
“İşte burası” dedi. “Düşündüm de hoşuna gidecek şeyi buradan alabilirsin buradan.”
Helen başıyla onayladı ama vitrinden içeri bakarken gözlerinde yaş vardı. Yeni şapka onun fikriydi kendinin değil.
“Şu siyah olana ne dersin?” diye eliyle gösterdi. “Elbisenle iyi giderdi.”
Kadının dudakları titredi. Onun hakkında bu kadar çok sevdiği yanlarından biri de kendisinin ne giydiğine gösterdiği gerçekten samimi ilgisiydi. Her ne kadar aslında artık genç olmadığını bilsen de bu kendini genç ve sevilen biri gibi hissettmeni sağlardı.
“Evet. Evet iyi giderdi değil mi?” Özenle onun gözleriyle buluşmaktan kaçındı çünkü kendi gözlerinde onun görmemesini gerektirecek çok şeyler vardı.
Dükkana girdiler. Bir tezgahtar belirdi yanlarında hizmet etmek için.
Helen şapkayı tarif etti. Vitrinde duruyordu.
Şu anda dükkana hiç gelmemiş olmayı diledi. Ama Greg ısrar etmişti. Ona bir şey vermek istemişti. Bir ayrılık hediyesi demişti adına.
Gülümsüyordu şimdi üzgün olmayan dertsiz gözlerle. Bu da Helen’i şaşırttı. Ve ama neden diye sordu kendine ? Şapkayı tezgahtardan alıp ve mavi-gri saçlarının üzerine yerleştirdiği anda;
Her zaman modern olmaya çalışmıştı ve modernliğin bir parçası da gelişen olayları geldikleri zaman ve şartlarda cesurca karşılamaktı.
Zihni bir an eskilere gitti. Ve şapka dükkanındaki aynada kendini terziye diktirilmiş siyah bir takım elbise içindeki biri olarak değilde bir gelin olarak gördü. Greg’in kollarında gülümseyen ve mutluluktan uçan. Herkes öyle göründüğünü söylemişti. Bunu hiç aklına getirmemiş hiç umursamamıştı. Şimdiye kadar öylesine bütünüyle ve kör bir şekilde mutlu olmuştu ki…
Beş dakika sonra tekrar dışarıda güneş ışığıyla parlayan caddedeydiler ve Greg saatine baktıktan sonra çay içme teklifinde bulundu.
“Bir yer biliyorum_” Gözlerinde Helen’in anlayamadığı bir heyecan ifadesi vardı. “Orayı seveceksin.”
Bu Oxford Caddesi’nden uzak yan caddelerden birinde küçük oldukça sıradan bir kafeydi. İkisi için de sipariş verdi ve sonra geriye yaslandı.
Konuşmadı ama eli masanın üzerinden uzanıp Helen’in ellerini tuttu.
“Lütfen Tanrım ağlamama izin verme ” diye yalvardı Helen. “Şimdi olmasın. Benimle birlikte olduğu süre boyunca değil.”
Çaylar geldi. Bir Fincanı çabucak içti kendine bir sigara yaktı ve şöyle dedi:
“O evde tek başına kalmak istediğinden tamamen emin misin? Demek istediğim- yani bütün bu olanlar hakkında kendimi oldukça kötü hissediyorum ve eğer yapabileceğim bir şey varsa_”
Bir şey vardı ama bunu teklif etmek histerik bir zayıflık olurdu. Başını iki yana salladı. Onun hiç bir pişmanlık ya da vicdan azabı duymasını istemiyordu. Yıllardır ona sahip olmak bile çok güzeldi.
“Hayır gerçekten dedi Helen. “Yakında düzelir.”
Ama o halen tatmin olmuş görünmüyordu.
“Bahsetmek istediğim başka bir şey var ” dedi. "Daha önce bunun hakkında hiç bir şey söylemedim çünkü biliyorum- yani bu tür konularda ne kadar duyarlı olduğunu-” Konuşmasını birden kesti ve sonra aceleyle devam etti gözlerini ondan kaçırarak. “Konu para. Bankayla ilgili düzenlemeleri yaptım…”
Hemen yanaklarına renk geldi. Bu hiç de sahte bir gurur nedeniyle değildi. Eğer sana destek olacak kimsen yoksa; gurur konusu yapmayacağın bir lüx sayılırdı. Ama-
“Ah Greg yapmamalıdın ” dedi utanarak.
O buna aldırmadı bile. Neredeyse sinirli şekilde.
“Neden olmasın? Bu yapmak istediğim bir şey. Ve Sandra-” Kızın ismini söyledi- “O da aynı fikirde. Geçen gece bu konu hakkında konuşuyorduk.”
Sandra…. Biz…. Ne kadar da kolay ve samimi bir ifadeyle konuştu onun hakkında diye düşündü Helen acı içinde. Ve iki ay önce henüz tanışmamışlardı bile. İki ay…. Gerçekten de şu iş gezisi için Londra’ya gitmiş olması gerçekten bu kadar mıydı?
O döndükten sonra elbette farketmişti bir şeyler olduğunu her ne kadar o zamanlar gerçekten bir kelime bile etmediyse de. Bir çeşit derinden gelen kadın içgüdüsü kendisine artık tamamen sahip olmadığı ve onu bir başkasıyla paylaşıyor olduğu hususunda onu uyarmıştı
Bir kız. Genç canlı ve sevimli. Hayalindeki resim onu bir panik duygusuyla doldurdu. Greg ise işini daha iyi bir işle değiştirmişti ve yaşamak için Londra’da gitmişti. Bir ay boyunca onu görmemişti. Ve kızı da daha önce hiç görmemişti.
Sandra… Reklamcılık işinde çalıştığını söylemişti kendisine. Ve çok da zeki olduğunu. Ama bu Helen için önemli değildi. Birini tüm kalbinizle sevdiğinizde bu sevdiğiniz kişiyi uğruna kaybediyor olduğunuz daha genç insanın zekiliğini asla umursamazdınız.
Gerçekten güzel miydi? Senin uğraşmış olduğun kadar onu mutlu etmek için uğraşır mıydı?
Ama Sandra … İsminin belirgin bir kalitesi vardı. Bunun gibi bir ismi olan bir kızın böyle- Helen’in gözleri kafeye yeni girmiş ve kararsızca etrafına bakınmakta olan bir kıza takıldı- mesela böyle biri olabileceğini hayal bile edemezdiniz.
Sonra kız döndü. Kalbinizi yakalayan utangaç ve sevimli çekiciliğiyle güzel bir kızdı. Helen kızın bakındığını görünce bilinçsizce bakakalmıştı. Ve sonra Greg’in ayağa kalktığını görünce şaşkınlıktan gözleri daha da açıldı. Kız onların masasına doğru hızla yaklaşıyordu.
“Demek buraya gelebildin sevgilim!” diyen Greg’in sesini duydu; ve sonra Greg dönmüş kendisine gülümseyerek bakıyordu. “Küçük bir süpriz ” dedi Greg. “Anne bu Sandra. Yarının mutlu gelini..


       
  Ten Steps   On Basamak
 

Robert Littell

I put on a clean collar. I was in our room on the second floor where I could see into the Hubbel’s yard and the ring on the stone post where they tie up their dog. The dog wasn’t there. The collar which I took off had two kinds of laundry mark on the inside one mark from the laundry where I used to take my shirts and a second mark from the present laundry. Then I washed my hands.
The soap was worn down so that there was almost none left. It was as soap that smelled like salad. I turned off the water but the water still went drip- drip from the faucet. I dried my hands. I hung the towel on the left end of the rod. The right end of the rod is for Mae. The rod is glass and some day it will come loose and fall down and break. I shut the bathroom door so that I would not hear the drip-drip of the water from the faucet.
I went into the room again which is for Mae and mine. On her bed in the day time she keeps a French doll with big eyes. Where the back of the bed hits the wall there is a mark. I moved out the bed and I saw the mark. It is black and a yard long. The doll fell of and I put it back on the bed so it could not look at me when I went out. Then I went out.
I was is the hall and I shut my eyes. I didn’t know what kind of wallpaper there was in the hall. I thought that it would be green but when I opened my eyes again it was more blue than green with a woman with a basket and a lamp. Around the door the wallpaper was cut off and there was only the lamp; eight times from ceiling to the flour no woman and no basket but only the lamp. I could touch to the ceiling when I stood on my toes.
Next to our room is the extra room which we do not use. I went into that. The back of the mirror was peeling off and both windows were closed.
On the window there was a large fly and I opened the window and drove him out and he flew away. And in the window frame there was a long nail ;and I took off my shoe and drove in the nail with the heel of my shoe. Then I put on my shoe again. I measured the room by walking across in each direction from one wall to other . It is ten by fourteen.
I came into the parlor from the door across from the desk. The desk has three drawers down one side. I took out an envelope from the bottom drawer and put some money in it and wrote “ For Mae “ on it and put it on the top of the desk. The curtains in the parlor were red. Where the sun hits them there is a part that is not red but pink. There was a magazine on the table called Movieland and I started to read it but I did not read it. I went over the fireplace and looked at the rest of the room from there and I saw the table and the carpet and how two chairs were facing right towards each other. I sat down on one of them and one of it’s legs was shorter than the others and I got up and went into the kitchen.
In the kitchen I saw Mae shelling peas. She forces the peas out of the shell with her thump and they fell into the bowl. There were three peas on the floor and I picked them up and put them in my pocket. The kitchen floor was laid in linoleum with blue and white squares two inches squares. Mae was sitting on a stool reading a paper placed in front of her. She did not turn around when I came in. She said ‘’When you come back bring some stove polish with you.’’
I said I was going now.
I went out through the back door into the yard. There I saw my kid playing with some sand and toy truck and then running the truck back and forth through sand. The sand was wet and I could see the print of his hand on it. It was his left hand. I said ’ ’so long son ‘’ to him but he didn’t say anything. He was too busy with his truck and the sand.
Then I went to the garage and unlock the door. I ran a cloth over the windshield of the car and it was scratched in a half circle where the windshield wiper wipes it. And I stood there a couple minutes and then I closed the doors and walked alongside of the house to the frond and looked at my watch. It was twenty minutes to ten.
Then I walked down the wooden steps to the sidewalk and I counted the steps. I counted ten steps I thought I counted the last step but perhaps I didn’t . I walked down the street and I looked back and saw the house and there was one window with a shade halfway down and I wanted to go back and count the steps again to make sure but I didn’t. I walked down to the corner and took the bus and got off at the police station and found Captain Rogers and told him that if they were looking for the man who killed Sam Mathews they should arrest me because I had done it.
Captain Rogers asked me if I want to write out a confession and I said that I would but before I tell them how I killed Mathews I want to write down the last things which I saw in my house and how I remember them because now I will want always to be able to remember about all those things that I won’t ever see again.


 

Robert Littell  

Temiz bir kazak giydim.Hubbel’in bahçesini ve köpeklerini bağladıkları kaya üzerine çakılı halkayı görebildiğim ikinci kattaki odamdaydım.Köpek orada değildi.Çıkardığım kazağın iç tarafında iki çeşit çamaşırhane etiketi vardı bir tanesi şimdiki diğeri ise daha önce gömleklerimi gö*ürdüğüm çamaşırhanenindi. Sonra ellerimi yıkadım.

Sabun eridi gitti ve neredeyse hiç kalmadı. Salata gibi kokan bir sabundu.Suyu kapattım fakat su hala musluktan damlıyordu.Ellerimi kuruladım.Havluyu çubuğun sol ucuna astım .Çubuğun sağ uç tarafı Mae içindi.Çubuk camdandı zamanla gevşedi ve düşerek kırıldı. Musluktan damlayan suyun sesini duymamak için banyo kapısını kapattım.

Tekrar Mae ve bana ait olan odaya girdim . Gün içinde yatağının üzerinde büyük gözlü Fransız yapımı oyuncak bir bebek bulundururdu. Yatağın arka tarafında duvara vurduğu yerde iz oluşmuştu. Yataktan çıktım ve ize baktım. Siyah ve 1 yard uzunluğundaydı. Oyuncak düştü. Onu tekrar yatağın üzerine geri koydum. Odadan çıkarken oyuncak bana bakamıyordu. Sonra dışarı çıktım.

Koridordaydım gözlerimi kapadım. Koridorda ne çeşit bir duvar kağıdı olduğunu bilmiyordum. Yeşil olabileceğini düşündüm fakat gözlerimi tekrar açtığımda yeşilden çok maviydi;kadınlı sepetli lambalı. Kapı civarında kağıt kesilmişti ;yerden tavana kadar sekiz tane lamba vardı sadece lamba kalmıştı kadın ve sepet yoktu. Parmak uçlarımda yükseldiğimde tavana dokunabiliyordum.

Odamızın bitişiğinde kullanmadığımız ekstra bir oda vardı. O odaya girdim. Aynanın arkası soyulmuştu ve iki pencerede kapalıydı.

Camın üzerinde büyük bir böcek vardı. Pencereyi açtım böceği defettim uçtu gitti. Pencerenin çerçevesinde uzun bir çivi vardı. Ayakkabımı çıkardım topuğu ile çiviyi çaktım; tekrar giydim. Odayı bütün yönlerden yürüyerek duvardan duvara ölçtüm. 10 x 14 ‘tü. Masadan başlayıp kapıdan geçerek salona girdim. Masanın bir tarafında üç çekmecesi vardı. En alttaki çekmeceden bir zarf aldım içine biraz para koydum üzerine “Mae için” yazdım ve masanın üzerine bıraktım. Salondaki perdeler kırmızıydı. Güneşin vurduğu perdelerde kırmızı olmayan pembe olan bir kısım vardı. Masanın üzerinde Movieland adında bir dergi vardı. Dergiyi okumaya başladın fakat okumadım. Şöminenin üzerine çıktım ve odanın geri kalanına oradan baktım. Masayı halıyı ve tama olarak biri birine bakan iki koltuğu gördüm. Bir tanesinin üzerine oturdum; bir bacağı diğerlerinden kısaydı. Kalktım ve mutfağa gittim.

Mea yı bezelyeleri soyarken gördüm. Baş parmağıyla bezelyeleri kabuklarından çıkmaya zorluyordu ve bezelyeler kasenin içine düşüyordu. Zeminde üç bezelye tanesi vardı. Onları topladım ve cebime koydum. Mutfağın tabanı mavi-beyaz renkli 2 inch lik kareli muşambayla döşenmişti. Mae taburenin üzerinde oturuyor ve önündeki gazeteyi okuyordu. İçeri girdiğimde bana dönmedi

“Geri döndüğünde biraz fırın cilası getir” dedi.
“şimdi gidiyorum” dedim.
Bahçedeki arka kapıdan çıktım. Orada kum ve oyuncaklarla oynayan çocuğumu gördüm. Kumu oyuncak kamyona koyuyor kamyonu itiyor boşaltıyordu. Kum nemliydi üzerinde çocuğun el izini görebiliyordum. sol elinin iziydi. “Hoşça kal evlat” dedim. O hiçbir şey demedi. Kum ve kamyonu ile çok meşguldü.
Sonra garaja gittim ve kapı kilidini açtım.Arabanın ön camındaki örtüyü kaldırdım cam sileceklerinin sildiği yerlerde yarım daireler oluşmuştu.Bir iki dakika orada kaldım kapıları kapattımevin yanından ön tarafa doğru yürüdüm ve saatime baktım. Saat ona yirmi vardı.
Ahşap basamaklardan kaldırıma doğru yürüdüm ve bu basamakları saydım. On basamak saydım son basamağı saydığımı düşündüm ama belki de saymadım.
Sokaktan aşağı doğru yürüdüm geriye baktım ve evi gördüm yarı açık gölge li bir pencere vardı.Geriye dönüp emin olmak için basamakları tekrar saymak istedim.Fakat gitmedim.Köşeye kadar yürüdüm otobüse bindim polis karakolunda indim ve yüzbaşı Ragers’ı buldum.Sam Matthews’ü öldüren adamı arayorsanız beni tutuklayabilirsiniz çünkü onu ben öldürdüm dedim.
Yüzbaşı Ragers itirafımı yazmak isteyip istemediğimi sordu yazabileceğimi söyledim fakat önce onlara Matthews’ü nasıl öldürdüğümü anlattım.Yazmak istediğim son şeyler evimde gördüklerim ve onları şimdi nasıl hatırladığımdı.Çünkü şimdi bir daha asla göremeeceğim bütün o şeyleri her zaman hatırlayabilmek istiyorum.


       
  The Big Chance   Büyük Fırsat
 
Frederick Lang

He wasn’t the kind to pick a secretary by the color of her hair. Not Bill Hargrave. Both Paula and Nancy had been smart enough to know that. And for some time everyone in the office had known that one of them Paula or Nancy was going to get the job. In fact the decision would probably be made this afternoon. Hargrave was leaving town and wanted to settle the matter before he left.
The two girls could see him from their desks outside his office. Maybe it was only some correspondence that he was looking at with cool keen eyes. But for a moment his finger seemed to pause above those two efficient little pushbuttons. If he pressed the left one it would be Paula’s pulse which would begin to beat faster.
Paula couldn’t keep her eyes off that light on her desk. She kept making mistakes in her typing and nervously taking the sheets of paper out in order to start all over again.
She leaned across her typewriter and said to Nancy “The boss is all dressed up today. He must be going on a special trip.”
She was just talking to relieve her nervousness. Nancy took her time about answering. She wasn’t used to having Paula talk to her in such an intimate tone. Not since they’d learned a month ago that they were both in line for a promotion for the important job as Bill Hargrave’s secretary.
“He does look nice.”
Hargrave was young and outside of office hours he was said to be human. But that wasn’t why he’d gotten to be one of the important officials of the company until they saw him one day in one of the top executive positions.
The two girls saw him get up from his desk and walk to the doorway of his office. He stood there with one hand in a pocket of his blue flannel suit. There was a small white flower in his buttonhole and the usual keen unrevealing smile on his face.
“Did you send for the tickets?” he asked Nancy.
“I got the tickets all right ” she answered “but…and she tried to smile in the same hard way the boss did. She looked about as hardboiled as a white kitten. “But there just aren’t any staterooms to be had ” she told him. “Not for love or money.”
The boss was certainly disappointed. Anybody could see that.
“Suppose I try it?” Paula suggested quickly.
And for the next ten minutes half the office employees could hear Paula telling the ticket agent exactly what she thought of him.
“Listen ” she said “I don’t care whose reservations you have to cancel…”
Well the job was worth going after. There was the salary for one thing. And there was the prestige. The boss’s secretary knew a great deal about the business. And there were the interesting people she got to talk to. The important people. And the boxes of perfume flowers and candy they often left on her desk.
And there was Bill Hargrave for a boss. Young and clever and attractive. That was a factor too. Because in the advertising business you called the boss “Bill ” and he called his secretary “Nancy” or “Paula” and took her to dinner on the company expense account.
It was all strictly business but it seemed intimate and informal.
Both Paula and Nancy knew about those dinners. Bill had tried to be fair. He would ask Paula to stay one night and it would be Nancy’s turn the next night.
But Paula had been smart. She had soon learned how impersonal Bill Hargrave could be even at those intimate dinners. About as personal as one of those advertisements that says “This means you.” And she saw how much harder to please he was during the overtime hours- more irritable more inclined to be critical in his manner.
So when Nancy had said “I don’t mind staying nights really. I know Paula usually has a date. She’s popular with the men…” well Paula had been glad to let it go at that. She’d been quick enough to see that neither of them was going to get the job simply on a basis of physical attractiveness and she was right.
Paula didn’t need any lessons when it came to office politics. She was the one who was always busy when someone of little importance in the office wanted his material typed. “Sorry but it’s impossible Jack. Why not ask Nancy?”
And they did ask Nancy. It left Paula free to do Bill Hargrave’s work in a hurry. She was never too busy for Mr. Bill’s work.
When Hargrave finally pressed one of those buttons it was at Paula’s desk that the light went on. She started to make a grab for her notebook but she quickly took out her mirror first. Then she grabbed up her notebook and an envelope that was on her desk.
As for Nancy what else could she do but sit there with her pretty blonde head bent over her typewriter? Nancy was a natural blonde and that seemed the best way to describe her.
She just didn’t seem to know any tricks such as Paula did for making herself more popular with the boss.
The moment Paula got inside Hargrave’s office he asked about that stateroom.
“Any luck Paula?”
Paula wasn’t dumb. It was the little things that would count with Mr. Bill. Orchestra seats at the theater when an important client was in the town and the show was sold out. Or a stateroom when there were “no staterooms to be had for love or money.”
She handed him the envelope. It contained the two sets of tickets. “That’s your stateroom number on the outside ” she said in a businesslike way.
She had on a blue flannel suit something like Bill’s and it was clear he thought she looked pretty smart in it.
“Don’t forget the time ” she added “eight-fifteen.”
Hargrave smiled. “So there were no staterooms for love or money eh?”
He looked again at the number of his stateroom and he put the envelope care¤¤¤¤y in his inside pocket.
Then he told her. She was going to have a new job. He mentioned the salary too. He didn’t neglect to mention the salary.
She took it just right- in a very businesslike manner. Just enough of gratitude.
And then the old sportsmanship. How sorry she felt about Nancy. She didn’t look sorry
And neither did Bill. He told her it was okay that she shouldn’t worry about Nancy that Nancy wasn’t made for the job anyway and that besides he and Nancy were leaving on their honeymoon tonight. Tonight at eight-fifteen.


 
Frederick Lang

Obir sekreteri saçının rengine bakarak seçecek tipte biri değildi. En azından Bill Hargrave böyle değildi. Hem Paula hem de Nancy bunu bilecek kadar zekiydiler. Ve bir süredir de bürodaki herkesin bildiği gibi içlerinden biri Paula veya Nancy işi alacaktı. Aslında karar muhtemelen bu öğleden sonra verilecekti. Hargrave kasabadan ayrılıyordu ve gitmeden önce meseleyi halletmek istiyordu.
Kızların ikisi de çalışma odasının dışındaki masalarından onu görebiliyorlardı. Belki de patronlarının sakin keskin gözlerle baktığı sadece bir mektuptu. Ama bir an için parmağı o iki küçük işlek çağrı düğmesinin üzerinde durur gibi oldu. Eğer soldakine basarsa daha hızlı atmaya başlayacak olan nabız Paula’nınki olacaktı.
Paula gözlerini masasının üzerindeki ışıktan ayıramıyordu. Daktiloda hata yapmaya ve herşeye baştan başlamak için gergin bir şekilde kağıtları çıkarmaya devam etti.
Daktilosunun üzerinden eğildi ve Nancy’ye “Patron bugün baştan aşağıya iyi giyinmiş. Özel bir geziye gidiyor olmalı” dedi.
Sadece gerginliğini yatıştırmak için konuşuyordu. Nancy cevap vermekte acele etmedi. Paula’nın kendisiyle böyle samimi bir ses tonuyla konuşmasına alışkın değildi. Özellikle de bir ay önce her ikisinin de Bill Hargrave’in sekreterliği gibi önemli bir işe terfi etmek için aday olduklarını öğrenmiş olmalarından beridir.
“Hoş görünüyor.”
Hargrave gençti ve mesai saatlerinin dışında insancıl olduğu söylenirdi. Ama onu bir gün şirketin üst yönetici mevkilerinde birinde görene kadar şirkette önemli biri olması gerektiğinin sebebi bu değildi.
Kızların ikisi de onun masasından kalktığını ve çalışma odasının girişine doğru ilerlediğini gördü. Orada bir elini mavi kadife takım elbisesinin ceplerinden birine sokmuş olarak ayakta durdu. Ceketinin yakalarından birinde küçük beyaz bir çiçek ve yüzünde her zamanki zeki kendini açığa vurmaz gülümsemesi vardı.
“Biletleri istettiniz mi? diye sordu Nancy’ye.
“Biletleri hallettim ” diye yanıtladı Nancy “ama… ve patron gibi aynı ciddi ifadeyle gülümsemeye çalıştı. Beyaz bir kedi yavrusu kadar çaresiz göründü o an. “Ama ayırtabileceğimiz hiç özel kompartman kalmamış ” diye açıkladı ona. “Mümkünatı yok.”
Patron kesinlikle hayal kırıklığına uğramıştı. Bunu herkes farkedebilirdi.
“Bir de ben deneyim mi?” diye çabucak bir teklifte bulundu Paula.
Ve sonraki on dakika boyunca ofis çalışanlarının yarısı Paula’nın bilet satış görevlisine kendisi hakkında ne düşündüğünü söylemesini duyoyorlardı.
“Dinleyin ” diyordu “Kimin rezervasyonlarını iptal etmek zorunda kaldığınız hiç umurumda değil…”
Eee iş peşinden koşmaya değerdi. Bir kere maaşı iyiydi. Ve saygınlığı vardı. Patronun sekreteri işler hakkında oldukça fazla bilgiye sahip olurdu. Ve konuşmak durumunda kaldığı ilginç
insanlar vardı. Önemli kişiler. Ve bu kişilerin sık sık masasının üstüne bıraktığı kutular dolusu parfüm çiçek ve şekerler.
Ve Bill Hargrave vardı patron olarak. Genç ve zeki ve çekici. Bu da bir etkendi. Çünkü reklamcılık işinde patronuna “Bill” diye seslenirdin ve o da sekreterine “Nancy” veya “Paula” derdi ve onu şirket giderleri hesabından ödenen akşam yemeklerine ***ürürdü.
Bu mutlak suretle tamamen işin bir parçasıydı ancak biraz samimi ve gayri resmi görünürdü.
Hem Paula hem de Nancy bu akşam yemeklerini iyi biliyorlardı. Bill adil olmaya çalışmıştı. Bir akşam Paula’dan kalmasını rica ederdi ve sonraki akşam yemek sırası Nancy’ye gelirdi.
Ama Paula akıllı hareket etmişti. Bill Hargrave’in o samimi akşam yemeklerinde bile ne kadar mesafeli olabildiğini hemen öğrenmişti. Şu içlerinden birinde aşağı yukarı “Bu sen demeksin” diyen reklam kadar mesafeliydi. Ve onu fazla mesai sırasında memnun etmenin nasıl daha da zor olduğunu gördü_ daha asabi hareketlerinde eleştirici olmaya daha fazla eğilimli.
Ve tabii Nancy “Akşamları ben kalabilirim gerçekten. Paula’nın genellikle bir randevusu olduğunu biliyorum. Erkekler arasında oldukça meşhur…” dediğinde Paula olayın böyle gelişmesine izin vermekten hoşnut olmuştu. Paula ikisinin de bu işi sadece fiziksel çekicilikleri ile elde edemeyeceklerini görmekte gecikmemişti ve haklıydı.
İş büro politikalarına geldiğinde Paula’nın hiç bir derse ihtiyacı yoktu. Büroda fazla önemli olmayan biri notlarını daktilo ettirmek istediğinde her zaman meşgul olan hep oydu. “Üzgünüm ama imkansız Jack. Neden Nancy’den istemiyorsun?”
Ve onlar da Nancy’ye rica ederlerdi. Bu Paula’ya Bill Hargrave’in işlerini daha acele yapma özgürlüğünü getirdi. O Bay Bill’in işleri için asla çok meşgul değildi.
Hargrave en sonunda şu düğmelerden birine bastığında ışığı yanan Paula’nın masasıydı. Not defterini kapmak için hareketlendi ama daha önce çabucak aynasını çıkardı. Sonra defterini ve masasının üzerindeki bir zarfı aldı hemen.
Nancy’ye gelince sapsarı kafası daktilosunun üzerine bükülmüş bir şekilde orada öylece oturmaktan başka ne gelirdi elinden? Nancy doğal bir sarışındı ve bu onu tanımlayabilecek en iyi ifadeydi.
Sadece Paula’nın kendini patrona daha da yakınlaştırmak için başvurduğu hilelerin hiç birini biliyor gibi görünmüyordu.
Paula patronun çalışma odasına girdiği anda Hargrave şu kompartman konusunu açtı.
“Hiç şansımız var mı Paula?”
Paula aptal değildi. Mr. Bill için önemli olan Ufak ayrıntılardı. Önemli bir müşteri kasabadayken tüm biletlerin satıldığı bir tiyatro salonunda orkestra gösterisi için yer bulabilmek gibi. Veya “ayarlanmasının mümkün olmadığı” bir zamanda bir kompartman.
Ona zarfı uzattı. İçinde iki kişilik bilet vardı. “Bu salonun kenarındaki kompartmanınızın numarası ” dedi ciddi bir ifadeyle.
Üzerine Bill’inkine benzer mavi kadife bir takım elbise giymişti ve bu elbise içinde patronun onun çok güzel göründüğünü düşündüğü aşikardı.
“Saatini unutmayın” diye ekledi “sekiz-onbeş.”
Hargrave gülümsedi. “Güya kompartman ayarlamak mümkün değildi ha?”
Kompartmanının numarasına tekrar baktı ve zarfı dikkatli bir şekilde iç cebine koydu.
Sonra ona söyledi. Yeni işi o alacaktı. Maaştan da bahsetti. Maaştan bahsetmeyi ihmal etmedi.
Paula bunu tam anlamıyla uygun bir şekilde-çok ciddi bir tavırla- kabul etti. Sadece yetecek kadar bir minnettarlıkla
Ve sonra şu eski sportmenlik. Nancy için ne kadar da üzülüyordu. Aslında pek de üzgün görünmüyordu.
Ve Bill de üzgün görünmüyordu. Ona her şeyin yolunda olduğunu Nancy için endişelenmemesi gerektiğini nihayetinde Nancy’nin bu işe uygun olmadığını ve bunun yanısıra o ve Nancy’nin bu akşam balayına çıkacaklarını söyledi. Bu akşam saat sekiz-onbeşteki trenle.
       
  The Wrong House   Yanlış Ev
 
James N. Young

The night was dark. And the house was dark. Dark-and silent. The two men ran toward it quietly. They slipped quickly through the dark bushes which surrounded the house. They reached the porch ran quickly up the steps kneeled-down breathing heavily in the dark shadows. They waited-listening whisper: ”we can’t stay here….Take this suitcase….Let me try those keys. We’ve got to get in!”
Ten-twenty –thirty seconds. With one of the keys the one man opened the door. Silently the two men entered the house closed the door behind them locked it.
Whispering they discussed the situation. They wondered if they had awakened anyone in he house.
“Let’s have a look at this place.” “Careful Hasty!” “Oh there is not anybody awake!” And the soft rays of a flashlight swept the room.
It was a large room. A living room. Rugs care¤¤¤¤y rolled lay piled on one side. The furniture –chairs tables couches-was covered by sheets. Dust lay like a light snow over everything.
The man who held the flashlight spoke first. ”Well Blackie ” he said “We’re in luck. Looks as if the family’s away.”
“Yeah Gone for the summer I guess. We better make sure though. Huh.”
Together they searched the house. They went on tiptoe through every room. There could be no doubt about it. The family was away. Had been away for weeks.
Yes Hasty Hogan and Blackie Burns were in luck. Only once in the past ten days had their luck failed them. It had been with them when they made their big robbery-their truly magnificent robbery-on the Coast.
It had been with them during their thousand-mile trip eastward by automobile. It had been with them every moment-but one.

That moment had come just one hour before. It came when Blackie driving the car ran over a policeman. And Blackie thinking of the suitcase at Hasty’s feet had driven away. Swiftly.
There had been a chase of course. A wild crazy chase. And when a bullet had punctured the gasoline tank they had had to abandon the car. But luck or no luck here they were. Alone and without a car in a completely strange town. In the suitcase neat little package on neat little package lay nearly three hundred thousand dollars!
“Listen ” said Mr. Hogan. “We have to get a car. Quick too. And we can not steal one- and use it. It’s too dangerous. We have to buy one. That means that we have to wait until the stores open. That will be about eight o’clock in this town.”
“But what are we going to do with that?” And Mr. Burns pointed to the suitcase.
“Hide it right here. Sure! Why not? It’s much safer here than with us- until we get a car.”
And so they hid the suitcase. They carried it down to the cellar. Buried it deep in some coal which lay in a corner of the cellar. After this just before dawn they slipped out.
“Say Blackie ” Mr. Hogan remarked as they walked down the street “The name of the gentleman we are visiting is Mr. Samuel W. Rogers.”
“How do you know?”
“Saw with on some of them books. He’s surely got a wonderful library hasn’t he?”
The automobile salesrooms opened at 8 o’clock as Mr. Hogan had supposed.
Shortly before nine Mr. Hogan and Mr. Burns had a car. A very nice little car. Very quiet. Very inconspicuous. And very speedy. The dealer lent them his license plates and away they rode.
Three blocks from the house they stopped. Mr. Hogan got out. Walked toward the house. He had just to go around to the rear he thought and slip in..
Fifty yards from the house he stopped. Stared swore softly. The front door was open. The window shades were up. The family had returned!

Well what bad luck. And what could they do? Break into the cellar that night and pick up the suitcase? No-too dangerous. Mr. Hogan would have to think of something.
“Leave it to me kid “ He told Mr. Burns. “You drive the car. I’ll do the special brainwork. Let’s find a telephone. Quick.”
Directory. Yes there it was- Samuel W. Rogers Plain view 6329. A moment later he was talking to the surprised Mr. Rogers.
“Hello ” he began “ Is this Mr. Rogers – Mr. Samuel Rogers?”
“Yes this is Mr. Rogers.”
Mr. Hogan cleared his throat. “Mr. Rogers “ he said—and his tone was sharp official impressive—“this is Headquarters Police Headquarters talking. I am Simpson. Sergeant Simpson of the detective division—“
“Yes yes “ came over the wire.
“The Chief –the Chief of Police you know ”—here Mr. Hogan lowered his voice a little—“has ordered me to get in touch with you. He’s sending me out with one of our men to see you.”
“ Am I in trouble of some kind ?” asked Mr. Rogers.
“No no no. Nothing like that. But I have something of great importance to talk to you about.”
“Very well ” came the voice of Mr. Rogers. ”I’ll wait for you.”
“And Mr. Rogers” Mr. Hogan cautioned “ please keep quiet about this. Don’t say anything to anybody. You’ll understand why when I see you.”
On the way back to the house Mr. Hogan explained his idea to Mr. Burns. Within ten minutes “Sergeant Simpson” and “Detective Johnson” were conversing with the surprised Mr. Rogers. Mr. Rogers was a small man . Rather insignificant. He had pale blue eyes. Not much of a chin. A funny little face. He was nervous—a badly frightened man.
Mr. Hogan told the whole story. Somewhat changed. Very much changed. And Mr. Rogers was surprised but delighted. He accompanied Mr. Hogan to the cellar. And together they dug up to the suitcase. Took it to the living room opened it so that it had
not been touched-that it really did hold a small fortune. Bills bills bills!
Mr. Hogan closed the suitcase.
“And now Mr. Rogers ” he announced in this best official manner “Johnson and I must run along. The chief wants a report – quick. We have to catch the rest of the robbers. I’ll keep in touch with you.”
He picked up the suitcase and rose. Mr. Burns also rose. Mr. Rogers also rose. The trio walked to the door. Mr. Rogers opened in. “Come in boys ” he said pleasantly. And in walked three men. Large men. Strong men. Men in police uniform who without fear stared at Mr. Hasty Hogan and Mr. Blackie Burns.
“What does this mean Mr. Rogers?” asked Mr. Hogan.
“It’s quiet simple ” said Mr. Rogers. “It just happens that I am the Chief of Police!”

 
James N. Young

Gece karanlıktı. Ve ev karanlıktı. Karanlık ve sessiz. İki adam sessizce ona doğru koştular. Evi çevreleyen karanlık çalılıkların arasından hızla geçtiler. Verandaya ulaşıp süratle merdivenleri çıktılar ve karanlık gölgede derin derin nefes alarak diz üstü çöktüler. Etrafı dinleyerek beklediler. “Burada dışarıda bekleyemeyiz…çantayı al… şu anahtarları bir deneyelim….içeri girmeliyiz” diye fısıldaştılar.

“on-yirmi-otuz saniye. Adamlardan biri anahtarlardan biriyle kapıyı açtı. Sessizce iki adam eve girdi arkalarından kapıyı kapattılar ve kilitlediler..
Fısısldaşarak durumu değerlendirdiler. Evden herhangi birini uyandırıp uyandırmadıklarını merak ettiler.

“Şuraya bir göz atalım!” “ Dikkatli ol Hasty !” “Oh uyanık kimse yok!”. Ve hafif fener ışığı odayı taradı.
Büyük bir odaydı. Oturma odası. Dikkatle rulo yapılan halılar bir kenara yığılmıştı. Sandalyeler masalar kanepeler gibi mobilyalar bezlerle örtülmüştü. Toz ince bir kar gibi herşeyin üzerindeydi.

Feneri tutan adam İlk olarak konuştu. “Evet Blackie şanslıyız. Aile tatile çıkmış gibi görünüyor.”dedi.
“Evet tahminimce yaz tatiline gitmişler yine de emin olsak iyi olur değil mi?”

Beraber evi araştırdılar. Bütün odaları ayaklarının ucuna basarak aradılar. Hiç şüpheleri kalmamıştı. Aile gitmişti. Haftalardır uzaktaydılar.

Evet Hasty Hogan ve Blackie Burns şanslıydılar. Geçen on gün içinde sadece bir keresinde şansları yaver gitmedi. Sahildeki büyük soygunlarında -ki gerçekten muhteşem bir soygundu- şansları yaver gitmişti.

Bu şansları doğuya doğru otomobille yaptıkları bin millik yolculukları boyunca hep onlarla beraberdi. Bu şans sadece bir kez hariç her an için onlarla beraberdi.

O an bir saat önce oldu. Blackie arabayı kullanırken bir polisi ezmişti. Ve Blackie arabayı kullanırken Hasty’nin ayağının yanındaki çantayı düşünürek hızla oradan uzaklaştı.

Elbette bir kovalamaca olmuştu. Vahşi ve çılgınca bir takip. Ve bir kurşun benzin deposunu delince arabayı terketmek zorunda kalmışlardı. Fakat şans veya şanssızlık işte buradaydılar. Yalnız arabasız ve tümüyle yabancı bir kasabada.

Çantanın içinde üst üste düzenli konmuş deste deste yaklaşık üç yüz bin dolar yatıyordu.
“Dinle” dedi Hogan “ bir araba bulmak zorundayız. Hem de çabuk. Ve bir araba çalıp onu kullanamayız. Bu çok tehlikeli olur. Bir tane satın almak zorundayız. Bu da demek ki sabah dükkanlar açılıncaya kadar beklemek zorundayız. Bu kasabada dükkanların açılması saat sekiz gibi olur.”
“Fakat bununla ne yapacağız” ve Burns çantayı gösterdi..
“Onu tam buraya sakla. Kesinlikle! Neden olmasın? Biz bir araba buluncaya kadar bizimle olmasındansa burada olması daha güvenli.”
Ve böylece çantayı sakladılar. Onu aşağı bodruma taşıdılar. Bodrumun bir köşesine istiflenmiş bir miktar kömürün içine iyice gömdüler. Bundan sonra şafaktan az evvel dışarı çıktılar.
Hogan caddeden aşağı doğru yürürlerken “Baksana Blackie” “ziyaret edeceğimiz beyefendinin ismi Samuel W. Rogers” diye dikkatini çekti.
“Nasıl bildin?”
“Kitaplarının bazılarının üzerinde gördüm. Cidden mükemmel bir kütüphanesi var; öyle değil mi?”
Hogan’ın tahmin ettiği gibi otomobil satış yeri saat sekiz de açıldı.
Saat dokuzdan az evvel Hogan ve Burns bir araba satın aldılar. Çok hoş küçük bir araba. Çok sessiz göze batmayan. Ve çok da hızlı. Satıcı onlara kendi arabasının plakasını ödünç verdi ve onlar sürüp uzaklaştılar.
Evden üç blok ötede durdular. Hogan dışarı çıktı ve eve doğru yürüdü. Sadece evin arkasına geçip içeri girmeyi düşündü.
Evden elli yard ötede durdu . Dikkatlice baktı sessizce küfretti. Ön kapı açıktı ve pencere kepenkleri açılmıştı. Aile geri dönmüştü.

Ne kötü şans ama. Peki şimdi ne yapabilirlerdi. Bodruma bu gece kapısını kırarak girmek ve çantayı almak mı? Hayır -çok tehlikeli. Hogan bir şeyler düşünmek zorundaydı.
Burns’e “Bana bırak opğlum” dedi “sen arabayı sür.Ben özel beyin işini yapayım. Bir telefon bulalım. Çabuk!”
Bir telefon rehberi. İşte burda. Samuel W. Rogers Plain View mahallesi no:6329. Bir süre sonra şaşkın Bay Rogers’la konuşuyordu..
“Merhaba” diye başladı “Bay Rogers’la mı? bay Samuel Rogers mı ?”
“Evet ben Samuel Rogers.”
Hogan bogazını temizledi ve kesin resmi etkileyici bir ses tonuyla “Sayın Rogers” dedi. “Burası karakol polis karakolu konuşuyor. Ben Simpson. Dedektif bölümünden Çavuş Simpson.”
Telefondan “Evet evet” diye ses geldi..
“Şef polis şefi bilirsiniz” dedi ve bu arada sesini biraz düşürerek “sizinle görüşmemi emretti. Beni bir adamımızla sizi görmeye gönderiyor.”
“Bir tür belanın içinde miyim?” diye sordu Sayın Rogers.
“Hayır hayır hayır. Öyle birşey değil. Fakat sizinle hakkında görüşmem gereken çok önemli bir konu var.”
“Çok iyi” diye geldi Sayın Rogers’ın sesi “sizi bekleyeceğim.”
“Ve Bay Rogers” diye Hogan devam etti “Lütfen bu aramızda kalsın. Kimseye birşey söylemeyin sizinle görüştüğümüzde nedenini anlayacaksınız.” dedi.
Eve giderken Hogan Burns’e kendi fikrini açıkladı. On dakika içinde Çavuş Simpson ve Dedektif Johnson şaşkın Bay Rogers’la konuşuyorlardı. Rogers ufak yapılı bir adamdı. oldukça önemsiz biri. Mat mavi gözleri büyük olmayan bir çene . Sevecen bir suratı vardı. Gergindi- Belli ki kötü bir şekilde korkmuştu.
Bay Hogan bütün hikayeyi anlattı. Biraz değişik hatta bayağı değişmiş olarak. Ve Rogers şaşırdı ama hoşuna da gitti. Hogan’a bodruma kadar eşlik etti. Ve beraberce çantayı çıkardılar. Çantayı oturma odasına taşıdılar çantayı açtılar ve içinde gerçekten küçük bir servet taşıyan çantaya hiç dokunulmamış oldugunu gördüler. Paralar paralar paralar!
Hogan çantayı kapattı.
En ciddi tavrıyla “Ve şimdi Rogers Johnson'la ben gitmeliyiz. Şef bizden hemen bir rapor istiyor. Hırsızların geriye kalanlarını da yakalamak zorundayız. Sizinle irtibatta olacağım.”dedi.
Hogan çantayı aldı ve ayağa kalktı. Burns de ayağa kalktı. Rogers da ayağa kalktı. Üçlü kapıya doğru yürüdü. Rogers kapıyı açtı. Memnuniyetle “Buyrun beyler !” dedi. Ve içeri üç adam girdi. İri yapılı güçlü adamlar. Polis üniformalı adamlar korkusuzca Hasty Hogan ve Blackie Burns’e dik dik baktılar.
Hogan “Bu ne demek oluyor Sayın Rogers?” diye sordu
“Oldukça basit” dedi Rogers. “Şöyleki ben buranın polis şefiyim !”

       
       
  To Love and To Honor   Aşka ve Onura
 
Octavus Roy Cohen

It was rather surprising to discover a deep vein of sentiment in little Geoege Potter. I had been his fried and his lawyer for many years and had watch the always fat and once alert little man settle in to a domestic routine. He had been moderately succes¤¤¤¤ in business sufficiently succes¤¤¤¤ to permit him to retire from business and to trawel about the world a little if he had wanted to do so. But instead he and Esther were content to sit night after night in their pleasant living room; she was busy with her sewing or reading he passing the time with his excellent collection of postage stamps .
Looking back over the years of my friendship with Potter I can see that the vein of romance had probably been there all the time . there was for instance his very romantic lowe-affair with Althea Deane – an affair which almost became a scandal. But just when peole began to gossip about them George married her.
That marriage appeared to estinguish George Potter’s last spark of romanticism. It never had a change to be succes¤¤¤¤ and when Althea left him suddenly George’s friend thougt that he was fortunate to lose her. Lare came the news of Althea’S death while living abroad and a couple years of later George began to call up on Esther seriously. The people of our group were only slightly interested- it is dificult to become gereatly excited over a possible mariage when both the man and the woman are equally rather dull and uninteresting.
The marriage was a very nice affair. There followed the usual series of the parties for the newly maried couple . then it seemed George and Esther retired from life. Even his business affairs ran so well that there was little need on George’s part for my sevices as his lawyer- and when I never ceased to like him we found less and less incommon as the years passed .
I couldn’t imagine that they were happy. There wasn’t eough sentiment - that’s the way I figured ut George . And nothing happened to change my oppinion until a few weeks before their twenty-fifth aniversery.
It was then that he came into my office his fat little face shining with enthusiasm and told me his unusual plans for the silver anniversary. His bright little eyes shone as he axplain the thing and I’ll confes that I was prwtty well confused; not alone because his plan was sentimental and profoundly impressive but mainly because it was quiet dull old George Potter who was planning this thing – the George Potter who had lived a quiet life since his second marriage and who had avoided social contacts.
According to waht George told me he was doing this things for Esther’s shake. “It’ll please her “ he explained.“ Woman like that sort of thing you know- and this seems to me a real idea. You have to be part of it because you were to be a best man when Iand Esther were maried. It’s just a gesture on my part- a sort of sacrifice to please the old lady. “
I’ll say this for George he didn’t do things halfway. Instead of the usual part he presented a perfect duplication of his mariage to Esther twenty- five years before. there was even the same minister – very old now- and the same violenist who had played “ Oh promise me at the other ceremony. A good many of the oreginal guest were there. Most of us rather gray haired now. But the thing was very impressive: Esther in the same bridal dress she had worn twenty – five year before- let out around the hips perhaps – and carrying a bouqued of bride roses the bridesmaids in pink with boughed of Killarney roses; even a person to carry the ring. It was great fun and very impressive where one might have expected it to be absurd.
As for Esther I never saw a woman look more beautiful. she took on a aura of genuine beauty. Of course she would have been lest then human and far from feminine to have failed to responed to this magneficent exhibition of husbandly devotion.
But finally the ceremony was finished and the guests went to the dining room for the rich supper which had benn prepared by special cooks employed for this occasion . George and I were left alone and he sang exhousted into a chair. I placed my hand on his shoulder and congratulated him on the success of his party .
“You really think it was a success?“
“Wonderful! And “ jockingly “ you certainly should feel completely married . “
“Yes I do.“ He became silent for a moment or two and when he spoke again it was in a deeply serious tone.“ There is something I have got to explain to you as my friend and my lawyer” He stopped for a second then asked suddenly:’’You remember my first wife?’’
‘’Althea?“ I was surprised by the question.“ Certainly.“
“ Did you know “ he went on in a strange voice “ that she died only last year ? “
“Good Lord! I thought she died twenty-seven years ago. “
“So did I “ he said quitely. “ And when I married Esther I thought I was a widower. But I wasn’t – and in case anything ever comes up – well I want you to understand that affair tonight was a real wedding for Esther and me.“


 
Octavus Roy Cohen

Küçük George Petter’ de derin bir duygu keşfetmek gerçekten şaşırtıcıydı. Yıllardır arkadaşı ve avukatıydım... işinde orta derecede başarılıydı. Emekliye ayrılmak ve o da isterse küçük bir dünya turuna çıkmak için yeterince başarılıydı. O ve Esther bunun yerine her gece güzel oturma odalarında oturmaktan memnundular; Esther dikiş veya okuma ile meşguldü George mükemmel posta pulu koleksiyonu ile zaman geçiriyordu.

Geriye; Potter ile arkadaşlık yıllarımıza baktığımda belki de her zaman var olan o romantik hissi görebiliyorum. Örneğin Althea Deane ile neredeyse bir skandal olan bir aşk macerası vardı. Fakat tam insanlar onlar hakkında dedikodu yapmaya başladıklarında George Alhea ile evlendi.

Bu evlilik George Potter’ in son romantizm kıvılcımlarını söndürecek göründü. Evliliğin başarılı olmak için hiç şansı olmadı ve Althea O’ nu aniden terk ettiğinde George’un arkadaşları onun Althea’yı kaybettiği için şanslı olduğunu düşündüler. Daha sonra Althea’nın yurt dışında yaşarken öldüğü haberi geldi. Bir iki yıl sonra George Esther’ı ciddi şekilde (özlemeye) başladı. O’ nun gurubundaki insanlar sadece yüzeysel olarak ilgilendiler kadın ve erkeğin her ikiside anlayışsızlıkta eşit olduklarında muhtemel bir evliliğe heyecanlanmak zordur.

Evlenme töreni çok güzel bir olaydı. Bunu yeni evli çift için alışılmış parti serileri izledi. Bundan sonra George ve Esther hayattan emekliye ayrılmış gibi göründü. Mesleki işleri dahi o kadar iyi gitti ki avukatı olarak servisimde George’ un katkısı gerekti ve onu sevmeyi hiç bırakmadığım halde yıllar geçtikçe ortak yönlerimizin azaldıkça azaldığını fark ettik.

Onların mutlu olduğunu hayal edemiyorum. Yeterine duygu yoktu- Benim düşünebildiğim yolu buydu. Ve yirmi beşinci evlilik yıldönümlerinden birkaç hafta öncesine kadar şey bu düşüncemi değiştirecek hiç bir şey olmadı.

İşte ozamanlar büroma geldi. Küçük yuvarlak yüzü hevesle parlıyordu ve bana gümüş yıldönümü için alışılmamış planını anlattı. Küçük parlak gözleri bir şey anlatıyormuş gibi parladı. Kafamın oldukça karıştığını itiraf edeceğim. Sadece bu değil çünkü planı çok duygusal ve çok etkileyiciydi fakat asıl sebep bu şeyi planlayanın ikinci evliliği boyunca sessiz bir hayat yaşayan ve sosyal ilişkilerden kaçan George Potter’dan çok sessiz sıkıcı yaşlı George Potter olmasıydı.

George’un bana dediğine göre bu şeyleri Esther’ın hatırı için yaptı. ”Onu memnun edecek” dedi. “Kadınlar bu tür şeylerden hoşlanır biliyorsun ve bu bana doğru bir fikir gibi göründü sen onun bir parçası olmak zorundasın. Çünkü Esther ve ben evlendiğimizde en iyi adam sendin.......yaşlı bayanı memnun etmek için bir tür fedakarlık.

Bunu George için söyleyeceğim; O işleri yetersiz yapmadı. Esther’a alışılmış parti yerine 25 yıl önceki evliğinin mükemmel bir kopyasının verdi. Aynı bakan şimdi çok yaşlı ve diğer törende “Oh promise me” parçasını çalan aynı kemancı bile vardı. O zamanki davetlilerin pek çoğu oradaydı çoğumuz şimdi ak saçlıyız. Esther’ın 25 yıl önce giydiği aynı gelinliğin içinde olması belki kalça etrafı genişlemişti bir buket gelin gülü taşıması yüzükleri taşıyan biri bile çok etkileyiciydi. Bazılarına saçma gelebilirdi ama çok eğlenceli ve çok etkileyiciydi.

Esher’e gelince daha önce ondan daha güzel görünen bir kadın görmedim. Gerçekten güzel bir hava takınmıştı. Elbete bu kocanın sergilediği büyük bağlılığıa cevap vermek için bir insandan daha az bir dişiden çok uzak olabilirdi. George’un kendisi o ilk evlilik törenindeki durum kadar korkmuştu.
Sonunda tören sona erdi ve davetliler bu olay için özel olarak işe alınan ahçılar tarafından hazırlanan zengin akşam yemeği için yemek odasına gittiler. George ve ben yalnız kaldık ve o yorgun olarak koltuğa gömüldü. Ellerimi omzuna yerleştirdim ve onu partisindeki başarı için kutladım.

“Gerçekten başarı olarak mı değerlendiriyorsun ?”
George himself was a frightened as he had been on the occasion of their first wedding . “Mükemmel!” ve alaylı bir şekilde “Kesinlikle tam olarak evli hissetmelisin”

“Evet hissediyorum.” Bir veya iki dakika sessiz kaldı ve tekrar konuştuğunda sesi çok ciddi bir tondaydı.” Arkadaşım ve avukatım olarak sana açıklamam gereken bir şey var.” Bir saniye durakladı sonra aniden sordu: “Benim ilk eşimi hatırlıyor musun ?”
“Althea mı?” Soru beni şaşırtmıştı “Gerçekten.”
“Biliyor musun ” diye garip bir sesle devam ederek “ o daha geçen yıl öldü”
“Aman tanrım Ben yirmiyedi yıl önce öldüğünü zannediyordum” “Ben de” dedi yavaşça. ”Esther’le evlendiğim zaman dul olduğumu sanıyordum fakat değilmişim. Ve eğer bir şey olursa senden anlamanı istediğim mesele bu geceki Esther ve benim için gerçek bir evlilikti.


       
  Will of the Wind   Rüzgarın Hevesi
 
William Brandon

Mrs. Hackett found her in her bedroom crying. She stood in doorway and said seriously “ I came in to borrow some sugar Sylvia. The door was open so I just walk in. Now what’s on earth ‘s wrong with you?
Sylvia sat up and dried her eyes. Her skirt was wrinkled and her black hair hung in disorder over her forehead. A pin had come out of her imitation lace collar and it had fallen down to catch in the little red buckle at her waist. She said shakily “Hello Mrs. Hackett. Nothing.”
Mrs. Hackett drew down the corners of her mouth. “Nothing indeed. It’s because of Chip wanting leave here and go to Canton. Isn’t it? Of course it is.”
Sylvia pushed her hair aside out of her eyes. “ I won’t do it ” she said angrily. “I won’t.”
“Mm ” Mrs. Hackett said sourly. “A boy’s will is the wind’s will. ’That’s a poem. It’s the truest thing in the world. It doesn’t do any good to fight against it. Remember that and you’ll have it easier’’
“I won’t do it. I won’t move around to one mill after another all my life and never have anything no home and no-nothing! I won’t!”
“Well it’s his job if he wants to give it up.”
“It isn’t! It’s just as much mine as it is his. I don’t believe in that old idea that a woman’s just a-a slave to follow a man around whatever he happens to want to do!”
“Oh you don’t ” Mrs. Hackett said. “And just what can you do about it?”
Sylvia bowed her head and dried her cheeks with her handkerchief. “I don’t know ” she said.
“Of course you don’t. You’re nothing but a child ” Mrs. Hackett said.” You’ll be twenty years finding out what to do and by that time it’ll be too late to do you any good. Unless there’s somebody around to tell you to begin with. Somebody who knows.”
Sylvia was not impressed. “What could you tell me Mrs. Hackett? What could anyone do? I’ve argued with him until I’m almost crazy but he – doesn’t even listen any more. He’s got his mind set on moving on to something different that won’t be any different at all and he’ll want to go again and—“
“A boy’s will is the wind’s will “ said Mrs. Hackett “That’s what the poem says. It’s just as true of a man or an old man for that matter. The older they get the truer it gets I guess. Only they give up trying to do anything about it after so long a time.” She pushed up her lower lip and looked down her nose at Sylvia. “Like Mr. Hackett.”
Sylvia looked up surprised. “You mean Mr. Hackett used to – want to—“
“He was the hardest man to hold down in this town. He got tired of everything that was his trouble. It’s sort of laziness that’s all it is. But he stuck here. He stuck all right.”
“Why?” Sylvia asked. “What did you do?”
“Well ” Mrs. Hackett said “you can take it for what it’s worth Sylvia. It worked with Mrs. Hackett I know that.”
“But what was it?”
“Whenever he got all excited about leaving here and going away some place to look for something he thought was better I simply gave him his way. I didn’t oppose him in the least.”
Sylvia looked disappointed and confused. “Oh.”
“But “ Mrs. Hackett said profoundly “he didn’t know it. "
"I always took him on a trip. Just a week or so. And I kept him on the jump every minute of it. I always liked little trips around anyway. Well bye the time that man would get home again he’d be so tired of jumping around that he wouldn’t have left for a thousand dollars. "That “ Mrs. Hackett said “is something you find about men Sylvia. They like to start but they like to get back home a whole lot more.”
Sylvia said doubt¤¤¤¤y. “It doesn’t seem that Chip would—“
“Maybe he wouldn’t. I’m the last person in the world to try to give other people advice Sylvia. Nobody wants it and I guess everyone has to live his own life anyway. But Mr. Hackett says that they’re shutting down the mill for a week and if Chip was to spend that week in a car traveling along fast from one place to another without even a chance to catch his breath….Well a boy’s will is the wind’s will’—the idea of that is that the wind can change in a minute.”
“But what if he wouldn’t want to go?”
“Mm. You tell him you want a little vacation before you move to Canton. If he thinks that you‘ve given in to him about moving to Canton he’ll take you. You try it and see.”
They went up into Michigan west to Wisconsin down through Minnesota and Iowa and St. Louis to Memphis east to Knoxville and up through Louisville to come to home. They were gone six days. Each day Sylvia arranged it so that they got up very early and were on the highway by daylight and she kept on the job planning the things to visit at the next stop until late at night. She called upon Chip to stop often at roadside stands and she filled him with hot dogs soft drinks and bad coffee. She was surprised and delighted at the dull look that appeared in his eyes on the third day.

Mrs. Hackett came over the day after they returned to bring back the cup of sugar she had borrowed.
She said “Well !” and paused expectantly holding the cup of sugar in both hands.
“He went back to work today ” Sylvia said. There was a tired note in her voice. “He hasn’t said a thing about going to Canton for several days.”
“Mm! And what did he say when he got home?” She asked. “That he never thought home would look so good to him?”
Sylvia nodded. She sat down on a kitchen chair and for a moment seemed lost in thought. “He said exactly that ” she said at last.
“ You won’t even be able to get him to move out of the house to go to a movie for a month. I told you. “Wind’s will ” that’s the poem. They’re all alike all men.” She put the cup of sugar on the kitchen cabinet and looked at Sylvia. “But I wouldn’t say that you look so happy about it Sylvia. You’re tired.”
Sylvia rested her chin on her hand. She sighed and said “I’m a little tired of this town I guess. I was just thinking when we came back yesterday and it looked so …so old and so dirty and dull and tiresome…and I thought that we’ll spend all our lives here with nothing to do except the same old … oh I was just thinking.”
Mrs. Hackett drew back and looked at Sylvia seriously and then said. “You’re just tired Sylvia. My goodness. That long trip—“
Sylvia looked up and her eyes were shining. “But I’m not tired ” she said. “I had a wonderful time.”


 
William Brandon

Bayan Hackett onu yatak odasında ağlıyorken buldu. Kadın kapı aralığında durdu ve ciddi bir şekilde “Sylvia biraz şeker ödünç almak için gelmiştim. Kapı açıktı ben de içeri girdim. Şimdi Allah aşkına neyin var yine?”
Sylvia dik oturdu ve gözlerini sildi. Eteği buruşmuştu ve siyah saçları alnının üzerine dağınık şekilde sarkmıştı. Taklit dantele benzeyen yakasından bir iğne dışarı çıkmıştı ve bluzundaki küçük kırmızı kopçayı tutturmak için aşağı doğru uzanıyordu. Sesi titreyerek “Merhaba Bayan Hackett bir şey yok” dedi.
Bayan Hackett çenesinin kenarlarını ovarak “hiç bir şey yok gerçekten. Chip’in buradan ayrılıp Canton’a gitmek istemesinden dolayı değil mi. Elbetteki öyle.”
Sylvia saçlarını gözlerini önünden yanaklarına doğru itti. Sinirli şekilde “Bunu yapmayacağım” dedi . “Yapmayacağım.”
Karamsar bir şekilde “hımm” dedi Bayan Hackett. “’Genç bir erkeğin arzuları rüzğarınki gibidir.’ Bu bir şiirdir. Dünyadaki en doğru şey. Buna karşı savaşmanın hiç bir faydası yoktur. Bunu hatırla ve böylece daha kolay kabulleneceksin”
“Bunu yapmayacağım . Hayatım boyunca bir değirmenden ötekine dolaşmayacağım ve asla bir şeyin olmayacak evin olmayacak hiç bir şeyin olmayacak; bunu yapmayacağım.”
“Bu onun işi isterse bırakabilir.”
“Öyle değil . Onun olduğu kadar benim de işim. Şu eski fikre - Kadını her istediğini yapmak isteyen bir erkeğin peşinden koşan bir köle gibi gören - fikre inanmıyorum!”
“Ooo inanmıyor musun?” “Peki sen onunla ne yapabilirsin?” dedi Bayan Hackett.
Sylvia başını öne eğdi ve yanaklarını mendiliyle kuruladı. “Bilmiyorum” dedi.
“Elbette bilmezsin. Henüz daha bir çocuksun.” dedi Bayan Hackett. “Ne yapacağını öğrenene kadar yirmi yaşına basacaksın ve ve o zaman da kendin için bir şeyler yapmak için çok geç olacak. Tabii etrafında bulunanlardan biri sana nereden başlayacağını söylemediği sürece. Birisi kim bilir.”
Sylvia etkilenmemişti. “Bana ne söyleyebilirsiniz ki Bayan Hackett? Kim ne yapabilir ki? Onunla deli oluncaya kadar tartıştım fakat beni dinlemedi bile. Gitmeyi kafasına koymuş sonunda hiç bir farklılık yaratmıyacak farklı bir şeye ve tekrar gitmek isteyecek ve…”
“Genç bir erkeğin arzuları rüzğarın isteğidir” dedi Bayan Hackett. Şiirin söylediği bu. Bu konu genç bir erkek için ne kadar doğruysa yaşlı bir adam için de öyledir. Yaşlandıkça daha doğru olur tahminimce. Sadece çok uzun bir zaman sonra bu konu hakkında bir şeyler yapmayı bırakırlar.” Alt dudağını yukarı doğru büktü ve burnundan aşağıya Sylvia’ya baktı. “Bay Hackett gibi” dedi.
Sylvia kafasını kaldırdı şaşırmıştı. “Yani Bay Hackett da gitmek isterdi….?”
“Bu kasabada tutulması en zor adamdı. Onun sıkıntısı herşeyden bıkmasıydı. Bir çeşit tembellikti hepsi bu kadar. Fakat burada kaldı. Burada kaldı tamam mı?”
“Niye ne yaptınız ki?” diye sordu Sylvia.
“Şey değeri ne ise o kadarıyla alabilirsin Sylvia. Bay Hackett’ta işe yaradı bunu biliyorum.”
“Fakat o neydi?”
“Ne zaman burayı terk edip ve daha iyi olduğunu düşündüğü birşeyler bulacağı başka yerlere gitmekle ilgilendiyse; ben açıkça ona yolu gösterdim. Hiç bir şekilde ona engel olmadım.”
Sylvia şaşırmış ve hayal kırıklığına uğramış bir şekilde baktı “Yaa! ” dedi.
“Fakat “ dedi Bayan Hackett “O bunu bilmiyordu."
"Her zaman onu bir geziye çıkardım. Sadece bir hafta veya biraz fazla . Gezinin her dakikasında onu meşgul ettim. Neyse küçük gezilerden her zaman hoşlanmışımdır. Yani tekrar eve geldiği zaman o etrafta dolaşmaktan çok yorgun düşmüş olurdu ki bin dolar verseydiniz bile tekrar gitmezdi." “Bu” dedi Bayan Hackett “senin erkekler hakkında öğrendiğin bir şey Sylvia. Onlar başlamaktan hoşlanır ama en sonunda eve dönmekten çok daha fazla hoşlanırlar.”
Sylvia tereddütle “Chip vazgeçecek gibi gözükmüyor”
“Belki vazgeçmeyecek. Dünyada diğer insanlara öğüt verecek son kişiyim Sylvia . Kimse tavsiye istemez ve bence herkes yine de kendi hayatını yaşamak zorundadır. Fakat Bay Hackett değirmeni bir haftalığına kapatacağını söylüyor ve eğer Chip bu haftayı bir şehirden diğerine hızlıca hatta nefes almasına bile fırsat vermeden arabayla yolculuk yaparak geçirirse….. genç bir adamın isteği rüzğarın isteğidir. Bu rüzğarın bir dakika içinde değişebileceği fikridir.”
“Fakat; ya gitmek istemezse?”
“Hımm sen ona Canton’a gitmeden önce ufak bir tatile çıkmak istediğini söyle. Eğer senin Canton’a gitme fikri hakkında ona boyun eğdiğini düşünürse seni tatile ***ürür. Dene ve gör.”
Michigan’ın kuzeyine doğuya Winconsin’e aşağı doğru Minnesota ve Iowa ve St. Louis’den Memphis’e batıya Knoxville’ne ve eve gelmek için yukarıya Louisville’ye gittiler. Altı günlüğüne gitmişlerdi. Her gün Sylvia geziyi düzenledi dolayısiyle çok erken kalktılar ve gündüzleri otoyoldaydılar ve bir dahaki duracakları yerde neleri ziyaret edeceklerini planlama işini Sylvia gece geç saatlere kadar sürdürdü. Sylvia Chip’ten sık sık yol kenarındaki büfelerde durmasını istedi ve ona sosisli sandöviç alkolsüz içecekler ve kötü kahve yedirip içirtti. Üçüncü gün Chip’in gözlerinde görünen donuk bakışlara şaşırıp ve sevindi.
Döndüklerinin ertesi günü Bayan Hackett ödünç almış olduğu bir kase şekeri geri vermek için çıka geldi.
“Eee!?!” dedi ve her iki eliyle şeker kabını tutarak umutla bekledi.
“Bugün işe geri döndü” dedi Sylvia. Sesinde yorgun bir ifade vardı. “Bir kaç gündür Canton’a gitmeyle ilgili bir şey söylemedi!”
“Hımmm ! Peki eve geldiğinde ne söyledi ?” diye sordu. “Evin ona hiç bu kadar güzel göründüğünü asla düşünmediğini.” söyledi. Sylvia başını salladı. Mutfak sandalyesinin birine oturdu ve bir an için düşüncelere dalmış gözüktü. “Aynen öyle söyledi!” dedi en sonunda.
“Bir ay boyunca onu sinemaya gitmek için bile evin dışına çıkaramayacaksın. Sana söylemiştim.”Rüzgarın arzuları” işte şiir bu. “ Onların hepsi aynı bütün erkekler”. Şeker kasesini mutfak dolabına koydu ve Sylvia’ya baktı. “Ama senin bu konudan çok mutlu göründüğünü söyleyemem. Çok yorgunsun.”
Sylvia çenesini ellerinin üzerine dayadı. İçini çekti ve “Sanırım bu kasabadan bir parça sıkıldım. Sadece dün geri geldiğimizde düşündüm ve bu kasaba çok eski kirli sıkıcı bunaltıcı göründü ve düşündüm de bütün ömrümüzü burada geçireceğiz yapacak bir şey olmadan sadece aynı eski ….Aman Sadece düşünüyordum!”
Bayan Hackett geri çekildi ve ciddi bir şekilde Sylvia’ya ya baktı ve “Sadece yorgunsun Sylvia. Aman Allahım şu uzun gezi …..”dedi.
Sylvia başını kaldırıp baktı gözleri parlıyordu. “Fakat ben yorulmadım ki” dedi. Harika bir zaman geçirdim.

       
  Robot Eagle    ROBOT KARTAL
 


Professor Jack Stingo used to make some experiments was trying to invent things in his free time on the basement floor of his house which he converted into a laboratory. In the last few years he paid all his attention to make a robot eagle and concentrated his works on this way. He had already made two robot eagles and had flown them with a remote control in his house’s large garden which was in the ghetto but that was not his main aim.

Professor Jack Stingo knew that making a well – developed robot eagle was in turn. This robot eagle would have a lot more different qualifications than the other robot eagles: It would have all the information it should know through the mini computer in its brain and it would search the eagles’ lives by having close relationships with them by the light of this information. It would transfer its observations to the professor’s computer in the laboratory after interpreting them in the mini computer in its brain. By the way everything he saw through the camera in its eyes would be seen by the professor on the computer’s screen being in the laboratory.

The desire to learn new and different knowledge was an unforsakeable passion of human mentality and it wasn’t contended with that and the effort to learn even the unknown would be used as a springboard and each new knowledge could be presented for the good of mankind.
Professor Jack Stingo completed to make the robot eagle after a tiresome work which lasted three years; he took the robot eagle out to the garden turned back to the laboratory sat in front of his computer and he made the robot eagle fly by actuating the remote control. After touring a little the robot eagle headed for towards the mountains. It would join the eagles living at the steep and rugged reef and would search their lives. After flying a while the robot eagle saw an eagle flying by making large circles at a very high level. What was this eagle doing? What was its aim of flying by making large circles? It should be asked him. It rose. When it came near to the eagle it asked:
“Excuse me why are you turning all the time there?” The eagle showed a very harsh and brutal reaction:
“Shut up go away don’t you have any business? Push off…”

The robot eagle immediately went away from there. What kind of an eagle was that? He had apologized and asked why he had been turning. Why had the eagle dismissed him? The robot eagle passed that night in peace. The following day when he nearly had reached the steep and rugged reef he saw an eagle nest. There were two eagles and a nestling he headed towards them. The two eagles left the nest at he same time and they held up. After one of the eagles said:
“What do you think you are doing? What impertinence! I was chasing a game yesterday you made me talk just before I would chase and you made me miss my game and today you are trying to come to my nest. These are terrible mistakes and there is no mercy for them. An eagle has to know these wherever on earth he lives. I don’t know why but I think that you have made these mistakes without knowing. If you knew them you couldn’t stand so calm before me. Now go away from here without saying anything and never meet me again. I will pull you to pieces at your third mistake. Oh he is still standing” he wanted to throw himself into the robot eagle. The robot eagle immediately turned back and started to run away from there as quick as possible. The eagles turned back to their nests after chasing the robot eagle for a while. The robot eagle went down to a reef which was on the hillsides of a mountain after flying for nearly half an hour. The environment was quite silent. He started to interpret the events on his mini computer in his mind and transfer all the talks to the professor’s computer. After he finished the process he heard an eagle’s voice while he was trying to find to which way he should fly.

“Hey buddy!... What are you doing there? May I come near you?” The robot eagle turned his head to left and looked. An eagle had perched on the reef further and was shaking one of his wings. “If you want to talk I can come near you. Would you like me to come buddy?” This was a chance that the robot eagle sought but couldn’t find. The chance was there for him. It was called chance and he wouldn’t miss the chance.
“Come on buddy let’s come and talk!” The eagle flew and perched near the robot eagle.
“I have been watching you for a while buddy. You were quite dreamy a few minutes ago as if your body was here but your mind was in another place or let’s say you seemed me like that.”
“What you have said might be true in some way. Everything has a reason. If you move backwards from here you will reach the occurrence; if you move forwards you will reach the result.”
“It is possible to reach the result by eliminating the reasons of its occurrence isn’t it buddy?”
“Completely right. Let’s talk in short! I am a robot eagle made by a scientist called Professor Jack Stingo. I am on duty to search the eagles’ lives. The number of the eagles in the world is decreasing steadily. This situation is known by the mankind and studies are done so that the eagles breed won’t become extinct. The professor will present the knowledge which he has got through me for the mankind’s opinion and the things that people know will consolidate with the new knowledge about the eagles. The studies made by this knowledge’s light will make the eagles propagate. It must be your duty to attend to such a useful aim as an eagle.” After the eagle looked very puzzled at the robot eagle’s face he recovered himself.

“That means to say that you are a robot eagle. You were behaving strangely but if you hadn’t told me I wouldn’t have understood that you were a robot. Anyway we mostly hunt during the day. Each eagle has a different game reserve. An eagle can’t enter another eagle’s game reserve. It is forbidden. We don’t like being disturbed while chasing a game and relaxing in our nest. If somebody disturbs they will be reacted and put in their places. We don’t often push and shove one another. Its reason is that two eagles rarely come together and see each other except the family. As you know the eagles are the rulers of the skies. No other flying creature can break a lance with us. We build our nests on the summits of the mountains at the steepest and most unreachable places of the reefs. We live there away from the strangers’ eyes. Sometimes a snake comes from where I don’t know and pesters the eggs in the nest. If there are three eggs in the nest it certainly snatches one or two of them.

It is impossible to leave the nest when there are eggs. We hunt snakes every day but since they propagate very quickly those snakes’ numbers never decrease. It is a problem even they exist or not. By the way the people shoot and kill them with rifles. Why do people kill the eagles although they don’t eat their meat? No such a nonsense thing can’t happen. If there weren’t any eagles there would be snakes and centipedes everywhere. Common voles would be come across at every step. If these common voles propagate there would neither be fields and vineyards nor gardens. They would wipe away all the crops. As a result the ones would be the people who would go hungry this is my remark.”

The following talks were in the way of question – answer. The robot eagle asked the questions that he couldn’t answer and the eagle answered. After talking a little more for a while the robot eagle said:
“That’s enough thank you buddy.” The eagle said “Thank you actually buddy” and it flew away. The robot eagle immediately transferred the talks to the professor’s computer. The robot eagle who continued his observations for a few more days in the environment set off his journey to return. The information that has been got would be presented to the people’s remark through publication after being compiled.


 

Profesör Jack Stingo üniversitedeki görevinden arta kalan zamanlarda laboratuvar haline getirdiği evinin bodrum katında çeşitli deneyler yapıyor yeni buluşlar gerçekleştirmeye çalışıyordu. Son birkaç yıldır bütün dikkatini robot kartal yapımına vermiş ve çalışmalarını bu yönde yoğunlaştırmıştı. Gerçi şimdiye kadar iki robot kartal yapmış ve bunları şehrin varoşlarındaki evinin geniş bahçesinde uzaktan kumanda ederek uçurmuştu ama onun asıl amacı bu değildi.

Profesör Jack Stingo sıranın son derece geliştirilmiş bir robot kartal yapımına gelmiş olduğunu biliyordu. Bu robot kartal diğer robot kartallardan pek çok farklı özelliklere sahip bulunacaktı: Kafasının içine yerleştirilmiş mini bilgisayar aracılığıyla bilmesi gereken tüm bilgilere sahip olacak ve bu bilgilerin ışığında kartallarla yakın ilişkiler kurarak onların yaşantılarını araştıracaktı. Edindiği izlenimleri kafasındaki mini bilgisayarda değerlendirip anında profesörün laboratuvarındaki bilgisayara geçecekti. Ayrıca gözlerindeki kameralar ile gördüğü her şey laboratuvardaki bilgisayarın ekranında profesörün görüşüne açık olacaktı.
Yeni ve değişik bilgiler öğrenmek isteği insan zekasının vazgeçilmez tutkusuydu ve bilinen ile yeterli kalınmayıp bilinmeyeni de bilmek için harcanacak çaba insanoğlunun gelecekte edineceği yeni bilgilere atlama taşı olabilirdi her yeni bilgi insanlığın yararına sunulabilirdi.

Profesör Jack Stingo üç yıl süren yorucu bir çalışmadan sonra robot kartalın yapımını tamamladı; robot kartalı bahçeye çıkardı laboratuvara döndü bilgisayarın başına geçti ve uzaktan kumanda aletini çalıştırarak robot kartalın uçmasını sağladı. Robot kartal evin üzerinde birkaç tur attıktan sonra dağlara doğru yöneldi. Sarp ve yalçın kayalıklarda yaşayan kartalların arasına karışıp onların yaşantılarını araştıracaktı. Robot kartal bir süre uçtuktan sonra çok yükseklerde geniş daireler çizerek uçmakta olan bir kartal gördü. Bu kartal ne yapıyordu böyle? Onun geniş daireler çizerek uçmaktaki amacı neydi? Bunu ona sormak lazımdı. Yükseldi. Kartalın yanına yaklaşınca:

“ Özür dilerim niye dönüp duruyorsun orada? “ diye sordu. Bunun üzerine kartal sert ve çok şiddetli bir tepki gösterdi:

“ Sus kaç oradan işin yok mu senin? Defol git buradan…”

Robot kartal hemen oradan uzaklaştı. Bu ne biçim kartaldı böyle? Özür dileyip niye dönüp duruyorsun diye sormuştu. Peki kartal neden onu kovmuştu? Robot kartal o geceyi sakin geçirdi. Ertesi sabah sarp ve yalçın kayalıklara yaklaşmıştı ki bir kartal yuvası gördü. Yuvada iki kartal ve bir yavru vardı onlara doğru yöneldi. Aynı anda iki kartal yuvadan ayrılıp hızla uçarak robot kartalın önünü kestiler. Kartallardan biri:

“ Sen ne yaptığını sanıyorsun? Bu ne münasebetsizlik? Dün av takibindeydim tam dalışa geçecekken beni lafa tuttun avımı kaçırdın. Bugün ise yuvama gelmeye çalışıyorsun. Bunlar korkunç hatalar ve kesinlikle affı yoktur. Dünyanın neresinde yaşarsa yaşasın bir kartalın bunları bilmesi gerekir. Neden bilmem senin bu hataları bilmeden yaptığını düşünüyoru m. Eğer bilseydin karşımda böylesine soğukkanlı duramazdın. Şimdi hiçbir şey söylemeden çek git buradan ve bir daha karşıma çıkma. Üçüncü hatanda parçalarım seni.. Bak hala duruyor ” dedikten sonra robot kartalın üstüne atılmak istedi. Robot kartal aniden geriye dönerek son sürat oradan kaçmaya başladı. Kartallar robot kartalı bir süre kovaladıktan sonra yuvalarına döndüler. Robot kartal yarım saat kadar uçtuktan sonra bir dağın yamaçlarındaki kayalıklara indi. Çevre oldukça sessizdi. Kafasındaki mini bilgisayarda olayları değerlendirmeğe tüm konuşulanları profesörün bilgisayarına geçmeye başladı. İşlem tamamlandıktan sonra hangi yöne doğru uçması gerektiğini bulmaya çalışırken bir kartal sesi duydu.

“ Hey arkadaş!..Orada ne yapıyorsun? Yanına gelebilir miyim? “ Robot kartal başını sola çevirip baktı. İlerde bir kartal kayalıklara konmuş ve bir kanadını sallıyordu. “ Konuşmak istersen yanına gelebilirim. Gelmemi ister misin arkadaş? “ Bu robot kartalın arayıp da bulamadığı fırsattı.İşte fırsat ayağına kadar gelmişti.Buna şans denirdi ve bu şansı kaçırmazdı.

“ Gel arkadaş gel gel de konuşalım. ” Kartal uçtu robot kartalın yanına kondu.

“ Bir süredir seni izliyorum arkadaş. Az önce epey dalgındın sanki gövden buradaydı fakat aklın başka yerdeydi veya öyle gibi göründün bana diyelim. “

“ Söylediklerin bir şekilde doğru sayılabilir. Her şeyin bir nedeni vardır. Buradan hareketle geriye gidersen oluşa ileri gidersen sonuca varırsın. “

“ Sonuca varmak o oluşun nedenlerini ortadan kaldırmakla ortadan kaldırmakla mümkündür. Öyle değil mi arkadaş? “

“ Çok çok doğru..Sözü fazla uzatmayalım. Ben Profesör Jack Stingo adındaki bilim adamı tarafından yapılmış olan bir robot kartalım. Kartalların yaşantılarını araştırmakla görevliyim. Dünyadaki kartalların sayısı giderek azalmakta. Bu durum insanlar tarafından biliniyor ve kartal nesli yok olmasın diye çalışmalar yapılıyor. Profesör benim aracılığımla elde ettiği bilgileri insanlığın görüşüne sunacak ve insanların kartallar hakkında bildikleri yeni bilgilerle pekişecek. Bu bilgilerin ışığında yapılacak çalışmalar kartalların çoğalmasını sağlayacak. Bir kartal olarak böylesine faydalı bir amaca hizmet etmek görevin olmalı. ” Kartal bir süre şaşkın şaşkın robot kartalın yüzüne baktıktan sonra kendini toparladı.

“ Demek sen bir robot kartalsın. Oldukça değişik davranışlar içindeydin fakat sen söylemesen
bir robot olduğunu anlayamazdım. Her neyse biz kartallar çoğunlukla gündüzleri avlanırız. Her kartalın ayrı bir av sahası vardır. Bir kartal başka bir kartalın av sahasına giremez. Bu yasaktır. Av peşindeyken ve yuvamızda dinlenirken rahatsız edilmekten hoşlanmayız. Eğer rahatsız eden olursa tepki görür haddi bildirilir. Kendi aramızda pek itiş kakışımız olmaz. Bunun nedeni aile dışında çok nadir olarak iki kartalın bir araya gelip görüşmesidir. Bildiğin gibi kartallar göklerin hakimidir. Hiçbir uçan yaratık bizimle havada boy ölçüşemez. Yuvalarımızı dağların doruklarına kayalıkların en sarp ve ulaşılmaz yerlerine yaparız. Oralarda yabancı gözlerden uzakta yaşarız. Bazen nereden bilmem çıkar bir yılan yuvadaki yumurtalara musallat olur. Yuvada üç yumurta olsa birini ikisini garanti bu yılanlar kapar.
Bir an bile boş bulunmaya gelmez yuvada yumurta varken. Biz de her gün pek çok yılan avlarız fakat çabuk ürediklerinden sayıları hiç azalmaz bu yılanların. Hani olsa bir türlü olmasa bir türlü..Bir de insanlar tüfeklerle vururlar kartalları öldürürler..Kartal eti yemezmiş insanlar peki neden öldürürler o zaman kartalları? Hayır böyle anlamsız şey olmaz. Kartallar olmasa her taraf yılan çıyan dolar. Tarla faresine adım başında rastlanır. Bu tarla fareleri bir çoğalsalar ne tarla kalır ne bağ ne bahçe. Bütün mahsulü silip süpürürler. Bunun sonucu aç kalan yine insanlar olur benden söylemesi. ”

Daha sonraki konuşmalar soru-cevap şeklinde oldu. Robot kartal kafasına takılan konuları kartala sordu o da bu soruları cevapladı. Bir süre daha konuştuktan sonra robot kartal:
“ Bu kadarı yeterli teşekkür ederim arkadaş ” dedi. Kartal: “ Asıl ben teşekkür ederim arkadaş ” dedi ve uçup gitti. Robot kartal hemen konuşulanları profesörün bilgisayarına geçti. Birkaç gün daha çevrede gözlemlerini sürdüren robot kartal profesörden görev tamamlandı sinyalini alınca dönüş yolculuğuna başladı. Elde edilen bilgiler profesör tarafından derlenip toparlandıktan sonra yayım yoluyla insanların görüşüne sunulacaktı.

       
  JACKAL   ÇAKAL
   


One of the jackals found a rifle while it was walking in the jungle. It recognised there were two cartridge in the rifle and it immediately started robberies. Animals in the jungle properties of which were
stolen and were under threat convened and they arrived before lion.
The lion was informed about the circumstance and this made it very angry and thereafter it followed the jackal around.
The lion seeing the jackal to walk some ahead has roared. The jackal
pointed its gun at it when it saw that the lion was approaching and immediately before opening fire the lion frightened and started running away. Thereupon the jackal run after the lion too. Just then a river appeared in front of them. Both of them swam and crossed the river.
The lion run a while and then suddenly stopped running. The jackal stopped as well. The lion turned back and walked over the jackal.
The jackal realized that wet rifle did not open fire and thrown the rifle
out and it crossed back the river. The lion followed the jackal.
The lion chased the jackal for a long time in the jungle and it hit a fist
on it as soon as caught it. The jackal escaped with great difficulty its life from the lion. From then no body has seen it in the surrounding.

   

Çakalın biri ormanda gezerken bir tüfek bulmuş. Bakmış tüfekte iki fişek var hemen soygunlara başlamış. Malı çalınan tehdit edilen orman hayvanları toplanıp aslanın huzuruna çıkmışlar. Durumu öğrenen aslan çok kızmış çakalın peşine düşmüş.

Çakalı ilerde giderken gören aslan kükremiş. Çakal aslanın geldiğini görünce tüfeğini doğrultmuş tam ateş edecekken aslan korkmuş kaçmaya başlamış. Çakal da aslanı kovalamış. Derken önlerine bir ırmak çıkmış. Ikisi de yüzerek karşıya geçmiş. Aslan biraz daha koşmuş sonra aniden duruvermiş. Çakal da durmuş. Aslan geri dönüp çakalın üstüne yürümüş.

Çakal ıslanan tüfeğin ateş etmediğini görünce tüfeği atıp ırmaktan karşıya geçmiş. Aslan da peşinden gelmiş. Aslan çakalı ormanda uzun süre kovalamış yetiştiği yerde vurmuş. Çakal güçbela canını kurtarmış. Bir daha onu oralarda gören olmamış.

       
       
  POOR AHMET   FAKİR AHMET
 


Ahmet’s mother and father were poor. They were living in a small house with only one room. Since his father’s lungs were ill he compulsorily retired. Ahmet finished primary school in difficulty by selling pretzel out of school time. Later by the help of his neighbour he started to work in a restaurant to do the washing up. Ahmet had taken the first step to realize his dreams. He had met the wonderful meals which he formerly used to see behind the restaurant windows. Now he had ¤¤¤¤ three courses a day. He had kept Uncle Veli who was cooking in the restaurant observing. He would learn cooking from him and he would be a cook himself too but Ahmet would work not in somebody else’s restaurant but in his own one.
Ahmet opened a restaurant in the city centre after he had done his military service. Because his meals were very delicious the restaurant was ¤¤¤¤ of customers. He was earning well. Sometimes poor people used to come to the restaurant and eat free meal.
The waiters working in the restaurant and the customers couldn’t find any sense of Ahmet’s going and leaving two plates of meals to an empty table during lunch times. How would they know that they were Ahmet’s present to his mother and father whom the poverty had finished years ago? They also wouldn’t be able to hear that while putting the plates on the table Ahmet was murmuring “you aren’t going stay hungry any more from now on mummy and daddy. Have your meals and get yourself very full.”

 

Annesi babası fakirdi Ahmet’in. Tek göz odalı bir gecekonduda oturuyorlardı. Babasının ciğerleri hasta olduğundan zorunlu emekliye ayrılmıştı. Ahmet okul olmadığı zamanlar simit satarak zorlukla ilkokulu bitirdi. Daha sonra komşusunun yardımıyla bir lokantaya bulaşıkçı olarak girdi. Ahmet hayalini gerçekleştirmek için ilk adımını atmıştı. Eskiden lokantaların camları arkasında gördüğü o güzelim yemeklere kavuşmuştu. Artık günde üç öğün karnı doyuyordu. Lokantada yemek pişiren Veli dayıyı göz hapsine almıştı. Ondan yemek yapmayı öğrenecek ve kendi de bir aşçı olacaktı ama Ahmet başkasının lokantasında değil kendi lokantasında görevini yerine getirecekti.

Ahmet askerden geldikten sonra şehrin mevki yerinde lokanta açtı. Yaptığı yemekler çok lezzetli olduğu için lokanta müşterilerle dolup taşıyordu. Kazancı yerindeydi. Ara sıra muhtaç insanlar lokantaya gelirdi ve bedava yemek yerlerdi.

Lokantada çalışan garsonlar ve müşteriler Ahmet’in öğle vakitleri boş bir masaya giderek masanın üstüne iki tabak yemek bırakmasına bir anlam veremezlerdi. Onlar ne bileceklerdi yıllar önce sefaletin bitirdiği anne ve babasına Ahmet’in armağanını. Hem onlar duyamazlardı ki tabakları masanın üstüne bırakırken Ahmet’in “ Bundan sonra aç kalmayacaksınız anneciğim ve babacığım. Alın yemeklerinizi karnınızı bir güzel doyurun “ diye mırıldandığını.

       
       
       
       
   
   

İngilizceCi

0532 425 46 16

   
 
   
 
   
 
   
 
   
   

 

         
All contents © copyright ingilizceCi.net